Totaal aantal pageviews

maandag 30 maart 2015

afstamming

De plaatjes die ik voor vandaag had uitgezocht zijn bij nader inzien vrij smakeloos, maar ik heb even geen puf voor een alternatief. Mijn 'flow' ligt ergens anders. Ik ben de door mij ge-erfde familiefoto-albums aan het scannen. Daar zitten heel veel bijzondere dingen tussen. Sowieso een bijzonder man, Adriaan T., mijn peetoom, die dit allemaal verzamelde en probeerde te ordenen. Hoe meer ik het kleine deel van zijn nalatenschap dat mij is toegewezen bestudeer hoe meer ik tot die conclusie kom. Het zou best de moeite waard zijn om een boek over hem te schrijven, in combinatie met al het werk dat hij verricht heeft voor het blootleggen van de stamboom. Vanaf ongeveer 1525 tot 2004 is deze uitgeplozen. Niemand, ook ik niet had de energie om het vanaf dat punt bij te houden, laat staan de overgebleven gaten van met name geëmigreerde takken in te vullen. Het is ook geen doen, want de nazaten van dat echtpaar uit de 16e eeuw vermenigvuldigen zich zo'n beetje exponentiëel nu. Strikt genomen, louter rationeel vind ik stamboomonderzoek onzin. Het is slechts wat je aldoende ontdekt dat interessant is. Ik heb de genen van twee ouders, dus van 4 grootouders, dus van 8 overgrootouders en dus van 16 betovergrootouders. Reken dit door naar de 16e eeuw en er blijft weinig over van de invloed van de genen van Gijsbert T. uit ongeveer 1525 (dat 'ongeveer' is omdat we alleen van het bestaan van Gijsbert weten als vader van iemand van wie we wèl de geboortedatum weten en uitgaande van de gemiddelde leeftijd waarop in die tijd mensen kinderen kregen komen we dan op 1525, volgens mij heb ik het hier al eens over gehad, of haalt mijn brein nu een trucje uit?)
Waarom is het uitzoeken van alleen de lijn langs mannelijke kant zo belangrijk? Dat is dus de rationele sarcastische gedachte. Mijn gevoel zegt iets anders. De stamboomgegevens, afbeeldingen en geschriften geven een beeld van mensen uit een bepaald segment van de samenleving, een groep mensen over een periode van enkele eeuwen, waar ik uit ben voortgekomen en dat geeft me een gevoel van warmte en respect. Ze deden het toch maar allemaal. De moed werd zelden opgegeven. Er moeten verschillende momenten geweest zijn waarop alles nèt even anders had kunnen lopen, waardoor het enorme gezin waarvan mijn opa het oudste kind was er nooit was gekomen en daarmee ik niet en die mooie foto-albums. Alles wat ik heb meegemaakt dank ik aan die mensen toen.

Ok, even terug: je komt steeds meer voorouders tegen als je terugrekent, maar aan de andere kant wordt het aantal mensen, potentiële ouders hoe verder je de geschiedenis in gaat alleen maar kleiner en dus vanaf een bepaald punt kom je steeds meer gemeenschappelijke voorouders tegen. Ik probeer me dan voor te stellen hoe dan zo'n multi-dimensionale stamboom eruit zou zien, die recht doet aan alle voorouders: dat lukt dus niet, maar ik heb er wel een vaag idee en besef van: wij mensen hebben veel meer met elkaar gemeen dan we denken.
Maar goed, wat ook bijzonder is, is dat ik een foto heb van mijn betovergrootvader aan vaders kant:


Ik lijk echter helemaal niet op hem. Ik lijk véél meer op zijn schoondochter (die hij waarschijnlijk niet gekend zal hebben, hooguit toen ze nog kind was):


De gelijkenis is zelfs bijzonder treffend volgens veel van mijn vrienden.

Maar wat het meest interessant is, zijn (ehm...) de overeenkomsten in karakter. Wat mij opvalt is dat er zowel aan mijn vader's kant als moeder kant veel ondernemingsdrang te vinden is: het verschil willen maken, iets bijzonders willen doen, iets willen betekenen voor de wereld, maar vooral aan vader's kant: je kinderen goed of zelfs beter verzorgd achterlaten. Dit is heel kort door de bocht, want er zijn allerlei nuances te vinden. Wat ik overigens grappig vind is dat de familie van mijn vader en van mijn moeder al heel lang bevriend waren. Aan beide kanten zijn ook vleugjes 'waanzin' te vinden, hoewel dat soms met het inzicht achteraf vermoed kan worden. Ik denk ook wel dat niets menselijks mijn voorouders vreemd was en dat er hier en daar eentje uit de bocht vliegt is niet zo verwonderlijk. Het is verwonderlijker dat de meesten zo normáál waren! Er is nog wel meer over te vertellen, maar dat is een project dat ik buiten internet om ga doen. Ik wil op mijn gemak aan een boek werken, maar ik wil tijdens het proces niet op mijn vingers gekeken worden. Het zal mijn interpretatie worden van een stukje Nederlandse geschiedenis met als uitgangspunt het verhaal dat dit foto-archief vertelt. Ik ga in het geniep mijn eigen verhaal en dat van de familie opschrijven en we zien wel wat het uiteindelijk wordt (en wanneer het ooit eens een keer afkomt) Geïnteresseerden zal ik via slakkenpost op de hoogte houden ;)