Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label mad scientist. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label mad scientist. Alle berichten weergeven

maandag 10 oktober 2016

intussen in het laboratorium

Het zal door mijn woedeaanval gekomen zijn en ook wel door dit advertentievoorstel,


dat ik heb besloten om dit persoonlijke weblog wat meer onder de radar te houden en van facebook te verwijderen.

Uiteraard is het niet nieuw dat facebook eigenlijk maar een dubieus medium is, maar we zitten er intussen allemaal wel op, bang om iets te missen en mensen uit het oog te verliezen. Ik ben zelfs best wel een "heavy user". Dat wil ik toch een beetje veranderen. Zie ook dit stukje Arjan Lubach:



Intussen ben ik achter de schermen bezig om mijn webactiviteiten buiten facebook nieuw leven in te blazen, voor zover mijn energie en de oempaloempa's dat toelaten. Het is het enige wat ik weet te verzinnen, want Mark Zuckerberg ontvoeren is geen optie volgens mijn psychiater.

zondag 19 april 2015

mad scientist (5)

Gisteravond bij de laatste honderonde moest ik bijna hardop lachen toen ik een jongen zijn witte dwergpoedel Suzuki hoorde noemen. Eergisteravond vond ik het ook buitengewoon komisch om een echtelijke ruzie in uitermate luidruchtig papiaments te horen in een verder muisstille wijk. Aan de andere kant van de vijver zag ik vaag een man en een vrouw. De man stapte op de fiets en reed langzaam weg. De vrouw trok alle registers open terwijl hij zich verwijderde. Af en toe draaide hij zich om en antwoordde in haar adempauzes met steeds hetzelfde korte zinnetje. Ik probeerde het te onthouden om op te zoeken, maar thuis vergat ik mijn voornemen omdat er een mailtje binnenkwam. Op zeker moment stapte de vrouw ook op haar fiets en reed, ook behoorlijk langzaam in zijn richting, alsof ze er zeker van wilde zijn dat hij haar bleef horen. Ik stelde me zo voor dat het zinnetje: 'je kan me rug op' of 'ik ben klaar met je' of 'hou toch je bek' betekende. De volgende ochtend toen ik me weer herinnerde dat ik het op wilde zoeken was ik het zinnetje vergeten, maar het klonk als kadoepatoe of zo.
Gisteren had ik met een vriendin online een gesprek over laten we zeggen vanille-sex versus bdsm, waarbij ik me verbaasde over enkele deels onterechte aannames met betrekking tot dat laatste. Later associeerde ik dat met de veelgehoorde opmerking waar ik me als baarddrager vroeger nog al eens over op kon winden: "ik hou niet van mannen met baarden, want die hebben iets te verbergen." Ik vond/vind dat je die redenering net zo goed om kan draaien: ik hou niet van mannen die zich scheren, die zijn onecht, want ze verbergen het feit dat er eigenlijk haar op hun gezicht groeit. Dat slaat ook nergens op. Nouja, u begrijpt wat ik bedoel.
Ik ben wel weer heel erg moe, hoor. Ik weet niet meer precies hoeveel graden gesloopt ik me vorig weekend voelde, maar het is dat ik vandaag lekker in mijn pyama in de zon kan zitten, anders had je me kunnen opdweilen. Jammer vind ik het wel, want ik kreeg een leuk idee om weer muziek te gaan maken. Zoals Frits Jonker spreuken lettert, zo zou ik ze op muziek kunnen zetten. Componeren is leuk, maar het keuzes maken is zo moeilijk: je kunt van alles gaan doen en er is zoveel materiaal. Ik vergeleek mezelf vroeger weleens met een schilder die meer bezig is met het verzamelen van doek en verf, dan met schilderen. Dat is eigenlijk nog steeds zo: ik heb genoeg spullen om iets moois te maken, maar ik mis een onderwerp, die één procent inspiratie. Een tekst is voor componisten altijd een dankbaar medium om muziek op te vervoeren. Maar dan moet mijn werktafel eerst opgeruimd, want zo kan ik niet werken en als ik de meest urgente standaardhuishoudklussen heb gedaan heb ik al geen puf meer om daar wat aan te doen. Misschien dat het me komende week lukt om de achterstand een beetje in te lopen en wat fraais te scheppen.

bruggetje? geen bruggetje...