Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label magazine covers. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label magazine covers. Alle berichten weergeven

donderdag 12 mei 2016

Ja, het thema staat vandaag weereens volledig los van de realiteit. Het einde voor W. komt steeds meer in zicht. Dat is alles wat ik er op dit moment van kan zeggen. Ik heb waarschijnlijk tot na haar overlijden willekeurige plaatjesthema's in de wacht staan en ik breng daar pas wijzigingen in aan als het zover is.

woensdag 24 februari 2016

Veel beleefd in de afgelopen 24 uur, maar dat vertel ik allemaal lekker niet. Onderstaande uitzending is door een nog niet opgehelderd mysterie niet uitgezonden. In plaats daarvan klonk dan eindelijk mijn kerstspecial uit 2014 in de ether. Ik ga volgende week gewoon weer een nieuwe maken en dan hou ik deze op de plank voor als ik weereens niet kan. Toch beveel ik hem van harte aan. Hij is gepresenteerd vanaf de plek waar ik nu zit te typen en ik vind hem erg leuk geworden, heel erg leuk zelfs en het geheel bestaat uit louter spotify-rips. Dat was een ideetje dat ook al een tijdje op de plank lag. Voor herhaling vatbaar.



en dan een selectieve greep uit het mapje "Magazine babes III".


woensdag 13 januari 2016

reclamedames

Ja, genoeg over Bowie-symboliek even. Ik bots soms tegen dingen aan die ik niet (meteen) door heb. Dan zit ik zo in mijn eigen manier van beleven dat ik niet besef dat die hier en daar wat abnormaal is. Zo voel ik bijvoorbeeld geen verdriet om de dood van David Bowie. Dat voel ik alleen en soms juist heel intens als het iemand betreft met wie ik ook echt in contact stond, zelfs als dat niet eens zo heel intensief was. Één gesprek kan al voldoende zijn om diep verdriet te voelen als diegene wegvalt, maar als 'helden op afstand' sterven dan voel ik wel iets en door de manier waarop het bij Bowie ging had het ook wel iets overweldigends, maar het is geen verdriet.
In dromen 's nachts, in dat parallelle universum van mij ben ik echter goede bekenden met door mij bewonderde artiesten, dood of levend: Frank Zappa, David Bowie, Boudewijn de Groot, Freek de Jonge, Koot en Bie (alleen met de laatste heb ik wel wat contact gehad ooit). Zij en ook dode vrienden en familieleden komen letterlijk bij mij op de koffie, of ik mag een gastoptreden verzorgen bij concerten, etc... Maar dat is in de andere wereld, dat is niet echt. Ik ben blij dat mijn brein dat onderscheid heel duidelijk maakt, tegenwoordig althans ;) hoewel ik mij er tijdens de droom vaak niet van bewust ben (soms wel, wat dan voor interessante situaties zorgt: "ok, ik weet dat ik droom, maar het voelt alsof jij het écht bent...").
De afgelopen dagen heb ik gemerkt dat veel mensen wèl hetzelfde verdriet voelen als wanneer er iemand sterft waarmee ze contact hebben. Ik begrijp dat ergens als psychologisch mechanisme wel, maar zelf voel ik dat absoluut niet. Er valt een stukje werkelijkheid weg, meer niet. Ik kan me wèl indenken hoe frusterend en afschuwelijk het voor Bowie geweest moet zijn en ik bewonder de manier waarop hij er mee omgegaan is. Dat kan ik heel goed invoelen, maar ik ben geen VRIEND kwijt. In één geval ben ik zelfs onhandig op iemand's tenen gaan staan op fb... Ik ergerde me aan een in mijn oren slechte Bowie-cover, die iemand bij wijze van rouw had geplaatst en dan opent zich de grote facebook-val: dat moet ik vooral even aan de hele wereld laten weten. Vervolgens ga ik de hond uitlaten, bedenk me intussen dat mijn actie misschien tòch niet zo handig was en neem achter het toetsenbord plaats om het te verwijderen, maar de kettingreactie was al in gang gezet en had de persoon in kwestie zó gekwetst dat hij de volgende dag zijn hele fb-muur met een script had leeggemaakt (ik wist niet dat dat kòn...). Nouja, is weer uitgelegd en uitgepraat, maar dàt doet me ineens dus wèl verdriet, want het is iemand met wie ik verbonden ben. Op het moment van plaatsen van de reactie heeft echter een ander proces dus even de leiding. Ja, ik denk dus dat wij wel degelijk ons brein zijn...

Genoeg... op de één of andere manier past het liedje dat nu toevallig op spotify voorbij komt bij mijn gevoel:

Yeasayer - I am Chemistry (nee, Jan, dat ligt er juist heel dik bovenop...)

en dan zijn er weer dames, véél dames...