Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label depressie. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label depressie. Alle berichten weergeven

zaterdag 8 juni 2013

paddestoel

Gisteravond kwam de  bijna obsessieve manier waarmee ik mij op de Dode Zee-rollen heb gestort een beetje tot een uitbarsting. Ik weet niet of het alleen daardoor kwam of dat ook de plotselinge temperatuurstijging er mee te maken heeft, maar de 'grote ongerichte angst' kwam weereens uit de lucht vallen en dat is toch iedere keer weer behoorlijk schrikken. Ik heb het langs chemische weg geprobeerd in te dammen en dat resulteerde in een lange bijna ononderbroken slaap, met zowel angstige als hele mooie dromen. Vandaag en de komende dagen probeer ik een beetje rustig aan te doen.
Ik heb zojuist een inhaalslag gemaakt met het lezen van het weblog van Frits Jonker. Het herinnert mij eraan dat ik dit blog ook leuk en mooi moet houden. Eerst maar even een zangeres die ik vandaag herontdekte:



en van Petra Haden is het maar een kleine stap naar The Who en van The Who weer een kleine naar Lord Sitar:



en om de cirkel weer rond te maken, weer terug naar de titel van deze bijdrage:

zaterdag 20 april 2013

Bevrijding (5)

Vandaag ga ik een poging wagen om de splognerizer waar ik mee bezig ben voor een groot deel in de grondverf te zetten. Ik heb besloten om de tracks wèl zoveel mogelijk met droodletjes aan elkaar te verbinden.
Ook is het vandaag record store day en ik heb aan minstens één platenzakenbaas beloofd om naar het door hem georganiseerde live-optreden te komen.
Gisteren heb ik mij erg druk lopen maken over het koningslied. Ik schaar mij achter Nico Dijkshoorn:




Maar ik heb dan wèl weer een hekel aan Johan Derksen, want dat vind ik nèt zo'n interessant-doenerig figuur als John Ewbank. René van der Gijp zou nòg ietsje eerlijker over zijn depressie moeten zijn, zoals zovéél bekende Nederlanders eerlijker zouden moeten zijn over hun psychische problemen en hun psychiaterbezoek, want er gaan teveel mensen kapot, omdat ze niet op tijd aan de medische bel trekken, maar goed: het IS ook moeilijk, om met je billen bloot te gaan. Ik doe het ook pas nu ik niets meer te verliezen heb. Blijft over: mijn respect voor mensen als Mike Boddé.

Goed... aan de slag maar weer eens.

woensdag 10 april 2013

Dag

De D. Haha, ik zat me gisteravond suf te prakkiseren welk onderwerp beginnend met de letter D een belangrijke rol in mijn leven speelt. Ik kon er toch nìet opkomen, zeg!

Eén van de symptomen van depressie is dat het je leven volledig beheerst, dat je bijna nergens anders meer mee bezig bent. Daarom is het in veel gevallen best wel goed om tòch iets te zoeken om om handen te hebben, ook al lukt die bezigheid niet zo goed als anders. Maarja, als je echt ernstig of klinisch depressief bent is er eigenlijk geen houden aan: je bent dan een schaduw van jezelf, je bent tot niets in staat. Ik herinner me van mijn eerste depressie dagen bezig geweest te zijn met het tekenen van één lullig vlindertje en Mike Boddé schrijft in zijn boek Pil dat de enige grap die hij in die 5 jaar depressie wist te verzinnen was: "bij een ongeluk op de A27 hoort een goed glas wijn." (of iets van die strekking).

Bij een lichte depressie doet afleiding soms wonderen. Dat is ook eigenlijk het onderscheid tussen licht, matig en ernstig. Bij een lichte depressie heb je er niet echt continue last van. Als de zon gaat schijnen gaat het al iets beter met je (máár echt geweldig voel je je ook weer niet). Een lichte depressie kan je ook prima behandelden met gesprekstherapie en met verandering van de levensomstandigeheden. Medicijnen werken hier juist nìet.

Bij een matige depressie haalt dat allemaal niets meer uit. Het is voor mensen die nooit depressief geweest zijn niet voor te stellen dat een lekker zonnetje of "iets leuks doen" niet helpt, of juist averechts werkt omdat het je herinnert aan het feit dat je nergens van kunt genieten (en vroeger wel..). Maar toch kun je je voor korte tijd gedragen alsof je niet depressief bent: omdat je oma op bezoek komt en je die niet teveel wilt verontrusten, of je moet een kort muziekoptreden of les geven, of even aan een compositie werken, omdat er tòch brood op de plank moet komen. Je kunt de schone schijn even ophouden, maar als iedereen weg is, je bent op weg terug naar huis, of je kijkt even weg van je beeldscherm, komt die beangstigende leegte weer dubbel zo hard terug.
Ik ben zelf erg goed in het automatisch op mijn gezicht toveren van een glimlach, ook al ligt van binnen mijn wereld in duigen. Ik heb er zelfs artsen mee op het verkeerde been gezet. Als je te lang (of te vaak) achter elkaar matig depressief bent en je blijft jezelf en je omgeving voor de gek houden wordt de lijdensdruk steeds groter en daarmee de kans dat het omslaat in een ernstige depressie. In die situatie zat ik de afgelopen jaren. Het lag eigenlijk voortdurend op de loer. 

Een ernstige depressie is levensbedreigend. Ik heb zelf zeker twee ernstig depressieve "episoden" gehad, waarvan één nog niet zo lang geleden. Dan kun je het echt niet verbergen. Je wilt niemand zien, je schaamt je enorm voor  jezelf en alles wat je ooit gedaan hebt en je denkt dat de wereld beter af is zonder jou, ook je familie en vrienden. En wederom is het voor buitenstaanders die zelf nog nooit depressief geweest zijn en zelfs (of juist) voor mensen die zelf lìcht depressief zijn geweest, onbegrijpelijk dat je je 'dat allemaal in je hoofd haalt'. Je moet in de gaten gehouden worden, of zelfs opgenomen, omdat de kans bestaat dat het even zóveel 'pijn' doet, of dat je in een toestand van zó'n extreem smal bewustzijn komt (anders kan ik het niet omschrijven) dat je een suïcidepoging doet. Je bent dan zoals men dat dus ook noemt: suïcidaal. Een ernstige depressie kan meestal niet zonder medicijnen genezen worden en soms helpen dìe zelfs niet of duurt het heel lang voordat de juiste medicatie gevonden is. Overigens is "genezen" een verkeerd gekozen term. Medicijnen zwakken een ernstige depressie af tot matig of als je geluk hebt tot licht, m.a.w. je knapt er iets van op en de rest moet je "zelf doen" (hoe vaak ik dìe uitdrukking niet gehoord heb...).

Bovenstaande doet de veelheid aan verschijningsvormen van deze ziekte tekort. Het is ook grotendeels geschreven vanuit mijn eigen ervaring. Sommige mensen zitten bijvoorbeeld weken of maandenlang te huilen, zonder dat ze weten waarom. Het kan ook gepaard gaan met allerlei andere verschijnselen en symptomen en de oorzaken kunnen heel verschillend zijn, maar meestal is het een complexe combinatie. Bij mij gaat het gepaard met ernstige slapeloosheid, wat ik vroeger de schuld van alles gaf, want als ik kon slapen zou die "storm" in mijn hoofd (die ook niet iedereen ervaart) wel luwen, zo dacht ik. Anderen slapen echter wèl, maar zijn tòch vanaf het moment dat ze hun ogen open doen depressief. Soms gaat er bij mij een hypomane "episode" aan vooraf, waarin ik juist weer TE vrolijk en enthousiast ben (en waarvoor ik me in de aansluitende depressie weer schaam) en soms glij ik er ongemerkt in. Soms is er een aanleiding en soms niet. 
 Ook in het omgaan met en de terugweg vinden uit, moet iedereen zijn eigen manier vinden. Bij niemand is het hetzelfde. Zelf ben ik nu terecht gekomen op een bepaalde combinatie van medicijnen, met meditatie (moeilijk hoor) en een aangepaste manier van leven. Vooral dat laatste daar ben ik nog niet voor 100% uit, maar het niet meer hoeven werken en het idee dat ik zelf mijn dag/week in kan delen scheelt al een hoop. 

Ho effe!   Er stond "dag" boven dit stukje en niet "depressie". Dat komt omdat ik me bedacht dat het misschien tòch niet zo'n goed idee is om hier bijna iedere dag over te gaan schrijven. Nòg niet in ieder geval. Ik ben er nu ìets teveel mee bezig naar mijn zin.
Per vandaag ontsla ik mijzelf van de verplichting elke dag  een verhaaltje aan jullie te vertellen. In feite keert dit blog terug naar een vorige modus: als ik iets gemaakt heb of als ik écht iets niet voor me kan houden dan laat ik het jullie weten. En geen zorgen: ik ga leuke dingen doen, waarvan ik weet dat ik er van kan genieten ;)

Dag!

zondag 2 februari 2003

terugblik op januari

Het was me het maandje wel, januari 2003. Splogman neemt even gas terug. Angstig ziet hij de dingen in de wereld aan zijn oog voorbij trekken.