Totaal aantal pageviews

vrijdag 24 oktober 2014

kerkhof (1)

Gisteren heb ik toch maar formeel bedankt voor medewerking aan het prestigieuze muziekonderwijsproject waar ik het eerder over had. Dat is duidelijker. Wonderlijk hoe je geest dan meteen allerlei extra oneigenlijke redenen gaat produceren om iets af te wijzen. Ineens is er van alles mis aan het hele initiatief en de manier waarop men het vorm probeert te geven, is het tot mislukken gedoemd, (dat zul je zien en dan heb IK het altijd al gezegd...). Dat is vast een verdedigingsmechanisme om geen pijn te voelen, allesbehalve objectief. De echte reden is dat ik denk dat ik er ongelukkig van ga worden, sterker nog: weer een depressief in zal glijden. De volgende depressie wordt mijn dood, zo is mijn overtuiging. Nee, ik kan veel mooiere dingen nalaten dan een aandeeltje in een onderwijsmethode en daarvoor moet ik nog zo lang mogelijk niet depressief blijven.