Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label de dood en het meisje. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label de dood en het meisje. Alle berichten weergeven

maandag 2 januari 2017

De dood en het meisje (slot)

Voorlopig ben ik klaar met dat thema. Het heeft wel wat, op 31 december met alles klaar zijn en op nieuwjaarsdag in alle opzichten "in feite helemaal opnieuw beginnen", zoals mijn vader, die al anderhalf jaar weduwnaar is, het verwoordde in een mail gisteren.
Ik heb de pagina's die nog uitstonden, apart beschikbaar gemaakt: 55, 56 en 57.

De afgelopen tijd heb ik tussen de bedrijven door nog wel redelijk wat plaatjes binnen dit thema gevonden en keurig opgeslagen in het betreffende mapje, maar daar zal ik voorlopig niets mee doen dus.

Hier nog wat verdwaalde magere heinen en zo:

donderdag 29 december 2016

De dood en het meisje (54)

Ja en op een gegeven moment zijn dan de voornaamste zaken geregeld en heb ik de behoefte om een paar dingen gewoon weer op te pakken. Ook met Vreemde Geluiden zal ik niet al te lang meer gaan wachten.
Frits Jonker heeft een hele mooie voorkant voor de rouwkaart gemaakt. Ik krijg daar erg veel complimenten over (dus Frits, ik ben niet de enige).



Hij heeft ook het boekje voor de besloten afscheidsceremonie geletterd en vormgegeven. Ik prijs mij gelukkig met mijn vrienden. Enkelen zijn as we speak bezig om te proberen één van de liedjes tòch live uitgevoerd te krijgen en de afgelopen dagen heb ik aan steun en begrip geen gebrek gehad.

Ze zeggen weleens van overledenen "hij/zij ligt er mooi bij" maar bij Willeke is dat echt zo. Ik weet natuurlijk ook wel dat dat mede komt door de professionele make up van Inze, vrijwilligster van de hospice is, maar het opgeblazen gezicht waar ik aan gewend was geraakt heeft weer de vorm van het gezicht waarop ik verliefd werd. Zorgen en ziekte lijken helemaal uit haar gelaat verdwenen.
Er zijn een paar dingen die ik nu ineens begrijp van mensen: dat ze een foto nemen van de opgebaarde overledene en dat ze tegen hem of haar beginnen te praten, ongegeneerd en in het bijzijn van anderen. Ik heb het in de afgelopen dagen ook gedaan. Ik heb zelfs voor haar gezongen. De tranen zijn er af en toe, maar de dijkdoorbraak die ik wel ergens in mij voel, houd ik nog steeds binnen. Misschien dat dat nog komt. Bij het overlijden van één van onze twee hondjes kwam die ineens toen ik met het overgebleven teckeltje om de vijver liep. En als hij deze keer uitblijft... tja... Mòet je hartstochtelijk en ongeremd huilen? Zou dat echt goed/beter zijn? Zou dat helpen? En zoja moet dat dan vòòrdat ze gecremeerd is, in haar bijzijn of mag dat ook daarná? 


Jullie hebben nog enkele afleveringen van De dood en het meisje te goed