Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label autobio. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label autobio. Alle berichten weergeven

donderdag 27 februari 2014

horror

Nou, er gebeurde wel iets onverwachts, maar dat had niets met dit blog te maken. Altijd fijn om 's ochtends te zien te krijgen:



pure horror, pure horror! Dit is dus het resultaat van mijn kop-in-het-zand-politiek, wat betreft opnieuw installeren. Nee, beste lezers, dat heb ik ondanks veelvuldig aankondigen nog steeds niet gedaan. Ik begin altijd vol goede moed met back-uppen en blijf dan halverwege het proces steken met de gedachte dat als het beestje met veel pijn en moeite is opgestart hij verder perfect werkt. Ik zet hem meestal aan als ik uit bed kom en tegen de tijd dat ik me heb gewassen en een kom met bananenyoghurt naar binnen heb gewerkt is hij startklaar. Vandaag ging dat dus met een tegenwerking die ik nog niet eerder van het apparaat had meegemaakt. Ik zie ook net dat de klok een uur achterloopt...

Het importeren van het Vreemde Geluiden-blog, van nadat de eerste versie van het programma ophield, is gelukt, maar ik merk nu dat ik wel een beetje een zooitje heb gemaakt van de tags, u weet wel: die steekwoorden die onderaan staan waarbij je op deze site artikeltjes over hetzelfde onderwerp kunt terugvinden. Ik ben bezig grote schoonmaak te houden, en ik 'repareer' en passant dingen, zoals videos en geluidsbestanden die inmiddels van youtube en andere hosten zijn verwijderd.
Vaak heb ik blogs rigoreus verwijderd als ik ze zat was: weg met dat (stomme) verleden. Maar nu ik dingen zo teruglees vind ik het toch wel jammer. Zo stom was het allemaal niet en ik kan me bepaalde creaties soms helemaal niet meer herinneren en sta er bij teruglezen of luisteren versteld van dat ik dat zèlf heb gemaakt.
Ik kan weliswaar niet alles terugtoveren en al helemaal niet exact in de goede volgorde, maar ik kan zo nu en dan een poging wagen. Het moeilijkste zal Felikz-blog zijn, het minst 'preutse' blog van mij, dat ik maakte vanaf een ander account. Dat is door blogger een keer verwijderd wegens 'illegale' activiteiten. Dit konden verschillende dingen zijn, waaronder geslaagde hack-pogingen van buitenaf. Ik denk dat het dat was, want zó stout waren mijn stukjes ook weer niet, maar toen het gebeurde was ik mijn belangstelling ervoor sowieso al een tijdje kwijt, ik twijfelde wat ik er nu mee aanmoest en blogger hakte eigenlijk een knoop voor me door.

Om nog even terug te komen op de horror:



Geweldig, niet?

maandag 16 september 2013

dagboek

Gisteren heb ik een bijzonder concert meegemaakt van enkele van mijn oude muziekvrienden van het RK jongerenkoor in Vinkeveen. Één van de dingen die het bijzonder maakte was dat het in de open lucht was op een plek die nog nèt herkenbaar genoeg het oude openluchtzwembad was, waar generaties Vinkeveners hun zwemdiploma's A en B behaalden. Velen hebben daar niet zulke goede herinneringen aan. Wij woonden er vlakbij en in onze tuin kon je de bulderende stem door de megafoon horen: "ARMEN SPREIDEN, BENEN SLUITEN... NIET SMOKKELÚÚÚÚÚÚ!!!" Badmeester D. had ook de stiekem uitgesproken bijnaam: 'Badmeester Brulboei' Ook al kan ik hem als volwassene met terugwerkende kracht en gezien de tijd waarin we leefden niet veel kwalijk nemen, toch heb ik zelf uitermate slechte herinneringen aan hem. Vier jaar heb ik tevergeefs op zwemles gezeten. Het was een nachtmerrie! Ik deed het verkeerd. Ik "smokkelde", maar ik had geen idéé wat daarmee bedoeld werd. Ik zwom op de plassen allang in het diepe, aan een lang touw, voor de zekerheid zodat mijn vader me omhoog kon hijsen als het misging, wat nooit gebeurd is. Ik kon me prima drijvende houden, maar het ging niet volgens de regels. Pas toen de badmeester ziek werd en er een andere badmeester en -juf kwamen, had ik in enkele weken mijn diploma. Mijn vader herkende in de nieuwe badjuf een nichtje van hem en ging eens praten. Ik werd apart genomen en het bleek dat ik mijn hakken niet tegen elkaar liet komen bij het benen intrekken. Dat was alles... Enkele privé-lesjes waren genoeg om het euvel te verhelpen.
Gisteren hoorde ik om mij heen soortgelijke verhalen gonzen en in een gesprek met de oude dirigent van het jongerenkoor zei deze dat het wellicht therapeutisch voor velen was om deze plek eens op zo'n positieve wijze te beleven. En positief was het. Een 'vriendenconcert' vóór, dóór en met vrienden. Als klap op de vuurpijl was er voor het laatste lied nog een spectaculair huwelijksaanzoek van één van de leden van de optredende groep aan zijn vriendin in het publiek. We hielden het niet droog.
Voor mij sloeg dirigent Louis de spijker op zijn kop. Deze middag zou de openingsscene van mijn autobiografie kunnen zijn.


Op dit moment ben ik bezig in het boek: 'Hässelby, het demonteren is begonnen' van Johan Harstad. Ofschoon de auteur 15 jaar jonger is dan ik, weet hij uitstekend de sfeer van de jaren 80 te omschrijven zoals mijn generatie die meemaakte. In dezelfde periode deed ook ik mijn eerste grote reizen met de interrailkaart en zoals zijn hoofdpersoon in Parijs bleef plakken deed ik dat in Antwerpen. Ook ik keerde terug om in een winkel te gaan werken, waar ik ondanks de leuke collega's en één van de weinige bazen waarmee ik nooit ruzie had, doodongelukkig was. Ook mijn leven en dat van mijn levenspartner werd zeer sterk beïnvloed door het sterven van een ouder. Het boek is verder in een stijl en op een toon geschreven die mij heel erg aanspreekt. Ik kan mij volledig in de hoofdpersoon inleven. Ook therapeutisch...

Ik werd gisteren weereens aangesproken op de jongerenkoor-gerelateerde opnamen die ik online had gezet in mijn 52 weeks-project. Het project zelf heb ik begin dit jaar offline gehaald, om zegmaar persoonlijke redenen, maar delen ervan zijn nog te vinden, omdat de geluidsbestanden op archive.org gehost zijn:

RK Jongerenkoor Vinkeveen - Kerstmis 1970

Jan en Emiel musiceren

Het Onze Vader

Er was er nòg een, maar die schijnt verdwenen of onvindbaar te zijn, of ... oh ik word oud... Binnenkort maak ik nog wel een paar retro-berichten.

Sowieso gaat mijn website-gebeuren op de schop, omdat het hosten van splogman.com op de huidige wijze iets te duur voor mij is geworden. Aan de naam ben ik echter nogal gehecht geraakt, dus die zullen we moeten overbrengen naar een goedkoper bedrijf. Dat is een gedoe waar ik nogal tegenop zie, maar we hebben de tijd ervoor...

maandag 5 augustus 2013

dansen

Vandaag een dipdagje gehad. Zo aan het einde kan ik hem ook nauwelijks meer reconstrueren; véél te warm, véél te moe, véél te van alles. Het onweer uit de verte komt steeds sneller naderbij. De lichtflitsen zijn soms verblindend en laten nabeelden achter in mijn gezichtsveld. De donder wordt luider, de regendruppels groter. Ik ben maar naar binnen gegaan. Nee, ik twijfelde niet over homeopathie, hoor. Die dierenarts met zijn paarden waarvan er enkele met geschud water waren genezen van Cushing Syndroom maakte weinig indruk op me. Cushing is helemaal niet zo ongeneeslijk als men dacht, getuige onze eigen hond die er na jaren ineens van genas, zonder enige vorm van behandeling, of hebben er in haar drinkbak per ongeluk gepotentiëerde watermoleculen gezeten? Ja doei ;)

Plaatjes ehm... raad eens waarop ik heb gegoogled:











dinsdag 2 juli 2013

covers

De groep 8 musical heb ik overleefd. Ja, de kinderen deden hun best, maar het vuur zat er nog niet echt in. Ik weet dat dat vanavond pas werkelijk komt. Verder kostte het me heel veel plaatsvervangende ergernis in de trend van "Welke amateur heeft deze microfoon/speaker-opstelling gemaakt?" "Heb je zulke duur uitziende spullen, is er nòg geen reet van te verstaan" etc... Ik zit me dan echt in te houden om me er mee te bemoeien.

Het filosoferen over "De Band" gaat nog steeds verder. In eerste instantie wil ik vooral covers spelen. Als ik dan een beetje ga bladeren door de geschiedenis van de psychedelische rock, kom ik tòch al gauw tot de conclusie dat we wèl een beetje goeie drummer moeten hebben. Ook van deze band zou ik graag wat op het repertoire zetten, hoeft niet per sé dit nummer te zijn, maar ik kon er maar twee vinden op youtube :


dinsdag 14 mei 2013

blokfluitmap (2)

Het is af en toe 'a la recherche du temps perdu' hier. Volstrekt zinloos, of toch niet? Frits bespreekt in zijn blog de zinloosheid van zijn (en daarmee ook mìjn) blogactiviteiten en ik denk er eigenlijk nèt zo over. Ook ik kan maar beter met ogenschijnlijk zinloze zaken bezig zijn, dan geconfronteerd worden met het oorkussen van de duivel. Overigens las ik vanochtend ook nog wat andere blogs, maar tot mijn teleurstelling heeft niet iederéén iets interessants aan de werkelijkheid toe te voegen. Nuja, dat vinden diezelfde mensen ongetwijfeld ook van mij.

In hetzelfde mapje dat ik gisteren besprak heb ik later ook alle liedjes gestopt die we van de muziekles na schoolverlaten mee naar huis mochten nemen. Dit waren liedjes van Benny Vreden Producties, 45 toeren plaatjes met op de éne kant twee liedjes ingezongen door een kinderkoor en op de andere kant de instrumentale versies. Ik heb van deze singeltjes intussen een hoop verzameld via kringloopwinkels e.d.
Erg jammer dat deze er niet tussenzit,

 want hij kwam op facebook ter sprake nav het liedjes Hé, De wereld is een toverbal. Blijkbaar heb ik deze dus ook gezongen, maar ik kan mij de melodie absoluut niet meer herinneren. De tekst doet slechts vaag een belletje rinkelen.
Gisteren wilde ik deze map nog weggooien, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen. Er is een hele sterke kracht in mij die roept: NÉÉÉÉÉÉÉÉ!!!!! Niet wegdoen, dan komen al jouw dierbare jeugdherinneringen tussen de gebruikte theezakjes en andere kleverige troep!  Hoewel ik het wel een beetje genant vind als mijn erfgenamen later die foto van Patricia Paay op de achterkant zullen treffen, zet ik hem dan maar in zo ongeschonden mogelijke staat in de kast tussen de liedbundeltjes die de opruimwoede hebben overleefd. Per slot van rekening vonden wij het ook niet gek toen we bij het leegruimen van het huis van mijn overleden oom boeken van Xaviera Hollander troffen. Ik weet eigenlijk niet wat 'erger' is Paay of Hollander.
Wat ik ook fijn vind om te bewaren is mijn vader's transcriptie voor mij van 'El Condor Pasa' dat ik heel graag op de blokfluit wilde kunnen spelen. Kennelijk was dat toch iets te moeilijk om op het gehoor na te doen:

 Dit werd uiteindelijk een 'show piece' voor als ik iets voor familieleden op verjaardagen moest spelen, wat ik op zich vréééééééselijk vond! "Toe Jantje, laat oma eens horen hoe ver je al bent op de blokfluit.." ieuuuwww....  Ik ging dan zoveel mogelijk uit het zicht inééngedoken zitten en raffelde dit stuk zo snel mogelijk af, om daarna weer naar zolder te sprinten om verder te gaan met de bouw van mijn lego-meccano- raketlanceerbasis, waar ik toen véél trotser op was.

maandag 13 mei 2013

blokfluitmap van de lagere school

Het onderstaande plaatje zal niet het eerste zijn dat in u opkomt als u de titel van dit stukje leest. Het is een foto uit de Hitkrant die ik op de achterzijde plakte toen ik alweer een tijdje op de Rooms Katholieke MAVO in Uithoorn zat. Dit vond ik toen één van de spannendste zangeressen van dat moment, om te zien dan hè! Haar liedjes konden mij toen niet zo bekoren. Mijn muzikale vorming was toen duidelijk verder gevorderd dan de beeldende...


Ja, de foto is nog enigszins actueel ook, omdat ik vandaag hoorde van enkele ex-collega's die de ranzigheid op TV nog nìet moe zijn, dat La Paay een boekje heeft uitgegeven waarin ze opsomt met wie zij allemaal geneukt heeft, naast de vader van haar dochter. Dit feit zelf is al lachwekkend genoeg, dus daar hoeven we verder geen grappen over te maken.

De voorkant van deze multomap ziet er zo uit:

 

Het is jammer dat de stickers die er eerder op zaten, er af zijn gehaald. De contouren zijn echter nog zichtbaar. Het aannemersbedrijf waar mijn vader voor werkte had in die tijd een langdurige klus bij een stickerfabriek en bijna dagelijks viste hij voor mij stukjes strook met allerhande stickers en etiketten uit de afvalcontainer aldaar. Ja, jammer dat die allemaal op het schoolplein verhandeld werden voorzover ze niet op boekenkaften en slaapkamermuur belandden (én jammer dat daar geen foto's van zijn gemaakt) want ik weet nu wel mensen die ik daar héél blij mee gemaakt zou hebben.

Het etiket 'lagere schoolmuziek' moet van véél later zijn, of althans het opschrift, want zo begonnen mijn blokletters er pas uit te zien toen ik van school af was. Ik meen ook dat deze specifieke multomap verschillende doelen heeft gediend alvorens ik er instopte wat er nu in zit.
Hoe mijn lagere schoolhandschrift er uit zag kunnen we opmaken uit mijn pogingen om de slecht gelukte muziekstencils òver te trekken (kennelijk waren stencils op de bon, want geen docent zou tegenwoordig zóiets vaags uitdelen). Dit overtrekken kwam de leesbaarheid niet ten goede, vandaar dat meester er de notennamen later alsnog onder zette, alleen onder het voorspel, want daarna "zette de kerk" op vrijdagochtend gevuld met kinderen "genadeloos in" en was er tòch haast geen blokfluit meer te horen. Bovendien was ik iemand die alle melodieën die hij eenmaal van gehoor kende op de blokfluit kon reproduceren. Alleen bij het voorspel had ik enige notatie-ondersteuning nodig, hoewel ik de ritmes soms niet begreep. Ik playbackte meestal een paar keer om het van de oudere meisjes (nee, nauwelijks tot geen jongens in de blokfluitgroep...) af te luisteren.



woensdag 8 mei 2013

Dagboek (beer op de weg)

Zo, geen gedoe meer met de megalomane termen bevrijding en gevangenschap. Ik gebruikte die laatste omdat eergisteren dat hele bevrijdende gevoel plotsklaps was verdwenen door een incidentje met iemand in de straat, die zich niet kon voorstellen dat IK afgekeurd was, omdat haar schoonzoon die "het in zijn rug heeft" maar geen wia-uitkering krijgt.
Ik weet dat het UWV streng is en dat de regels voor sommige mensen nogal onrechtvaardig uitpakken. Vooral als je (net als ik overigens) uit zelfbescherming al part-time werkte en men dus snel een theoretische baan kan vinden waarbij je 65% van je vorige loon kan verdienen, ergo arbeidsgeschikt bent, maar wèl op bijstandsniveau uitkomt. Waarschijnlijk heeft die jongen te horen gekregen dat hij nog callcentre werk kan doen oid. Zo gaat het namelijk: er wordt een pagina's tellende "functie mogelijkheden lijst" samengesteld. Hierop worden dingen sec afgevinkt: kan een uur achtereen zitten en eenvoudige handelingen achter een computer verrichten: check!, etc...
De reden dat IK afgekeurd ben is dat ik veel van die dingen op zich weliswaar kan, of enigszins, mits ik in een betere periode zit, maar dat ik al mijn hele leven, iig sinds mijn 18e, maar eigenlijk al sinds mijn 12e worstel met het zo goed mogelijk omgaan met wat uiteindelijk een vorm van manisch depressiviteit bleek te zijn, tegenwoordig bi-polaire stoornis geheten. Met name het aantal depressieve perioden (officieel "episoden"), alsmede het aantal paniekaanvallen is de afgelopen jaren dusdanig in duur en intensiteit toegenomen, dat ik ongeschikt wordt geacht voor duurzame arbeid, m.a.w. ik heb de grootste moeite mij twee, drie dagdelen per week op de werkvloer staande te houden en ik moet mij zelfs dàn te vaak ziek melden om voor welke werkgever dan ook interessant te zijn.
Met free-lance werk als componist kan ik weliswaar mijn tijd beter indelen, maar niet genoeg verdienen om aan 65% van mijn laatst verdiende loon te komen en ook hier speelt het probleem dat deadlines funest zijn voor mijn aandoening. Dit is ook de reden dat ik geen 'leuke' lange internetprojecten meer doe, die ik niet of slechts met veel hulp van vrienden kan voltooien en waarom ik niet meer in opdracht componeer.
Maar ja, leg dat maar eens uit aan een buur die je slechts oppervlakkig kent. Dus ik zei iets als: "ja, het had ook heel wat voeten in de aarde, ik heb met allerlei specialisten moeten praten en misschien heb ik hier en daar een klein beetje overdreven, maar toch ben ik volstrekt eerlijk geweest. Het dossier klopt. Het is ook zo dat ik vóórdat ik muziekleraar werd, al verschillende andere beroepen heb uitgeoefend waarbij ik steeds om dezelfde reden vastliep, die eeuwige depressie."

Wat er daarna gebeurde was niet zo leuk en ik vertel het toch omdat ik niet wil meegaan met dat vrolijke mooi weer spelen op facebook. Er begon iets door mijn hoofd te spoken."Klootzak, waarom zeg je nu, 'wellicht heb ik hier en daar een beetje overdreven.' Voel je je weer schuldig omdat het alweer twee hele weken goed dreigt te gaan? Als je een paniekaanval hebt, of dagenlang zo depressief bent dat je niemand onder ogen wilt komen, dan denk je daar absoluut anders over." In feite voelde ik nu een enorme angst opkomen, want wat nu als zij met het UWV ging bellen, om te zeggen dat ik volgens haar de boel heb lopen flessen? Want een psychische aandoening wordt vaak niet begrepen. Ja, dit is niet helemaal denkbeeldig, want wij hebben toen we hier nog niet zolang woonden ook iemand van de fraudebestrijdingsdienst op bezoek gehad. Er was helemaal niets aan de hand, want we hadden géén uitkering, mijn vrouw werkte en ìk studeerde geheel van het geld dat wij enkele jaren gespaard hadden en van mijn klusjes als koordirigent, omdat ik te oud was voor studiefinanciering, maar op mijn vraag waarom deze man langskwam, was zijn antwoord: "ik word alleen maar op pad gestuurd als er iemand in de omgeving een telefoontje pleegt of brief schrijft." 

Van die dingen ja. Zo werkt de roddelmachine dus in een willekeurige Nederlandse straat. Wat er dus de afgelopen dagen in mijn hoofd gebeurde was naar. Binnen enkele minuten verdween het fijne gevoel dat ik me tegenover niemand meer hoefde te verantwoorden. Allerlei worst case scenario's doemden voor mijn geestesoog op. En het vervelende is, dat ik met mijn gezonde verstand weet dat de kans dat men op basis van een (waarschijnlijk) anonieme tip al die expertise-onderzoeken nog eens dunnetjes over zal gaan doen nihil is, maar toch ... Ik noem het het ricochet-effect: het begon steeds meer te malen en mijn vermogen om te mediteren verdween als sneeuw voor de zon. Ik perste er nog een op facebook gewaardeerd droodletje (of is het droodeltje?) uit en gisteren was ik al bijna zover dat ik overwoog dit blog maar te deleten, of in ieder geval alle berichten over depressies, omdat die verkeerd uitgelegd kunnen worden. Ik had namelijk gegoogeld op 'UWV fraude aangifte' en daar een formulier aangetroffen, waarop je kon invullen of degene die je van fraude verdenkt actief is op facebook, twitter of dat deze een website heeft. Weliswaar was dit formulier bestemd om mensen te verklikken die naast een uitkering wèrken (iets wat ik niet doe, want ik ben ZO blij dat ik niet meer HOEF), maar tòch... er is ruimte onderin voor mededelingen e.d. En ook al had ik onlangs gelezen dat men bij het UWV héél goed beseft dat een groot deel van dit soort aangiften uit afgunst of pure pesterij gedaan wordt  en dat men voornamelijk die gevallen onderzoekt waarbij bedrijven betrokken zijn, ik kreeg mijn hoofd niet rustig en ik voelde hoe er een proces op gang kwam waarop ik al snel de greep zou verliezen en dan zit er maar één ding op en de ervaring leert dat ik daar niet te lang mee moet wachten, zeker gezien ik een hele nacht nauwelijks geslapen had ...
Ja jammer... ik zat zo lekker al een paar weken op de onderhoudsdosering van mijn medicatie, maar ik heb het gisteren tòch maar even een tandje opgeschroefd. Ook heb ik het met enkele mensen besproken en het van me afgeschreven om het weer in het juiste perspectief te krijgen en ik ben driftig heen en weer naar de bibliotheek gefietst. Dat heeft gelukkig geholpen. Vannacht heb ik relatief normaal geslapen en de vicueuze cirkel lijkt voorlopig gestopt. Ik heb besloten gewoon door te gaan met waar ik de afgelopen weken mee ben bezig geweest en ja, sorry, dat ik jullie zal blìjven lastigvallen met mijn worstelingen. Dat is o.a. mijn manier om mijn angsten onder ogen zien.
Ik probeer de wereld en mezelf te begrijpen. Naast de boeken en cds en dvd's die ik van de bieb leen om even de werkelijkheid te ontvluchten, neem ik dingen tot mij om een hanteerbaar beeld in mijn hoofd te vormen.
Wat ik denk dat er in mijn bovenkamer gebeurde is een uit de hand gelopen oerproces dat heel handig was voor onze voorouders 100.000 jaar geleden als ze een beer op het spoor waren: het was belangrijk dat de hersenen alle mogelijke scenario's de revue lieten passeren en dat er stoffen vrijkwamen die onrustig en alert maakten, om de bekende "fight or flight" reactie mogelijk te maken. Wat ik op het spoor was, was net zo'n potentiële bedreiging voor mijn bestaan als een beer voor een holbewoner en ook mìjn bewustzijn ging over op alarmfase rood: all systems are set, where's the enemy? Maar ja, ik kan moeilijk met een speer in de hand achter die buurvrouw aan gaan rennen... en vluchten? Dat kan al sinds Frans Halsema en Jenny Arean niet meer...  dus...

Zo, zullen we eens kijken of ik in mijn plaatjes-directory nog wat afbeeldingen van beren en andere gevaarlijke dieren kan vinden dan?












dinsdag 7 mei 2013

gevangenschap

Het nare gevoel van gisteren liet zich niet wegjagen door een droodletje. Je zou denken dat ik dan vandaag wéér zo'n goede likeable droodle zou moeten hebben kunnen maken, om het af te reageren, maar zo werkt dat niet helaas. Het is zelfs zo dat ik de wereld weer zó verschrikkelijk naar en gemeen vond vandaag, dat ik weer spaceshipfantasieën kreeg. Derhalve zult u zich tevreden moeten stellen met onderstaande afbeeldingen:





zondag 5 mei 2013

slapjes

De afgelopen dagen was/ben ik wat slapjes. Ik vermoed dat ik een of ander virusje heb opgelopen, maar dat weet ik eigenlijk nooit: vermoeidheid en spierpijn ken ik ook als manifestaties van depressie, maar hoe dan ook: hoe langer je je er tegen verzet hoe langer het duurt. Ik ben alleen nu niet somber. Ik vraag me af of dat komt omdat het er nu toch niet meer toe doet: ik hoef me morgen bij niemand ziek te melden, ik hoef ook niet meer naar de bedrijfsarts, ik hoef ook niet met goedbedoelende collega's te praten die "ook wel eens over hun grens zijn gegaan", of de "thuis-zitten-is-toch-ook-niets"-mensen en te proberen in hun idioom uit te leggen hoe het met me gaat. Ik duik gewoon in bed als ik een 'slaapaanval' voel opkomen, zonder me tegenover wie dan ook te hoeven verantwoorden.
Nodeloos te zeggen dat ik me niet naar een festivalterrein zal begeven vandaag. Sowieso ben ik al huiverig voor mensenmassa's, maar als ik me slapjes voel, moet ik er helemaal niet aan denken.

Ik ga een programma installeren dat ik onlangs in de bibliotheek trof. Het is al uit 2004, uitgegeven door www.ejay.com  en het zegt dat je er je eigen dance-muziek mee kunt maken. Als het goed is hoort u binnenkort echte dancedroodles voorbijkomen hier en als u de komende dagen helemáál niets hoort dan heeft het progje mijn computer overhoop gegooid..
De plaatjes van vandaag:












dinsdag 30 april 2013

Van God los

We hebben het nog niet over de kroning gehad. Vandaag heb ik een paar simpele administratieve handelingen verricht waar ik al een paar weken ontzettend tegenop zag. Het invullen van formulieren van welk soort ook jaagt mijn bloeddruk, hartslag, adrenaline- en andere niveaus regelrecht door het plafond en als u wist hoeveel ik er het afgelopen jaar onder mijn neus heb gehad dan zou u verbaasd zijn dat ik nog leef. En hoe belangrijker ze zijn, hoe meer ik er tegen op zie en hoe langer ik het uitstel. Vandaag dus de laatste twee, redelijk belangrijke, waarbij ik dan ook nog eens drie van de vorige meerdere pagina's tellende documenten moest kopiëren en bijsluiten. Op zo'n koninginnedag weet ik toch meestal niet zo goed wat ik met mijn tijd aanmoet en het is niet de eerste keer dat ik de dag aan zoiets besteed.  Als ik het gedaan heb valt er meestal een enorme last van mij af. "Iets in de administratie" is dus ook nìets voor mij.
Wat betreft het lezen: ik laat de geschiedenis éven rusten en zit nu midden in "Van God los" van Peter Pollet.  Alwéér zo iemand van aan de drank en zo en dit boek speelt zich nog grotendeels in Zwolle af ook. Ik zie sommige scenes dus extra goed voor me.

Hier nog wat plaatjes die ik net op facebook tegenkwam:















zondag 28 april 2013

Alexander

Zojuist heb ik (hebben we) het laatste stukje van de documentaire die ik over Alexander de Grote van de bieb had geleend gezien. Vorige week was er een geromantiseerde film over hem op TV. Jullie dachten natuurlijk al: wat moet een vredelievende Jan nu met zo'n nietsontziende machtswellusteling?  Nouja, zo erg vreemd is het  nu ook weer niet. Ik kijk niet alleen met historische associaties naar zo'n documentaire, maar ook met in het achterhoofd wat ik inmiddels uit eigen ervaring en het lezen van boeken over de menselijke psyche weet. Zo herken ik in Alexander de gedachte dat je meer bent dan zomaar een mens. De klassieke kinderfantasie dat je eigenlijk een koningskind bent, waarvan de ouders willen dat het opgroeit bij gewone mensen, zoals die bij Jan, Jans en de Kinderen bij Catootje een keer openbaart. Ik ben vast niet de enige die zich weleens heeft afgevraagd of hij niet voor méér bestemd was dan de gemiddelde man. Alexander's overtuiging dat hij een zoon van Zeus was vind ik, zeker gezien de leeftijd waarop hij koning werd niet zo heel vreemd. Kind van een vrouw en een God, waar heb ik data eerder gehoord? maar goed, mijn echtgenote stelde terecht vast dat sommige van de verhalen net als bij Jezus pas tientallen jaren ná zijn dood, soms tweehonderd jaar, zijn opgeschreven en dat we dus voorzichtig moeten zijn met onze analyses.
In het boek van Gombrich ben ik nu bij de Verlichting aangeland en hoewel ik de grote lijn die hij hanteert, het mensbeeld en de godsdienst wel kan volgen, duizelt het me af en toe wat betreft de volgorde van de belangrijke namen en de details van de landjepik-ontwikkelingen.
Toen ik studeerde had ik boven mijn bureau een aantal A4-tjes liggend aan elkaar vastgemaakt, waarop ik de tijdlijn van de Westerse muziekgeschiedenis (er is nauwelijks enig andere muziekgeschiedenis) in samenhang met belangrijke cultuurhistorische periodes had getekend. Alleen zó kon ik het onthouden. Onze muziekgeschiedenis begint pas rond het jaar 1000 met de monniken Leotinus en Perotinus, dus daarvóór had ik alleen onthouden dat Karel de Grote, Mohammed, Christus en Asterix en Obelix geleefd hadden. Dus het boek is een broodnodige opfriscursus. Ik snap ook nu waarom er op het conservatorium indertijd zoveel gepensioneerden aanwezig waren bij openbare kunstgeschiedeniscolleges en later ook bij lezingen die ik uit interesse (of vriendschap met degene die ze gaf) volgde. Nu ikzelf vroegtijdig met pensioen ben, richt mijn oog zich ook vrij snel richting de wereldgeschiedenis, alsof ik mezelf wil beschouwen in relatie met alles wat geweest is.
Ik heb nu een beetje spijt dat ik mijn zelfgemaakte tijdbalk niet bewaard heb. Volgens mij zou het opfrissen van de periode na 1500 dan een stuk makkelijker gaan. Anyway, ik ga waarschijnlijk een nieuwe maken. Ik weet alleen nog niet waar ik die op moet hangen. Ook wil ik een mooie landkaart van Eurazië, die me helpt om me alles beter voor te kunnen stellen.
Ja en dan wil ik ook mijn wis -en natuurkunde ophalen. Voor wie dat bevreemdt, ja eigenlijk snap ik zelf die drive ook niet voor 100%, ik wil die grijze cellen niet in laten slapen vallen en ik wil de wereld blijven snappen. Dat gaat m.i. moeilijker als je het gevoel hebt dat je veel van je opgedane kennis niet meer paraat hebt. Ik merk het ook in mijn dromen, die behoorlijk intens kunnen zijn en die een universum op zichzelf vormen. Ze veranderen, worden minder angstig naarmate ik weer meer grip op alles krijg. Één van de minder plezante dromen is dat ik een proefwerk moet maken over redelijk eenvoudige stof en dat ik alles vergeten ben. Kennelijk zit de frustratie dat ik veel zwaarbevochten middelbare schoolkennis kwijt ben erg diep.
Het lijkt me overigens helemaal geen kwaad kunnen om je hersenen op deze manier aan het werk te houden. Het is toch redelijk goed onderzocht dat activatie van het brein de kans op geestelijke aftakeling verkleint. Andere onderzoeken wijzen ook in de richting van intensief sporten om dementie tegen te gaan. Nu ben ik nooit een intensief sporter geweest. Wèl hou ik van lange fiets -en wandeltochten. Ook hìer wil ik mij de komende jaren mee gaan bezighouden: bibliotheekboeken in de rugzak en karren maar!
 
Perotinus    

woensdag 24 april 2013

Bevrijding (6)

Vandaag ben ik voor de laatste keer bij de bedrijfsarts geweest en het verbaasde mij dat ik aan een vrouw met een universitaire opleiding moest uitleggen waarom 'zoveel mensen zich zo druk maken om een liedje'. Ik ga er hier verder maar niet meer op in, hoewel het me wel intrigeert dat het nog steeds maar dóór gaat. De minister van onderwijs begint zich er nu al mee te bemoeien (waarom deed ze dat niet meteen na de foutenanalyse van die neerlandicus bij Pauw en Witteman, maar pas nu het comité al twee dagen geleden besloten heeft dat het gewoon doorgaat? Dàt vind ik een interessante socio-psychologische vraag).

En dan snap ik inmiddels niet dat er zoveel mensen zijn die kennelijk gewoon in de Nederlandse samenleving functioneren die nog méér moeite schijnen te hebben met de beheersing van hun emoties en het op tijd afstand nemen dan ìk, die daarom is afgekeurd.
Verder nam ik (gelukkig) voor de laatste keer enkele goedbedoelde moederlijke adviezen in ontvangst, die wederom pijnlijk duidelijk maakten dat ze me ook weer niet helemáál heeft begrepen al die tijd en daarna heb ik hartelijk afscheid genomen van de mensen bij personeelszaken. In vergelijking met verhalen die ik van andere mensen in soortgelijke situaties heb gehoord is het in mijn geval uiterst correct, menselijk en bedachtzaam verlopen.
Resten mij nog enkele administratieve handelingen en een afscheid van mijn collega's. Zo sober mogelijk is mijn wens, maar ik wil wèl de gelegenheid hebben om ze allemaal nog even de hand te schudden.
De beslissing die ik gisteren nam is dat ik besloten heb géén vrijwilligerswerk op mijn oude werkvloer te blijven doen.  Ik denk om verschillende redenen niet dat ik daar gelukkig van word. Nee, ik wil een andere manier vinden om onder de mensen te blijven en actief te blijven en ik vermoed eigenlijk dat dat vanzelf zal gaan. Of misschien moet ik het zó formuleren: het is goed om dat zoveel mogelijk vanzelf te làten gaan. 

De soundtrack voor vandaag:



dinsdag 23 april 2013

Nog even over dat koningslied

Het heeft weer enige dagen geduurd, maar ik vond het wel weer tijd voor een verhaaltje. Ik heb een beetje een kater van de hele koningslieddiscussie. Bijna nergens, ook niet in het eerder geplaatste videofragment is die genuanceerd gevoerd en daar ik vooral waarde hecht aan een zo dicht mogelijke benadering van de waarheid in kwesties als deze en aan een filosofisch getinte verklaring/duiding na alles van alle kanten bekeken te hebben, zit ik nu totaal gefrustreerd achter mijn schermpie. Als een soort rechter probeer ik alles gewetensvol te beschouwen en te beoordelen, maar ik word er duizelig van.
De hele reaguurcultuur op twitter en facebook heeft de discussie dusdanig verziekt, dat ik met mijn oorspronkelijke passionele aversie tegen dit lied met de beste wil van de wereld geen kant op kan. Natuurlijk gun ik Ewbank al die doodswensen en de impact daarvan niet , ook al is hij geslaagd in het creëren van een non-stop groeiende bankrekening met liedjes die naar mijn mening niet uitblinken in creativiteit en ik met al mijn pogingen oorspronkelijk te blijven niet.  Aan de andere kant, er is altijd een andere kant: met zo'n openbaar twitter-account stel je je wel ontzettend kwetsbaar op. Hoge bomen vangen veel wind (en volgens mij moet iedereen die aan tafel schuift bij DWDD hierom eerst een mediatraining volgen.)  Indertijd heb ik expres de forums gemeden waar In My Spaceship werd besproken. Later zag ik dat die beschermingsmaatregel terecht was geweest.

Echter, dit is waarschijnlijk de eerste keer dat John met zulke gepeperde kritiek werd geconfronteerd en hij had dat waarschijnlijk überhaupt niet voor mogelijk gehouden. Zijn eigen reacties waren ook niet mals: "nageboorte", "chinees naakthondje", een type kwalificatie dat ik zelfs in mijn ergste razernij nog nooit gebruikt heb. Ik ben dan misschien ook een ander soort mens. Ik zit vol twijfel, (soms te grote) zelfkritiek, ik denk later nog na of DIE persoon écht wel DIE volle lading verdiende en bied nederig mijn excuses aan als ik tot de conclusie kom dat dat echt niet het geval was. Ewbank is waarschijnlijk veel meer overtuigd van zijn eigen kwaliteiten en dat moet ie ook zijn. Zonder eigendunk kom je als kunstenaar niet ver in deze wereld. En dan word je als teken van erkenning van je grote succes ook nog eens uitverkoren een historische opdracht te vervullen. Voor de mensen om je heen geldt hetzelfde. Ik vermoed dat er een soort groepswaan over hen gekomen is, een vermindering van realiteitszin, die je vaker bij organisaties ziet en die ervoor gezorgd heeft dat (zelf)kritiek ontbrak en dat zelfs nadat (juist als gevolg daarvan) de kritiek van buitenaf losbarstte men met ongeloof reageerde en aanvankelijk zelfs met schouderophalen.

Vanochtend werd ik met beide benen op de grond gezet. Ik werd geconfronteerd met kinderen die het hele refrein al (uit volle borst) uit het hoofd kenden, maar ook en dat was voor mij weer ònbegrijpelijk met mensen met een HBO-opleiding die dit "gewoon best wel een heel mooi lied vonden", waarbij één van de zaken die werden aangedragen was: John Ewbank heeft al 25 nummer 1 hits geschreven,  dat betekent dat heel veel mensen zijn liedjes kopen en dan kunnen dat toch geen slechte liedjes zijn? Ik was verbouwereerd. (L'esprit de l'escalier een uur later was dan ook: jamaar, héél veel mensen eten weleens bij McDonalds, maakt dat het eten dan goed? Zet je dat dan je toekomstige monarch voor als geschenk van het volk? Deel je dan Big Macs uit aan iedereen om het Nederlandse volk 'dichter bij elkaar' te brengen?)
Ook scheen iemand (onder andere) te denken dat als je een goed liedje maakt dat het dan vanzelf in de hitparade komt en dat de mensen bij DWDD allemaal veel verstand van zaken hebben, anders zaten ze daar niet. Ik voelde een mengeling van ongeloof, verdriet en woede opkomen, maar had gelukkig nog nèt de tegenwoordigheid van geest om, voordat ik "domme" dingen zou gaan zeggen, de handdoek in de ring te gooien door maar grijnzend toe te geven dat ik jaloers was op John Ewbank zijn succes. Dat is op zich een prestatie van wereldformaat voor mijn doen.
Thuisgekomen hakte ik een knoop door, die al enige weken door mijn hoofd spookte.

ps nee hoor, de knoop betreft niet dit blog of daarmee samenhangende activiteiten!

zaterdag 20 april 2013

Bevrijding (5)

Vandaag ga ik een poging wagen om de splognerizer waar ik mee bezig ben voor een groot deel in de grondverf te zetten. Ik heb besloten om de tracks wèl zoveel mogelijk met droodletjes aan elkaar te verbinden.
Ook is het vandaag record store day en ik heb aan minstens één platenzakenbaas beloofd om naar het door hem georganiseerde live-optreden te komen.
Gisteren heb ik mij erg druk lopen maken over het koningslied. Ik schaar mij achter Nico Dijkshoorn:




Maar ik heb dan wèl weer een hekel aan Johan Derksen, want dat vind ik nèt zo'n interessant-doenerig figuur als John Ewbank. René van der Gijp zou nòg ietsje eerlijker over zijn depressie moeten zijn, zoals zovéél bekende Nederlanders eerlijker zouden moeten zijn over hun psychische problemen en hun psychiaterbezoek, want er gaan teveel mensen kapot, omdat ze niet op tijd aan de medische bel trekken, maar goed: het IS ook moeilijk, om met je billen bloot te gaan. Ik doe het ook pas nu ik niets meer te verliezen heb. Blijft over: mijn respect voor mensen als Mike Boddé.

Goed... aan de slag maar weer eens.

woensdag 17 april 2013

Bevrijding (4)

Ofschoon ik jullie gewaarschuwd had, neem ik toch weer even het woord, omdat het anders zo stil is.

Ik begin me steeds beter te voelen, zeker nu ik ook mijn formele (maar waardig en empathisch geformuleerde) ontslagbrief heb ontvangen. Het is niet zo dat ik ineens helemaal geen last meer heb van bewustzijnsvernauwingen, angsten, panieken e.d., nee, het is meer dat ze makkelijker te dragen zijn, omdat het er niet meer toe doet. Het mag nu. Ik heb de vrijheid om mij somber, verdrietig, afwezig, angstig, zenuwachtig, waanzinnig, zwaarmoedig, blijmoedig, enthousiast, euforisch, manisch, chaotisch, woedend, raar, gerustreerd, bedreigd, opgejaagd, geremd, ongeremd, verbitterd, moe, of ziek te voelen. Ik hoef er geen consequenties aan te verbinden. Ik hoef het niet uit te leggen, me niet te verantwoorden, ik hoef me er niet tegen te verzetten (tenzij ik me moorddadig zou voelen natuurlijk). Eigenlijk was dat natuurlijk altijd al zo, maar ja... dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het is pas mogelijk als je door medisch-sociaal ingrijpen deze uitingen van disbalans al enigszins tot behapbare proporties hebt terug weten te brengen.
Een gevoel dat toch wel afneemt, ondanks dat ik hem in het rijtje hierboven opnam is 'opgejaagdheid', 'haast'. Ik ben zowaar aan het onthaasten. Ik accepteer de leegtes tussen de activiteiten en ze mogen van mij ook langer duren. Ik moet zeggen dat ik me daar ook een beetje in geoefend heb de afgelopen dagen. Het is een soort meditatie, of nouja... een soort... het IS meditatie, alleen geloof ik niet in de geforceerde meditatie iedere dag op dezelfde tijd op een zitbankje, kaarsrecht in de houding met een denkbeeldige monnik achter je die je met een bamboestok slaat als je rug inzakt. Ik zie meer in (het laten bestaan van) de natuurlijke leegte tussen handelingen in. Frits Jonker had het laatst in zijn blog over de leegte tussen gedachten in en ik heb die bewust geprobeerd op te zoeken, om te zien in hoeverre dat ook mìjn beleving is en ik heb er mijn eigen draai aan gegeven. Zo zie ik een gedachte ook als een handeling. We hebben die echter nèt als onze ademhaling niet altijd (of meestal niet eigenlijk) onder controle en het gaat vanzelf als we er niet bewust mee bezig zijn.
Kortom, zowel innerlijk als uiterlijk laat ik de drukke trein een beetje uitrazen en ik kijk steeds meer verwonderd in plaats van angstig naar het landschap dat voorbijraast en ik verbaas mij af en toe over het aantal tussenstops. Waren die er altijd al? Sorry, ik vind het moeilijk om niet in metaforen te spreken. Voor wie het niet kan volgen, even concreet wat ik zoal doe: ik luister muziek, doe de huishoudelijke klusjes waar ik op dat moment het meest zin in heb, ongeacht de vraag of ze daadwerkelijk ook het meest noodzakelijk zijn en pauzeer totdat ik het weer op mijn heupen krijg en dan ga ik òf verder òf ik ga iets anders doen.
Ik ben ook bezig met een nieuwe splognerizer, maar ik bevind me nu in het stadium, waarin ik me afvraag of hij inderdaad zo spectaculair gevuld met nieuwe droodles moet worden, die bestaan uit samples van de gecompileerde tracks of dat hij toch makkelijker mag en meer een veredelde compilatie mag zijn van tracks in de meest elegante en betekenisvolle volgorde met hier en daar wat auditieve "airbrush".
Ik lees over dingen zoals de geschiedenis van mijn familie en mijn geboortestreek, maar ook over 'rare' zaken, momenteel bijvoorbeeld "Reader's Digest - Mysteries van het onverklaarbare", waarbij ik af en toe naar de laptop loop, om te googlen of er inmiddels meer over een in het boek als onverklaard betiteld verschijnsel is te vinden. Ik kijk ook youtube-filmpjes die mij worden aanbevolen. Hierbij vraag ik mij af of ik dit allemaal voor mezelf zal houden, of dat ik het met jullie zal delen. Voorlopig doe ik het niet, omdat ik nog steeds verwacht dat ik daar binnenkort meer energie voor zal krijgen. Ja, dat delen van filmpjes en sites kost niet zoveel energie, maar het omlijsten ervan met gedachten, motivatie, uitleg, 'duiding' wel, of is dat van jullie niet nodig? Zo'n blog moet toch wel een béétje coherent zijn, toch?


Verder ben ik veel buiten. Ik heb het gevoel dat ik zowel letterlijk als figuurlijk véél te lang binnen heb gezeten en ik merk dat ik af en toe aan het compenseren ben. Zo heb ik zondagavond tot half elf met twee jassen over elkaar buiten gezeten, om naar de hemel te kijken en de buitengeluiden en -geuren in mij op te nemen. Net wilde ik dat ook gaan doen, maar één van de nieuwe buren heeft tamelijk luid 'Hollandse Feesthits' aanstaan en aangezien die op mij een uitwerking hebben die tegengesteld is aan het beoogde effect, ben ik maar even gaan fietsen  in de veronderstelling dat er vanavond uit een ander keukenraam weer iets anders/draaglijkers te horen zal zijn, zoals de rai-muziek van de sinds kort ook al werkeloze buurman.

woensdag 10 april 2013

Dag

De D. Haha, ik zat me gisteravond suf te prakkiseren welk onderwerp beginnend met de letter D een belangrijke rol in mijn leven speelt. Ik kon er toch nìet opkomen, zeg!

Eén van de symptomen van depressie is dat het je leven volledig beheerst, dat je bijna nergens anders meer mee bezig bent. Daarom is het in veel gevallen best wel goed om tòch iets te zoeken om om handen te hebben, ook al lukt die bezigheid niet zo goed als anders. Maarja, als je echt ernstig of klinisch depressief bent is er eigenlijk geen houden aan: je bent dan een schaduw van jezelf, je bent tot niets in staat. Ik herinner me van mijn eerste depressie dagen bezig geweest te zijn met het tekenen van één lullig vlindertje en Mike Boddé schrijft in zijn boek Pil dat de enige grap die hij in die 5 jaar depressie wist te verzinnen was: "bij een ongeluk op de A27 hoort een goed glas wijn." (of iets van die strekking).

Bij een lichte depressie doet afleiding soms wonderen. Dat is ook eigenlijk het onderscheid tussen licht, matig en ernstig. Bij een lichte depressie heb je er niet echt continue last van. Als de zon gaat schijnen gaat het al iets beter met je (máár echt geweldig voel je je ook weer niet). Een lichte depressie kan je ook prima behandelden met gesprekstherapie en met verandering van de levensomstandigeheden. Medicijnen werken hier juist nìet.

Bij een matige depressie haalt dat allemaal niets meer uit. Het is voor mensen die nooit depressief geweest zijn niet voor te stellen dat een lekker zonnetje of "iets leuks doen" niet helpt, of juist averechts werkt omdat het je herinnert aan het feit dat je nergens van kunt genieten (en vroeger wel..). Maar toch kun je je voor korte tijd gedragen alsof je niet depressief bent: omdat je oma op bezoek komt en je die niet teveel wilt verontrusten, of je moet een kort muziekoptreden of les geven, of even aan een compositie werken, omdat er tòch brood op de plank moet komen. Je kunt de schone schijn even ophouden, maar als iedereen weg is, je bent op weg terug naar huis, of je kijkt even weg van je beeldscherm, komt die beangstigende leegte weer dubbel zo hard terug.
Ik ben zelf erg goed in het automatisch op mijn gezicht toveren van een glimlach, ook al ligt van binnen mijn wereld in duigen. Ik heb er zelfs artsen mee op het verkeerde been gezet. Als je te lang (of te vaak) achter elkaar matig depressief bent en je blijft jezelf en je omgeving voor de gek houden wordt de lijdensdruk steeds groter en daarmee de kans dat het omslaat in een ernstige depressie. In die situatie zat ik de afgelopen jaren. Het lag eigenlijk voortdurend op de loer. 

Een ernstige depressie is levensbedreigend. Ik heb zelf zeker twee ernstig depressieve "episoden" gehad, waarvan één nog niet zo lang geleden. Dan kun je het echt niet verbergen. Je wilt niemand zien, je schaamt je enorm voor  jezelf en alles wat je ooit gedaan hebt en je denkt dat de wereld beter af is zonder jou, ook je familie en vrienden. En wederom is het voor buitenstaanders die zelf nog nooit depressief geweest zijn en zelfs (of juist) voor mensen die zelf lìcht depressief zijn geweest, onbegrijpelijk dat je je 'dat allemaal in je hoofd haalt'. Je moet in de gaten gehouden worden, of zelfs opgenomen, omdat de kans bestaat dat het even zóveel 'pijn' doet, of dat je in een toestand van zó'n extreem smal bewustzijn komt (anders kan ik het niet omschrijven) dat je een suïcidepoging doet. Je bent dan zoals men dat dus ook noemt: suïcidaal. Een ernstige depressie kan meestal niet zonder medicijnen genezen worden en soms helpen dìe zelfs niet of duurt het heel lang voordat de juiste medicatie gevonden is. Overigens is "genezen" een verkeerd gekozen term. Medicijnen zwakken een ernstige depressie af tot matig of als je geluk hebt tot licht, m.a.w. je knapt er iets van op en de rest moet je "zelf doen" (hoe vaak ik dìe uitdrukking niet gehoord heb...).

Bovenstaande doet de veelheid aan verschijningsvormen van deze ziekte tekort. Het is ook grotendeels geschreven vanuit mijn eigen ervaring. Sommige mensen zitten bijvoorbeeld weken of maandenlang te huilen, zonder dat ze weten waarom. Het kan ook gepaard gaan met allerlei andere verschijnselen en symptomen en de oorzaken kunnen heel verschillend zijn, maar meestal is het een complexe combinatie. Bij mij gaat het gepaard met ernstige slapeloosheid, wat ik vroeger de schuld van alles gaf, want als ik kon slapen zou die "storm" in mijn hoofd (die ook niet iedereen ervaart) wel luwen, zo dacht ik. Anderen slapen echter wèl, maar zijn tòch vanaf het moment dat ze hun ogen open doen depressief. Soms gaat er bij mij een hypomane "episode" aan vooraf, waarin ik juist weer TE vrolijk en enthousiast ben (en waarvoor ik me in de aansluitende depressie weer schaam) en soms glij ik er ongemerkt in. Soms is er een aanleiding en soms niet. 
 Ook in het omgaan met en de terugweg vinden uit, moet iedereen zijn eigen manier vinden. Bij niemand is het hetzelfde. Zelf ben ik nu terecht gekomen op een bepaalde combinatie van medicijnen, met meditatie (moeilijk hoor) en een aangepaste manier van leven. Vooral dat laatste daar ben ik nog niet voor 100% uit, maar het niet meer hoeven werken en het idee dat ik zelf mijn dag/week in kan delen scheelt al een hoop. 

Ho effe!   Er stond "dag" boven dit stukje en niet "depressie". Dat komt omdat ik me bedacht dat het misschien tòch niet zo'n goed idee is om hier bijna iedere dag over te gaan schrijven. Nòg niet in ieder geval. Ik ben er nu ìets teveel mee bezig naar mijn zin.
Per vandaag ontsla ik mijzelf van de verplichting elke dag  een verhaaltje aan jullie te vertellen. In feite keert dit blog terug naar een vorige modus: als ik iets gemaakt heb of als ik écht iets niet voor me kan houden dan laat ik het jullie weten. En geen zorgen: ik ga leuke dingen doen, waarvan ik weet dat ik er van kan genieten ;)

Dag!

maandag 8 april 2013

Bevrijding (3)

Zo, de bevrijding is geschied. Die encyclopedie zie ik er bij nader inzien niet zo van komen, maar het idee heeft wèl de deur opengezet naar een wat breder scala aan onderwerpen. Intussen gaan we gewoon door met lekker iedere dag een stukje plaatsen en maar zien hoe de wind elke keer waait. Vandaag is dat uit 'uiteenlopende richtingen':



zondag 7 april 2013

Bevrijding (2)

Het zal een cliché zijn, maar wij zìjn helemaal niet vrij. Soms wanen wij ons voor een poosje vrij, maar zodra wij gedwongen worden een eenmaal ingeslagen pad te blijven volgen schiet er uiteindelijk van dat gevoel niet zoveel over, of de weg moet je uitermate goed bevallen, maar dat is niet iedereen gegeven.
  "Zodra je in dit leven in welke richting dan ook maar een pas gezet hebt, word je gedwongen die de rest van je leven vol te houden: u niet die kant op! doorlopen alstublieft!" (Freek de Jonge, De Mars)

Maar het is niet alleen de samenleving, we doen onszelf ook van alles aan. Ik voelde mij bevrijd van de mij zelf opgelegde terughoudendheid om mijn gedachten te publiceren, maar ik bedacht meteen een concept, een nieuw project, waaraan ik me nu alweer met handen en voeten gebonden voel.
"Is ie net vrij, gaat ie wéér een binding zoeken! 't lijkt wel een mens" (Freek de Jonge, De Mars)

Tja, wat zal ik nu doen? doorgaan op Freek de Jonge en de grote rol die citaten uit De Openbaring en De Mars speelden in de gesproken brievenwisselingen (cassettepost) die ik met een vriend van eind jaren 80 tot begin deze eeuw had, of vervolg ik het thema vrijheid? Keuzes maken. Je ontkomt er niet aan.
"Het liefst nog zit ik stil, want zolang je niet beweegt kun je nog alle kanten op" (u raadt het al).

Vrijheid zit vooral tussen je oren, vrees ik en vooral ook tussen die van mij. Ik wìst dat ik in de huidige maatschappij niet meer aan een betaalde baan zou komen en ik had om een nieuwe depressie te voorkomen desnoods genoegen genomen met een bijstandsuitkering, maar ik voelde me pas echt vrij toen het verlossende woord door de arbeidsdeskundige van het uwv gesproken werd en toen nòg zat ik in spanning, want ik moest het éérst zwart op wit zien. Gek eigenlijk, want ik woon nog steeds in hetzelfde huis, met hetzelfde uitzicht, met dezelfde partner, met dezelfde huisdieren, met dezelfde spulletjes en we weten nog steeds niet of we morgen doodgaan of pas over veertig jaar, dezelfde onzekerheid. We weten ook nog steeds niet of we de eindstreep een beetje gezond zullen halen, of dat we dement zullen worden en weg zullen teren in een ontmenselijkte zorginstelling (ons beider grote vrees) of dat we lekker een keer plots in ons slaap overlijden. Het zou eigenlijk helemaal niet uit moeten maken. Vrijheid maak je zelf.
Ok, als de man had gezegd dat er nog wel degelijk theoretisch voor méér dan zoveel procent  verdienmogelijkheden voor mij waren (nee, want het gaat niet om de vraag of je nog wat kùnt, maar om hoeveel procent van je laatste salaris je nog zou kunnen verdienen), dan had ik sollicitatieplicht gehad en dan was ik toch een stuk minder vrij geweest. Hoewel, een ander zou zeggen: ach man! dan stuur je toch maandelijks drie van die standaardbrieven naar werkgevers, waarvan je weet dat je tòch nooit wordt uitgekozen. Maar zo zit ik dan weer niet in elkaar. Ik was dan brieven gaan schrijven in de trent van: ondanks mijn psychische klachten, waardoor ik vaak en soms ook langdurig verzuim denk ik tòch dat ik een aanwinst voor uw organisatie zal zijn (ja, die oprechtheid zal menig werkgever waarderen!).  Mijn verantwoordelijkheidsgevoel drukt af en toe zo zwaar op me, dat ik er helemaal van in de knoop raak. Je moet het leven niet zo serieus nemen. Dat werd mij op mijn twintigste al door therapeuten gezegd en tegenwoordig probeer ik met zoveel mogelijk zelfspot door het leven te gaan, soms tot grote hilariteit  van mijn omgeving, maar het  gewetensvolle zit toch erg in mijn brein verankerd. Ik hoop dat ik me daar de komende tijd ook een beetje van zal weten te bevrijden, net als in 1986.

"Wij mensen hebben voortdurend de neiging om ons te verantwoorden, omdat we besef van heden, verleden en toekomst hebben en omdat we de pretentie hebben iets aan de schepping toe te voegen." (Freek)

Maak het verhaal zelf af en kleur de plaatjes (Freek)



ons uitzicht: niet helemáál iedere dag hetzelfde...

zaterdag 6 april 2013

Bevrijding (1)

Dit gaat over persoonlijke bevrijding en niet over de aanstaande bevrijdingsfeesten en -herdenkingen. Ik ben niet van plan het alfabet letter voor letter af te gaan, maar er viel mij zoveel in, naar aanleiding van het stukje over Abcoude en om het nu Abcoude (2) te noemen, vond ik niet passen. Het plaatsje is immers alleen maar een korte tijd een stukje decor geweest waarin zich mijn leven afspeelde. Toen ik na ging denken over waarom ik juist nu de knoop doorhak om ook structureel over de zwarte kant van het leven te gaan schrijven, kwam ik uit op de term 'bevrijding'.

Sinds ik per e-mail de bevestiging binnen heb, dat ik niet meer hoef te proberen om te werken, komt er een ongelooflijke hoeveelheid ruimte vrij in mijn hoofd. Ook komt het mij ineens als ongelooflijk voor dat ik altijd zo krampachtig zweeg (op internet dan) over bepaalde zaken. Dat heeft alles te maken met mijn 'afkeuring'. Het 'moet' allemaal niet meer en daardoor 'mag' ineens alles juist weer! Of is het ook een beetje de nu dan tòch eindelijk naderende lente? Laat ik er in ieder geval van profiteren zolang als het duurt.

Niet dat ik nu àlles op ga schrijven, hoewel.... Er zijn dingen die toch gewoon meer in een dagboek thuishoren, of niet? Ik denk nu dat door een beetje te selecteren, het automatisch een beter verhaal wordt. Ik ben bang dat ik anders door maar raak te associëren over wat ik tot nu toe heb meegemaakt en gevoeld me in zelfmedelijden of juist in romantische melancholie zou kunnen verliezen. Zelfmedelijden is zinloos. Ik zou niet iemand anders willen zijn. De persoon die ik ben, was ik niet geworden zonder al die shit. Ok, ik heb last van een 'ziekte' die mijn stemming en energie sterk beïnvloedt en daarmee in meer of mindere mate raakt aan wie ik ben en hoe ik het leven ervaar, maar er is niemand met wie ik zou willen ruilen, omdat ik mezelf niet kwijt wil. Ik denk dat 'met iemand willen ruilen' iets is dat überhaupt zó erg onmogelijk is, omdat je als je zou ruilen werkelijk niets maar dan ook niets aan herinneringen of eigenschappen van de oude 'ik' mee zou kunnen nemen, dat je de verwisseling niet eens merkt (leuke gedachte om nog eens verder over te schrijven). Melancholie en romantisering is net zo zinloos, af en toe wel lekker, maar het impliceert dat er in het heden niets meer of veel minder te beleven zou zijn dan in het verleden en dat is een denkvalkuil waar je volgens mij voor moet oppassen als je ouder wordt.

Hierop volgt wel een deel twee, want er is nog meer in dit kader waarover ik hardop wil denken.

Tot slot een nummer dat ik veel draaide toen het in 1986 weer wat beter met mij begon te gaan. Ik durfde weer lange stukken te gaan fietsen, héle lange stukken zelfs en deze LP van Rupert Hine had ik op de éne kant van een C90 op mijn walkman en op de andere kant Hunky Dory van David Bowie
Ook toen voelde ik me bevrijd: ik was definitief uit het geboortedorp weg, want ik had mijn eigen kamer in een mooie stad vlak bij het strand, helemaal zelf geregeld, ok: met dank aan een uitkering, doordeweeks zat ik weliswaar nog op de afdeling maar daarbuiten was ik zo vrij als ik nooit eerder had ervaren en dat gevoel verdrong langzaam maar zeker de depressie.

Abcoude

Welke woonplaats begint met de eerste drie letters van het alfabet? Dat was een vraag in een nepkwis die we als twaalfjarigen in één van de eerste radio-uitzendingen op het intercomsysteem op de St. Jozefschool in Vinkeveen op vrijdagmiddag stelden. Ik herinner me nog de kinderen die naar ons lokaal kwamen gerend, maar wij hadden een 'acteur' die een ventieldopje won.
Abcoude is ook het eerste onderwerp dat mij te binnen schoot gisteren toen ik besloot om daadwerkelijk met mijn persoonlijke encyclopedie te beginnen.Ik heb er in 1985 tussen mijn twee opnamen door gewerkt in een Expert-achtige electronicawinkel die ook een platenhoekje en een foto-ontwikkelservice had. Die opnamen waren trouwens op een jeugdpsychiatrische afdeling die Amstelland heette, maar voordat ik dáár over ga schrijven moet ik me nog even achter de oren krabben. Eerst Abcoude dan maar. Ik ging er meestal op de fiets en een enkele keer met de bus vanuit Vinkeveen naar toe. Ik woonde toen in bij het gezin van een oom en tante. Het was voor mij één van de pijnlijkste en wellicht zelfs DE pijnlijkste en moeilijkste periode uit mijn leven, omdat ik zo depressief was en mijn hoofd voortdurend in de greep van angst en dreiging was en ik daar bovenop te maken kreeg met veel onbegrip, enerzijds goedbedoeld onbegrip en anderzijds niet-zo-zeuren-aansteller-onbegrip, voorzien van sarcastische grappen. Dat laatste was het pijnlijkste, omdat het werkelijk een ondraaglijke bewustzijnstoestand was, die met librium en valium alleen enigszins afgezwakt kon worden. De toenmalige anti-depressiva maakten het alleen maar erger, zodat men dacht dat het wel aan mijn opvoeding en sociale omgeving moest liggen, met alle goedbedoelde en averechts uitpakkende hulp vandien.
Mijn taken bestonden in die winkel uit het bijhouden van de platenbakken, het helpen van klanten, het uitvoeren van simpele reparaties aan radio's e.d. en het assisteren van de bezorgers/monteurs. Ik herinner me dat ik ook een keer samen met een monteur de bedrading in een nieuwbouw-woning heb aangelegd.
Omdat ik dat dus allemaal wèl kon, dachten veel mensen in mijn omgeving dat het eigenlijk wel meeviel. Het was overigens geen gewone baan. Ik kreeg een heel klein beetje zwart geld, want "jij liep met je ziel onder je arm en moest iets om handen hebben, had je oom gezegd". Vanwege die pijnlijke opmerking van de bazin, heb ik later het dagboek waarin ik dat had opgetekend verbrand.  Het bedrag was zo laag, dat ik me er nu nog voor schaam het te noemen. Een normale uitzendbaan was niet mogelijk. Ik had dat wèl geprobeerd, maar liep meestal na één uur gillend weg uit zo'n fabriek (want ondanks dat ik voorzichtig en eufemistisch aangaf 'een beetje overspannen te zijn' kreeg ik werk in de meest stressvolle omgevingen aangeboden), als het me al lukte om er te komen.
Toch heb ik ook wel positieve herinneringen aan die winkel. Op zich waren de meeste personeelsleden erg aardig voor me en ik mocht op een gegeven moment ook platen uit de opruimingsbak meenemen. Het concept-album Zilverdael van Alexander Curly en  vooral Secret Messages van ELO, herinneren me nog steeds aan de troostvolle ogenblikken dat ik ze beluisterde.
Dit clipje kende ik toen niet, ik had er andere beelden bij.



Ook was er die eerste elfstedentocht in 20 (?) jaar die ik prachtig op de uitgestalde TV's kon volgen. Er waren weinig klanten want half Nederland zat voor de buis. Dat waren momenten waarop ik me door de depressie heen even verbonden kon voelen met de wereld om mij heen: iederéén was in de ban van die tocht.