Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label koptelefoons. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label koptelefoons. Alle berichten weergeven

zaterdag 21 januari 2017

Koptelefoon (3)

Ik wou dat ik niet had gekeken gisteravond, naar de inauguratie bedoel ik, van Trump, maar ik vond dat dit TE historisch was om niet te zien... (sukkel...! ) Ik werd er héél erg somber van... Misschien had ik ook gewoon niet moeten kijken na een eerste dag van opruimen van Willeke's spulletjes. Dat was, ondanks dat het objectief uiteindelijk maar om weinig dingen ging, emotioneel zwaarder dan verwacht. Ik kan veel minder makkelijk loslaten dan ik dacht. Dus ik zat met een kwetsbaar gemoed naar iets te kijken dat ik niet anders scheen te kunnen ervaren dan het begin van het einde van de beschaving zoals wij die kennen. Ik werd er echt bang van en dat ging later weer over in verdriet om de pijn die Willeke heeft geleden. Nu begin ik te merken dat ik mèt mijn bi-polaire stoornis in een rouwproces zit.   Ik begin ook steeds meer wakker te worden uit die onwerkelijke droom en de pijn  te voelen van haar lijden, waar ik me gedeeltelijk voor moest afsluiten omdat ik haar moest bijstaan, helpen, voor haar opkomen, etc.. Ik moest verstandig blijven, wijs, de juiste dingen doen en nu dat niet meer hoeft begint de klap binnen te komen of zo.



dinsdag 7 juli 2015

koptelefoons

Tja, de verhaaltjes... er is genoeg te vertellen. De burenruzie bereikte gisteren een nieuw dieptepunt. 's Ochtends deed ik een groetpoging naar de buurvrouw in het gangpad, maar er volgde een felle verbale afwijzing waarvan ik haast van mijn stokje ging. Een uur later dacht ik een fikse hoeveelheid vogelpoep op onze tuintafel te zien liggen en toen ik het gedachtenloos met borstel en water weg aan het poetsen was merkte ik dat het geen poep maar witte verf was en dat er een spatpatroon van steeds kleiner wordende spetters richting het huis van de buren liep. Ze waren de achterslaapkamer aan het schilderen. Ik bedoel: je moet echt moeite doen om zulke grote spetters precies op die tafel terecht te laten komen, van welke plek uit die richting dan ook. Je hoeft geen CSI-inspecteur te zijn, om dat te zien. Dit was echt te kinderachtig voor woorden... Ok, ik heb óók iets lelijks tegen hen gezegd tijdens de woordenwisseling enkele weken geleden, maar dìt...

Nou, duuuuussss... echtgenote met ALS in een verpleeghuis, moeder met uitgezaaide onbehandelbare kanker en zelf toch al moeite hebben om de positieven bij elkaar te houden... Wat doe je dan... Een telefoontje met de buurthulpcoördinatrice hielp en ik kon er weer even tegenaan. De lucht trok weer een beetje open in mijn hoofd. Gesprekken op zìch helpen dus al. En dan zeggen mensen met de beste bedoelingen: maar daar heb je toch je psychiater voor? Ja, maar striktgenomen is een psychiater iemand die de (bio)medische kant van de psychische nood behandeld en hoewel sommigen ook uitgebreide gesprekken voeren en een beetje kennis van de achtergrond van een patient onontbeerlijk is, is dat niet per sé de insteek. Op dit moment heeft 'therapie' ook geen toegevoegde waarde. Ik moet mijn verhaal kwijt kunnen bij iemand wiens werk het is om naar mensen te luisteren en hier en daar wat praktische adviezen te geven. Dat laatste dat hoeft vaak niet eens. Vaak wordt mijn hoofd door het vertellen an sich al weer helderder.
Van meerdere kanten kreeg ik het advies naar het Sociaal Wijkteam te gaan en daar heb ik vanochtend al een gesprek gehad met iemand uit laat ik zeggen een andere bevolkinsgroep en het is gek hoe er ondanks mijn 'verlichte' mind, toch wat vooroordelen in de weg zitten. Toen ik na mijn verhaal gedaan te hebben, de vraag kreeg of ik bij hèm op de wachtlijst wilde of (sneller) bij iemand anders hoorde ik mezelf zeggen: 'je bent toch maatschappelijk werker of zoiets, hè?' Jawel, hij was zelfs méér dan dat... Dat was héél even een ongemakkelijk momentje, maar een grapje brak het ijs en ook later bleek dat hij precies de soort relativerende humor heeft die ik nodig heb als ik alles veel te zwaar opvat. Ik heb een vervolgafspraak eind augustus (vakanties), guitig: "maar dìe pakken ze je niet meer af. Je hebt iets bereikt vanochtend!" En verder is het algehele advies om de buren compleet te negeren, welke pesterijtjes er ook nog zullen volgen en zelf niet toegeven aan de lichte aandrang tot terugpesten; ik voer in mijn hoofd soms hele gesprekken met de buuf, waarin ik allerlei bijdehandte opmerkingen maak, maar ze lopen altijd verkeerd af, als ik door theoretiseer... duuuuuussss... (ja, sorry, de buren zijn Fries en ik hoor dat nogal vaak aan de andere kant van de schutting)