Totaal aantal pageviews

dinsdag 17 januari 2017

verborgen borsten (6)

Het besef van het verlies lijkt stukje bij beetje door te gaan dringen. ehm.... nee, slechte opening, te dramatisch en daarbij heb ik dit volgens mij al een keer gezegd. Het gaat vandaag weer iets beter dan gisteren, geloof ik (ja, da's beter). Ongelooflijk, wat zo'n openingszin kan doen, hè. U moet wat ik schrijf ook niet allemaal even serieus nemen. Ja, MIJ moet u wel serieus nemen, maar niet al mijn woorden. Zeker niet als ik mij heb voorgenomen dat er koste wat kost iedere dag iets geschreven dient te worden. Dan verschijnt er vanzelf wel kaf tussen het koren.
Vanavond doe ik de tweede uitzending rond de 12th street rag. Toen ik er mee begon dacht ik dat het een fantastisch format was, een hele uitzending met verschillende uitvoeringen van één liedje dat om het andere liedje terugkomt, maar op dit moment is er een vervelend neveneffect: ik kan die melodie haast niet meer horen, dus misschien moeten we dat niet te vaak gaan doen.
Ton de Ruijter heeft er weer mooi artwork bij gemaakt. Hij wilde er een eerbetoon aan Willeke (en ook een beetje aan mij) van maken en dat is volgens mij goed gelukt.



Ik heb nog zitten denken of ik er ook wat Zwervende Keien muziek tussen moest doen, maar zag daar van af, omdat ik op de één of andere manier het gevoel heb dat dat over the top is. Afsluiten met "'k heb altijd op straat willen zingen, bij een accordeon" van Dorus en op de website onder de playlist een afbeelding van de Zwervende Keien, genomen op één van de edities van het straatmuzikantenfestival De Gouden Pet in Leiden, vind ik dan precies smaakvol genoeg. Betekenisvol voor wie ons kent/kende en niet opdringerig aan de nietsvermoedende luisteraar.

en dan nu weer tijd voor: zie een tiet of niet! (flauw, Turkenburg, zó flauw...)

maandag 16 januari 2017

verborgen borsten (5)

Iedere dag een stukje schrijven is een mooi streven, maar als er nu écht helemaal niets in je opkomt, of als er alleen maar dingen in je hoofd dwarrelen waarvan je denkt: dat ga ik niet aan de openbaarheid prijsgeven, want als dat verekeerd begrepen wordt schieten we er niets mee op. Sommige dingen moet je gewoon voor jezelf houden. Ik ben wel een denker. Er is een voortdurende gedachtenstroom waarin veelvuldig wordt gewikt en gewogen. Soms speelt zich dat ruim aan de oppervlakte af, maar vaak is het ook zo'n murmelend beekje dat gewoon zijn eigen gang gaat, waar ik af en toe wat gedachten van opvang en waar ik liever niet in zit te peuren. Nouja, zoiets dus.
Nee, ik heb niet het idee dat er momenteel iets noemenswaardigs uit komt. Of het moet zijn dat ik de afgelopen dagen mailtjes en zo krijg van mensen die mij vragen hoe het nu is en tja, ik ben blij dat er zoveel mensen met mij mee leven en dat ik zoveel mensen om mij heen heb verzameld, dat ervaar ik nog steeds als bijzonder, maar het beantwoorden van die berichten kost me net zoveel moeite als dat het mij nu kost om hier en nu op deze pagina iets zinnigs te zeggen. Het liefst ga ik gewoon door met de dingetjes die zich op een dag als vandaag voordoen, zonder daar verder mededelingen over te doen.

"Je moet je publiek niet voortdurend confronteren met kwaliteit, want dan worden ze maar rechts" (Freek)


zondag 15 januari 2017

eyes (12)

Ik probeer om tòch iedere dag iets te typen, ook als ik aan het begin nog niet zoveel weet. Hierin ben ik geïnspireerd door Frits Jonker, wiens stukjes ik altijd graag lees. Gisteren had ik met R. een discussie over wat 'fijnbesnaard zijn' is. De aanleiding was dit liedje:



Zij kende iemand die daar te fijnbesnaard voor was en die boos wordt op dit soort satire, want "je moet zelf maar eens zoiets ergs meegemaakt hebben". Ik kwam in een lichte semantische crisis terecht, omdat ik fijnbesnaardheid niet met zulke reacties associeer. Ik noem dat eerder 'lichtgeraakt'. Fijnbesnaardheid heeft voor mij iets positiefs en lichgeraaktheid iets negatiefs, maar nu leken het synoniemen te worden. We hebben er nog wat over doorgepraat. We werden het min of meer eens: mensen die zo fel kunnen reageren zijn (net als wij) van oorsprong gevoelige types, maar voor wie het leven zo is gelopen dat ze hier niet tegen kunnen.
Toen ik de laptop sloot bedacht ik me ineens: en tòch klopt die theorie niet helemaal. Er komt meer bij kijken, want zo zouden moslimextremisten die de redactie van een satirisch tijdschrift uitmoorden ook in principe fijnbesnaarde mensen zijn en dat gaat er tòch een beetje moeilijk in bij mij. Bovendien heb je volgens mij ook mensen die nergens tegen kunnen, omdat ze niet weerbaar genoeg zijn, emotioneel verwend zijn in hun jeugd (ook een vorm van kindermishandeling, trouwens), of van die dingen...
Verder gaat het redelijk, trouwens. Het schommelt behoorlijk en ik laat het ook zoveel mogelijk schommelen. Soms, vooral aan het einde van de dag dan overvalt mij het pijnlijke gevoel dat alles zinloos is, dat er niets meer te genieten valt voor mij en dat zelfmoord helemaal nog niet zo'n gek idee is. Ik moet mezelf dan actief voor de geest halen dat dit komt door een teveel aan stresshormonen of iets dergelijks, dat dit nare gevoel weer voorbijgaat en als dat te lang duurt dat ik gewoon even een kalmeringspilletje moet nemen, want (en volgens mij heb ik dat al eens genoemd) zoals een psychiater mij ooit op het hart drukte: jezelf klem zuipen is minder erg dan van een flat springen, kalmeringsmiddelen zijn minder erg dan alcohol en antidepressiva zijn weer minder erg dan kalmeringsmiddelen, omdat je niet steeds meer hoeft te gebruiken voor het gewenste effect. Dus met mate geconsumeerd hoef je je over kalmeringsmiddelen (benzodiazepinen of kortweg 'benzo's') niet al te veel zorgen te maken. Alles is relatief.
En inderdaad: soms kan ik ontspanning vinden zonder "die troep" of trekt de bui vanzelf weg, maar zoniet dan is het toch maar fijn dat er benzo's zijn.

Over een traantje laten gesproken: