Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label jeugdhelden. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label jeugdhelden. Alle berichten weergeven

donderdag 25 augustus 2011

The Osmonds The Plan Promotional video

Indertijd kochten mijn broertje en ik het album dat hier wordt gepromoot in een medley. Het maakte veel indruk op me. Hier en daar was de muziek zelfs beangstigend voor me als 11-jarige. Ik had in eerste instantie weinig benul van het bedoelde concept, Maar op een gegeven moment begreep ik dat het religieus moest zijn, hoewel ik de psychedelische geluidscollages tussen de liedjes door in dat verband niet begreep. Een hele aardige mormoonse jongeman, die later een serieuze bekeringspoging zou doen (ik was op iets ànders voorbereid...), heeft het me eens exact uitgelegd, toen ik in Haarlem op kamers zat en hem voor de thee uitgenodigd had: het is de mormoonse visie op de levensloop van een mens(of eigenlijk: een man) van geboorte tot graf. Hoewel ik op de middelbare school een werkstuk had geschreven over religieuze sektes, iets wat mij mateloos interesseerde (want wat was nu het verschil met de meer geaccepteerde religies?) had ik buiten een korte scene in een Lucky Luke album nauwelijks van ze gehoord. Inmiddels is die kennnis ruimschoots aangevuld.

Nog steeds vind ik The Osmonds een bijzondere band. Vaklui die het met de paplepel ingegoten hebben gekregen en die goeie en creatieve muziek maakten, zonder meer. Deze clip laat dat duidelijk zien. Ik kan het alleen nog steeds minder goed rijmen met hun streng mormoonse achtergrond.







Op een gegeven moment ben ik gestopt met ze te volgen. Ze verdwenen ook langzaam uit de picture in Europa. Ik begrijp dat Donny zich tot een erg leuke entertainer ontpopt heeft.

zondag 6 februari 2011

Geluk is ...

Op een grauwe zondagmiddag een LP die je op je 16-e voor je verjaardag kreeg op de draaitafel leggen en er ineens net zo van kunnen genieten als toen.



Mensen die niet snappen wat daar zo bijzonder aan is, weten niet wat voor een bofkonten ze zijn. Zalig zijn de armen van geest...

zondag 12 juli 2009

Simon Vinkenoog


Hij is niet meer, één van de meest invloedrijke, vernieuwende en productieve dichters/schrijvers/performers die ons land ooit gekend heeft. Er zal de komende dagen vast ook het één en ander over hem in de media verschijnen, hoewel dat het nooit zal halen bij de aandacht die de dood van Michael Jackson kreeg en dat is jammer, héél erg jammer. Daarom staan we hier en nu ook bij Simon's dood stil en wellicht zullen we dat de komende dagen nog een paar keer doen:
als beginnend reportertje voor de lokale omroep in Haarlem heb ik ooit het genoegen gehad bij hem op de koffie te komen, omdat mijn toenmalige collega en vriend Yvonne Koldewijn een goede bekende van Simon was.
Ik was erg trots, want dit was DE Simon Vinkenoog uit het literatuurgeschiedenisboek "het spel en de knikkers" van de middelbare school, de voorman van de vijftigers, de man van de spraakwatervallen en de oneindig veel eindeloze gedachten.
Helaas herinner ik me niet veel meer dan dat het een uiterst vriendelijke en wat verstrooide man was en dat de koffiemelk bedorven was. Wat een wrede selectiemethoden houdt ons geheugen er op na, hoewel dat nog niets is bij de selectiemethoden van de moderne media, maar dat heb ik aan het begin al gezegd.
Ik heb respect voor mensen die bij het ouder worden niet blijven steken in de tijd, en die blijven meeplonsen in de maalstroom van het culturele leven, mensen die na hun 65-ste gewoon doorgaan met zichzelf vernieuwen en zichzelf opnieuw uitvinden keer op keer. Respect Simon, respect...

lees ook

update: n.a.v. de herinnering googlede ik op Yvonne en ik kwam er via de pagina van zanger Paul Marselje (scroll naar songtekst 6) achter dat zij in 2000 is overleden.
Ik schrok daarvan. Pluk de dag, mensen! Als je nog eens aan iemand denkt in de zin van: 'Hoe zou het daarmee zijn, als ik tijd heb, moet ik die weereens opzoeken', wacht daar niet mee, doe dat meteen, bedenk dat die tijd je niet altijd gegund is, want iedereen gaat dood, ook je oude vrienden, ook jij, ook ik, ook al denken we er niet graag aan. Wie weet leest een oude bekende van mij (misschien jij wel...) dit pas als ìk al jaren dood ben. Dat kan zo maar...