Ik heb helemaal geen verstand van snoeien. Ik knip maar wat raak en toch komen er zoveel mooie rozen uit.
Let op, onderstaande is niet geschikt voor lange tenen:
Het doet me pijn als mensen zeggen dat ik respectloos ben. Ik doe juist heel erg mijn best om respectvol met mijn medemens om te gaan. De reden dat ik "ojee" denk als wildvreemde mensen aanbellen of mij op straat aanspreken, is juist omdat ik bang ben om ze te kwetsen met mijn eigen overtuiging. Ik geloof namelijk niet in zogenaamde bovennatuurlijke zaken, niet in God, niet in Reiki, niet in homeopathie, niet in orthomoleculaire geneeskunde en niet in de hele trits andere in mijn ogen kwakzalverijen en hocus pocus. Dat is niet zomaar. Ik heb er ooit wèl ten dele in geloofd, maar na een lange en zware spirituele, mentale en medische zoektocht ben ik erachter gekomen dat ik alleen kan vertrouwen op mijn zintuigen en bovenal mijn gezond verstand en zelfs dàn nog met mate. Het enige waar ik enigszins feducie in heb is inderdaad de reguliere geneeskunst en andere wetenschap. Jawel, deze hebben hun tekortkomingen, maar beter hebben we helaas niet.
ECHTER: ik weet zelf ook hoe PIJNLIJK deze ontdekking is en welk rouwproces er op volgt en ik neem het niemand kwalijk die zichzelf in evenwicht houdt met iets dat naar mijn volle overtuiging een waanidee, autosuggestie, of placebo is. Ik wil niemand diezelfde pijn bezorgen. Ik laat deze lieve medemensen graag in hun waarde, ik wil geen ruzie, maar ik worstel met de vraag hoe ik DAN met hen om moet gaan.
Als het iets onschuldigs is zoals iedere zondag naar de kerk gaan en bidden voor zieke familieleden in de overtuiging dat dat helpt, dan zal ik daar niet zo snel de discussie over aangaan, maar als iemand (en dit is een waargebeurd verhaal) al twee dagen bewusteloos thuis ligt en er is geen huisarts (laat staan een ambulance) bijgehaald, omdat de in estafette biddende "vrienden" eromheen zeggen dat dat is uit
respect omdat diegene zèlf nooit de reguliere gezondheidszorg vertrouwde, dan komt er bij mij een woede naar boven, die ik maar moeilijk kan kanaliseren. Dat geef ik ruiterlijk toe. Ik ben getrouwd met iemand die 25 jaar geleden maar nèt aan de dood ontsnapt is omdat de homeopathisch huisarts op MIJN aandringen tòch het ziekenhuis maar heeft gebeld om te zeggen dat we er aan kwamen. Dus, ja ik geef toe dat ik een béétje vooringenomen ben jegens deze magische geneeskunst.
Daarnaast is de hele gedachtengang achter de homeopathie (en ik neem dit slechts als voorbeeld) zó ver-schrik-ke-lijk in strijd met de door ons nauwkeurig onderzochte en vastgestelde gedragingen van de natuur -en ik heb een exact vakkenpakket gehad op het atheneum, dus ik weet er wel IETS van- dat het me héél zwaar valt om mensen die hier hun vertrouwen in stellen NIET onomwonden te vertellen dat ik het complete onzin, sterker nog: waanzin vind.
Ik wil niet hoogmoedig, of neerbuigend overkomen. Helaas wordt het een enkele keer wèl zo ervaren. Net als iedereen ben ik iemand die er ook maar het beste van probeert te maken. Ik wil òòk aardig gevonden worden door de mensen om mij heen evenals de meesten van ons, maar die wens staat soms op gespannen voet met mijn wereldbeeld. Ik hou van creativiteit, ik hou van fantasie, ik hou van geweldige out-of-the-box magische ideeën, maar sommige ideeën moeten ideeën blijven. Grote ingrijpende handelingen, zoals geneeskundige moeten berusten op zo zorgvuldig en objectief mogelijke waarheidsvinding en NIET op een sterke doch ongefundeerde overtuiging. De mens is al een heel eind gekomen sinds het tijdperk van de offerandes en van aderlatingen, maar we zijn er nog lang niet. Er is nog heel veel bijgeloof, nog heel veel angst, nog heel veel holbewonersgevoel in ons.
Onderwijs, onderwijs, onderwijs...