Totaal aantal pageviews

donderdag 28 april 2016

strop (2)

Gisteren was een intense dag. De combinatie van bezoek, waar wij heel blij mee waren, koningsdag in Zwolle op TV een sterfgeval in de hospice en W's constatering dat zij zichzelf écht achteruit voelt kachelen en dat zij vreest voor de situatie waarin zij niet meer zal kunnen spreken, het Koningsconcert, waarbij de waterlanders niet uitbleven. Alles greep op een onbegrijpelijke manier in elkaar. Wat ik op TV zag had voor mij persoonlijk veel betekenis en ik voel dan ook de sterke neiging om dat met mensen te delen: van die meneer achter de vleugel heb ik arrangeerles gehad, die trommelaar helemaal rechts is een oud-studigenoot die ik vorig jaar nog in de uitzending had. De kinderen van die meneer heb ik in de klas gehad. Sowiso herkende ik in het orkest oud-leerlingen van mij. Kinderen die ik heb helpen enthousiast te maken voor muziek. De dirigent en arrangeur is een goede vriend van ons. Hij heeft piano en gitaar gespeeld op ons bruiloftsfeest vorige maand en wat hééft hij een sublieme versie gemaakt van "While my guitar gently weeps"! Wij horen erbij. Wij doen ertoe. Wij zijn niet onopgemerkt gebleven.

En 's avonds in bed werd het me even te machtig: angst, verdriet en de wens dat dat allemaal alsjeblieft ophoudt.

Als ik last heb van suïcidale gevoelens uit zich dat meestal in het verlangen naar een galg om mijn nek, zo ook gisteravond. U zult begrijpen dat dat geen aangenaam gevoel is en tòch is het een verlangen... Hoe kan nu dezelfde persoon smachten naar een strop om zijn nek en dat tegelijkertijd een hele onaangename gewaarwording vinden? Het kan volgens mij niet anders dan dat wat wij "ik" noemen niet één ding is. Er is niet een enkelvoudige ziel/geest. "Ik" onderga "mijn" verlangen naar een strak touw om mijn hals. "Ik" moet dus een "veel-eenheid" zijn, een resultante of samenstelling van verschillende processen die allemaal in wisselende combinaties mijn "ik" vormen. Ik kom hier later op terug.

woensdag 27 april 2016

tied up

Gisteren een uitzending geprobeerd te maken met vrolijkheid, maar een soort vrolijkheid die maar niet echt van de grond lijkt te kunnen komen. Aan julie om te beoordelen of het gelukt is, iets nèt niet te laten lukken...



Zonder alcohol en met nauwelijks benzodiazepinen ben ik wel wat huileriger, maar dat kan ook komen omdat ik maximale tijd op de hospice wil doorbrengen en daar is van alles om huilerig van te worden (ofschoon de andere emoties ook volop aan bod komen, waaronder werkelijke vrolijkeheid). Gisteren had ik het even te kwaad, omdat ik afscheid moest nemen van mensen die mijn familie zouden kunnen zijn, of van wie ik zou willen dat het mijn familie was. Tja, hoe had het leven er uit gezien als ik in een ìets groter en beter gesitueerd gezin was opgegroeid...
De koning komt naar Zwolle, maar ik heb mij er nauwelijks mee bezig gehouden. De afgelopen dagen zag ik wel een toenemende bedrijvigheid als ik langs de binnenstad fietste. Ik bedacht me vanochtend ineens dat ik minder hoef om te rijden dan dat ik aanvankelijk dacht. Het weer is ons vanochtend gunstig gezind lijkt het wel. Ik heb een grotere kans om tussen de buien door te fietsen dan gisteren.