Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label hoezenpoezen. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label hoezenpoezen. Alle berichten weergeven

zondag 19 maart 2017

hoezenpoezen

Ik ben tegen het geven van valse hoop. Dat zit vrij diep. Ik zal dat verder niet uit gaan graven, maar ik hoop dat jullie je er, mij en mijn recente ervaringen kennnende, iets bij voor kunnen stellen. Ik zou nog even terugkomen op mijn filosofische bezwaren tegen de/het idee van een leven na de dood. De aanleiding was dat W. en ik van een bevriend arts twee boekjes van Eben Alexander kregen, een voormalig neurochirurg die een best-seller over zijn bijna-dood-ervaring schreef, één van die boeken. Deze gift verbaasde mij aanvankelijk, maar ik was er ook een beetje boos over. Bij mij viel het onder het kopje, 'valse hoop' en vooral ook 'belediging van mijn/onze intelligentie'. Ik had de boeken na verloop van tijd terug willen geven en er eens rustig over praten, maar gisteren besloot ik dat ik mijn skepsis op zij moest zetten en eerst eens het eerste boek moest gaan lezen, voor ik mij een mening vormde. Achteraf was dat een heel slecht idee. Ik overschatte mijn emotionele evenwicht.
In de inleiding beschrijft Alexander een incident uit zijn jeugd als parachute-springer. In een split-second verrichtte hij handelingen die hem en degene met wie hij bijna in botsing kwam het leven redde. Hij concludeerde achteraf dat dit het bewijs is dat ons diepste zelf los van het lichaam, tijd en ruimte moet staan.
Dit maakte nogal wat bij mij los. Een vriendin van mij maakte namelijk exact dezelfde situatie mee, maar dan ook exact. Het was ook meteen het laatste wat zij meemaakte. Ze sloeg met hoge snelheid tegen de grond op een waddeneiland en was uiteraard op slag dood.

Wat was het verschil tussen die twee? Volgens mij is de enige logische verklaring dat mijn vriendin een cursus parachute springen volgde en dus onervaren was. Alexander had ruime ervaring en ik vermoed dat alle handelingen die hij zonder er bij stil te staan verrichte inmiddels voldoende geautomatiseerd waren. Automatiseren is een leersychologische term: over het strikken van je veters denk je ook niet na. In noodgevallen nemen je hersenen short-cuts, heb ik weleens gelezen en nemen beslissingen op basis van waarnemingen die niet eerst tot het bewustzijn doordringen. (Mark Mieras - Ben ik dat?). Overigens heb ik zelf tijdens mijn bananenschilval onlangs kunnen merken dat je niet altijd de juiste beslissingen neemt in die split-second. Het vastgrijpen van die fiets heeft mij een verrekte spier opgeleverd die omdraaien in bed ruim een week lang pijnlijk maakte. Ik had véél slimmer en pijnlozer kunnen neerkomen.

Verder lezend in het boek las ik nog meer opmerkelijke ongefundeerde aannames en ik werd bozer en bozer. Uiteindelijk heb ik de fraai uitziende boeken bij het oud papier gegooid. Vanochtend pakte ik dit commentaar op Alexander's boek er nog eens bij: http://skepsis.nl/eben-alexander/.
en dit: http://www.skepsis.nl/blog/2010/11/slecht-onderzoek-naar-bijna-doodervaringen/ en http://skepsis.nl/eindeloos-bewustzijn/ om mijn coginitieve dissonantie weer in te dammen. Ja, want ook ìk ben menselijk genoeg en zo religieus opgevoed, dat een deel van mij leven na de dood geloofwaardig vindt, hetzelfde deel dat naarboven tegen Willeke in de lucht begon te schreeuwen toen ik voor het eerst alleen met haar dode lichaam in het uitvaartcentrum was. Het is een oergevoel, overgeleverd door eeuwen evolutie heen, van onze angstige prehistorische voorvaderen. Dat zit gewoon ook in je genen.

Maar als je de wetenschappelijk, filosofische bezwaren tegen Alexander's en Pim van Lommel's hypotheses in een notendop heel helder uitgelegd wil zien:



Ok en aldus ben ik weer een stukje verder in het herpakken van mijn eigen leven. Ik heb geen zin om hier verder over met iemand in gesprek te gaan, net zo min als dat ik zin heb om een chemtrail-gelovige uit te leggen wat het bezwaar is tegen complottheorieën in het algemeen en deze in het bijzonder. Wat ik heb geleerd van Willeke's lijden en sterven (Jezus, wat klinkt dat christelijk) is dat er geen tijd te verliezen valt en dat je het leven moet drinken zolang je nog kunt.



maandag 6 maart 2017

sax-stuk

Ooit heb ik een A4-boekje mogen samenstellen voor de instrumentale oriëntatie van het centrum voor de kunsten De Muzerie (later 'Muzerie', zonder 'de', thans Stadkamer zonder 'de' en zonder 's') in Zwolle. Het was de bedoeling dat kinderen die o.a. bij mij het kennismakingsjaar deden dan een kleurrijk hip boekje kregen met omschrijvingen van de instrumenten en liedjes en afbeeldingen die de kinderen moesten helpen bij de keuze van een muzieksinstrument. Er werd een fotograaf ingehuurd en ik had het "hoofd afdeling muziek" geïnstrueerd dat er foto's genomen moesten worden van kinderen die het betreffende instrument bespeelden.
Woedend was ik toen ik zag dat dat niet gedaan was en dat er foto's van losse instrumenten waren genomen. Temperamentvol als ik toen was stierde ik zijn kantoor binnen en vroeg om een verklaring. Ik herinner mij goed dat hij heel kalmpjes en uit de hoogte vertelde dat hij het een slecht idee vond om musicerende kinderen af te beelden. Ik zei: ja, maar als je netjes toestemming vraagt. "Nee", zei hij, "je dateert daarmee het boekje, door de kleding e.d. die ze dragen. Dit is een behoorlijke investering en wij willen dat dit boekje minstens 15 jaar mee gaat. Noem mij één reden waarom je er kinderen bij op zou willen."
Op dat moment werd ik zelf kalm en uit de hoogte. Ik had namelijk over ieder detail van het boekje goed nagedacht (het zou keer op keer een frustratie in mijn loopbaan worden, om te merken dat ik de enige leek te zijn die dat deed.)"Ik kan je er méér dan één geven. Allereerst zie je nu niet hoe groot de instrumenten zijn. Zie jij op deze bladzijde het verschil in grootte tussen viool, cello en contrabas? en hier tussen trompet en trombone? en hier fagot en hobo? Ten tweede kun je nu niet zien hoe je dat instrument moet vasthouden en bespelen, vrij belangrijk lijkt me in de keuze van een instrument. En ten derde had een kind de fotograaf kunnen vertellen dat de accordeon hier op zijn kop ligt en dat het rietje bij het mondstuk van de saxofoon ontbreekt, wat bovendien op zijn kop op de hals zit."
De voldoening die ik uit zijn beteuterde blik haalde was onbetaalbaar. Later heb ik de tekst van het boekje op mijn kinderwebsite gezet met eigen foto's die wèl functioneel waren en heb ik al mijn leerlingen naar het adres verwezen.

We zijn nog lang geen 15 jaar verder en digibord en youtube hebben de functie van de foto's overgenomen. De overgebleven voorraad boekjes is weggegooid, maar meer omdat er geen muziek(school)lessen meer worden gegeven door dit uitgemergelde met de bibliotheek gefuseerde instituut dat van een prachtig gebouw in de binnenstad straks naar een gebouw buiten het centrum gaat dat al een jaar langer dan gepland in verbouwing is, omdat de gemeente niet had gecontroleerd of er niet toevallig enorme hoeveelheden asbest in het pand zaten, die eerst weggehaald moesten worden en wat meen ik 1 miljoen extra kost! (hoeh! wat lucht dit op!) Van die dinge, ja, van die dingen!. Het genoemde hoofd muziek ging overigens kort na deze aanvaring in de ICT werken. Niet vanwege de aanvaring, daar had hij er wel heftigere van, maar vanwege het feit dat het werk als ICT-er een stuk beter voor zijn nachtrust en voor zijn portemonnee was, meen ik mij te herinneren.

Kijk na dit verhaal eens goed naar de mondstukken van onderstaande saxofoons om te zien of ze er allemaal ook correct op zitten.





zondag 9 oktober 2016

Hoezenpoes met decolleté

Gisteren had ik een woede-aanval. Dat gebeurt niet zo héél vaak meer, maar als iemand met een hbo-opleiding van wie ik dat helemaal niet verwacht had met een superieure blik in de ogen begint te vertellen dat Trump een goede president zou zijn, beter dan die psychopaat van een Hillary Clinton, die mensen laat vermoorden die tegen haar zouden kunnen getuigen en dat ik toch zeker niet in klimaatverandering geloof en dat André Kuipers écht in de ruimte is geweest en dat ik het bestaan van chemtrails toch niet ontkennen kan (je zìet ze toch?) ik op mijn beurt mijn verbazing uit en na vastgesteld te hebben dat hij me niet in de maling neemt, maar netjes voorstel om er niet verder over te praten, omdat ik daar héél anders over denk en ik deze dag sowieso mijn emoties wat moeilijk onder controle heb ... en als zo iemand dan tòch doorgaat, dan...


en dan loop ik met een "IK HOEF GODVERDOMME TOCH NIET NAAR DEZE ONZIN TE LUISTEREN" boos het pand. Degene in kwestie is hier trouwens heel erg van geschrokken en heeft later zijn excuses aangeboden. Hij was inderdaad te ver gegaan. Ik had inderdaad aangegeven dat... Ik heb het geaccepteerd, want ik ben echt de kwaaiste niet, ik heb alleen een stemmingsstoornis en de omstandigheden maken het mij er niet makkelijker op en er zijn zaken die mij heel erg raken, zoals het cynisme en de domheid die ten grondslag liggen aan dit soort complottheorieën. Ohja, dat heb ik ook nog geroepen: "AAN DÌT SOORT DOMHEID GAAT DE WERELD TEN ONDER EN NÌET AAN DE VRIJMETSELAARS EN DE ILLUMINATI. SJONGE JONGE EN GA EENS EEN NATUURKUNDEBOEK LEZEN, MET JE CHEMTRAILS, IDIOOT!" Jaha, dat soort dingen roep ik als ik boos ben.
Ik ben me er eentje...

tot zover deze lezing. over naar vrolijker zaken: