Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label audio vid. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label audio vid. Alle berichten weergeven

donderdag 8 maart 2012

zaterdag 25 februari 2012

Singing in the bathtub

Heeft een liedje een "echte" versie? Nouja, je zou kunnen zeggen dat een liedje een eerste opname of uitvoering heeft, maar of dat de beste is? Ook heeft een liedje een subjectieve eerste keer. Hiermee bedoel ik de eerste keer dat je dat liedje hoort. Die uitvoering zit toch een beetje in je hoofd als de "echte" versie, zeker als je hem mooi vindt en aan de uitvoeringen die je later tot je neemt, moet je wennen ook al was de daadwerkelijke opnamedatum eerder. Je toetst ze aan de versie die je in je hoofd hebt en ze moeten wel verdomd goed zijn willen ze die vergelijking doorstaan.
Een vriend van mij illustreerde dat midden jaren 80 voortreffelijk toen hij een eigen opname van een koffieconcert op mijn middelbare school beluisterde waar een docent latijn 'It ain't necessarily so' uit Gershwin's Porgy and Bess zong, begeleid door het schoolorkest, dat zich zoveel mogelijk aan de oorspronkelijke partituur hield.
"mmmm", zei hij "toch vind ik het origineel van The Bronski Beat beter." "Maar... dìt is het origineel!" bracht ik verbaast uit. Neem het mijn vriend maar eens kwalijk dat hij de oorspronkelijke opera van Gershwin nog nooit gehoord had. Er is zóveel muziek die je 'behoort' te kennen... Ik ken ook niet het hele 'ijzeren repertoire' zoals men dat in de klassieke muziek noemt. Soortgelijke misvattingen, maar dan met andere popliedjes deden zich ook bij mij voor, hoewel steeds minder, maar dat is alleen omdat ik er bij tijd en wijle héél diep in duik.

Er was een tijd, waarin het heel ongebruikelijk was dat uitvoerende artiesten hun liedjes zèlf schreven en waarin het liedje ook belangrijker leek dan de artiest. Ik bedoel dat het werd geschreven en verschillende mensen namen het op. Ik denk dat "popcorn" één van de laatste deuntjes was waarmee dat gebeurde, maar toen was dat eigenlijk al heel bijzonder geworden. Ik denk dat het komt omdat de mogelijkheden om één artiest wereldwijd op hetzelfde moment met dat liedje te promoten in de eerste decennia van de grammofoon zeer beperkt waren. Dit gaf andere artiesten de kans om met hetzelfde liedje als eerste iemands oren binnen te komen.

"Singing in the bathtub" (Magidson/Washington/Cleary) populair in 1929/30:

Door "The High Hatters"


Eddie Walters:


Gracie Fields:


Schuif deze opnamen niet zo snel terzijde, omdat u ze wel op een ander medium, youtube of spotify kunt vinden of zo. Ze komen uit een verzameling van tienduizenden 78-toerenopnamen die met engelengeduld door een amateur gerestaureerd en gemasterd zijn. In deze vorm zijn ze in ieder geval uniek en in een opvallend aantal gevallen beter van kwaliteit dan wat uit deze periode op CD of onlinediensten terecht is gekomen, althans als u zich verlaat op mìjn oren ...


Afgaand op wat ik er op internet over kan vinden is dìt "het origineel".

Winnie Lighter:


Vaughn de Leath:


The Four Aces:


en tot slot:
The first Looney Tune (complete with original titles), released in cinemas in May, 1930. Directed by Hugh Harman and Rudolf Ising, and featuring the voices of Carmen Maxwell as Bosko and Rochelle Hudson as Honey. In the public domain.

zaterdag 18 februari 2012

Frank Valdor

De afgelopen dagen ben ik druk in de weer geweest met verschillende opstellingen en camera-instellingen voor het fotograferen van LP-hoezen. Ik beland hierbij toch steeds weer op de vensterbank en ik heb besloten het totaan de lente, als het zonlicht het weer mogelijk maakt om op de tuintafel mooie foto's te maken hierbij te laten. Momenteel heb ik letterlijk stapels vinyl om mij heen liggen om digitaal vast te leggen.
Een deel ervan zal dit huis binnen afzienbare tijd verlaten, maar voor echte curiosa ga ik een aparte plank inrichten. Ik weet niet wanneer ik onderstaand album van Frank Valdor heb aangeschaft, maar ik was vergeten wat erin zat. Uiteraard zal ik het een keer voor de voorkant -ik spaar hoezenpoezen- hebben meegenomen, maar toen ik zag wat er verder voor moois inzat, heb ik hem opzij gelegd als gegadigde voor de genoemde plank. Nee, ik heb er nog niets van beluisterd. Het beluisteren (en direct opnemen in wav-of mp3-formaat) geschiedt in een hele andere volgorde, niet op het rijtje af, maar meer naar gelang mijn stemming. Ik heb namelijk gemerkt dat het extreem switchen tussen muziekstijlen (dus echt van Sex Pistols via Shostakovitsj naar Afric Simone, etc.)erg goed voor mijn gemoedstoestand is.









Meer is er niet over te vertellen... misschien nog een leuke youtube-clip: