Totaal aantal pageviews

dinsdag 31 mei 2016

nog niet zo lang geleden praatte ik jullie uitgebreid bij over W. en ik meldde daarbij dat de dokter haar augustus nog zag halen, mits er geen complicaties zouden optreden, want in dat geval zou het ook veel sneller kunnen gaan.
Zo'n complicatie kwam er ruim een week geleden in de vorm van een norovirus-uitbraak in het verpleeghuis waar de hospice deel van uit maakt, waardoor W. ook getroffen werd en de hele hospice een week in quarantaine moest.
Ze heeft het virus overwonnen, maar tegen een hoge prijs. Zondag viel me al op hoezeer ze verzwakt was. De dokter gaf vanmiddag dan ook aan dat de levensverwachting hoe dan ook nog maar 2 à 3 weken is. De tijd die zij aan de beademing door moet brengen is zo lang geworden dat dit moet betekenen dat de overgebleven ademhalingsspieren nu ook bezig zijn uit te vallen. Dit kwam bij ons beiden nogal binnen. Je kunt dan wel vrijmoedig over euthanasie praten, maar dat was tot nu toe vanuit het idee dat er nog wat te kiezen viel en dat er zelfs van een definitief verzoek afgezien kon worden (wat overigens vaker gebeurt dan menig buitenstaander denkt), tot op het laatste moment zelfs. Het is nu ineens héél dichtbij gekomen en niet meer uit te stellen. Het intense verdriet dat wij vanmiddag voelden hoef ik volgens mij niet uit te leggen.
Omdat met die 2 a 3 weken de factor "uitzichtloos" uit "ondraaglijk en uitzichtloos lijden" veel minder een rol speelt, is euthanasie voor W. zelf een minder voor de hand liggende optie geworden, hoewel ze de scen-arts nog wel laat komen morgen en deze vrijwel zeker goedkeuring geeft. Eigenlijk zou morfine nu aan de orde zijn om de adem langzamer en dieper te maken en de benauwdheid te verzachten. Willeke kiest er nu echter voor om nòg vaker het beademingsmasker op te hebben. Van morfine word je, ook al doseert men voorzichtig namelijk tòch wat suf en dat betekent dat je niet meer kunt lezen en je hoofd niet meer bij gesprekken kunt houden, nòg moeizamer kunt communiceren en dat laatste is altijd de grens geweest. Tussen de slaap en adempauzes door is ze nog steeds zo helder en op en top W. als we gewend zijn en dat wil ze zo lang mogelijk zo houden. Ze laat nadrukkelijk weten dat ze er vrede mee heeft, dat het wèl "gewoon vreselijk kut" is dat ze niet nog al was het maar 10 jaar langer heeft en niet kan meemaken wat ìk allemaal nog zal uitvreten, maar dat ze er uiteindelijk écht vrede mee heeft.
Waarschijnlijk zal ergens in de komende weken morfine-toediening toch onvermijdelijk worden. In dat geval wil ze dat het snel afgelopen is. Het verschil tussen euthanasie en sedatie (in diepe slaap brengen en staken van de beademing) zal dan erg klein zijn...
Ik zeg het bijna iedere keer, maar toch herhaal ik het: ik ben bereikbaar en aanspreekbaar. Schroom niet om wat van je te laten horen. Ik vind niets gek, maar wel via internet of slakkenpost zodat ik zelf het tijdstip van lezen en reageren kan kiezen. Jaren van depressies hebben mij uiteindelijk geleerd wat ik moet doen om niet in te storten. Johan Cruijff zou zeggen...


de dood en het meisje (9)

Na een druk weekend, met platenbeurs, open dag crematorium en een hele dag bij W. omdat ik door de quarantaine-maatregelen dat een week lang niet kon, stortte ik gisteren behoorlijk in: oververmoeid, zeer chagrijning en me weer geen raad weten met de hele situatie. Ik heb een pyamadag gehouden en me obsessief op het plaatjesvergaren gestort, dat is, zo heb ik gemerkt, een effectieve manier om mijn gedachten rustig te houden: confronterend, ventilerend, relativerend en kalmerend. Ik vrees dat ik jullie de komende tijd in onderstaand thema zal blijven meenemen en het bezoekersaantal is al zo laag de laatste dagen... De flow is nog niet over, dus ik ga er vandaag mee verder.

Terwijl ik dit typ draai ik "Who's next" (van The Who dus), want gisteravond hoorde ik er allerlei onvolkomenheden in, die mij bij eerste beluistering (ik kocht hem nog niet zo lang geleden) niet waren opgevallen. Dat heb ik vaker als ik moe ben, dat muziekwaarneming verandert en dat me dat dan verontrust. Ik heb dat vooral sinds ik quetiapine gebruik. Nouja, The Who klinkt toch weer strakker dan gisteravond. Gelukkig maar. Het staat niet in de bijsluiter van Quetiapine geloof ik. Alleen een musicius valt zoiets op, natuurlijk en het is uiteraard niet ernstig genoeg voor een grootschalig onderzoek, hoewel ik weet dat er in die richting wel dingen worden gedaan.
Over bijsluiters gesproken. Er kunnen best rare dingen in staan. Iemand in mijn omgeving bestudeerde dit weekend nauwgezet de bijsluiter van het antio-bioticum dat hij voorgeschreven kreeg en las daar iets als "gedachten aan suïcide komen voor, en zelfs geslaagde suïcidepogingen. Staak in dit geval de medicatie en neem contact op met uw arts". Hij was serieus van plan naar de apotheker te gaan om daar wat ludieke vragen over te stellen. "ohja, dat gaat 'ie doen, hoor" verzuchtte zijn echtgenote...

De dood en het meisje, dus. Zet u schrap.