Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label menselijk naakt. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label menselijk naakt. Alle berichten weergeven

zaterdag 14 januari 2017

Ministry of Silly Walks

Volledig ten overvloede allereerst één van de beroemdste monty python sketches ooit, want ik blijf hem leuk vinden:



Maar nu even serieus:

woensdag 23 november 2016

ja, even iets anders....

Dat hoort wel bij een bi-polaire stoornis dat je iets waar je eerst helemaal vol van was ineens niets meer aan vindt. En daar het volstrekt zinloos is wat ik hier op dit blog doe, maakt het ook niet uit dat ik weer even een break van 'de dood en het meisje' neem. Ik word daar in het echt al veel te veel mee geconfronteerd.
Een vriendin vertelde mij gisteren dat ze schrok dat het keelpijn en vermoeidheid was, waardoor ik thuisbleef, want het was haar opgevallen dat mijn langdurige depressies voor zover zij zich kon herinneren altijd zo begonnen. Verrek nu ze dat zo zei... die combinatie hoort een alarmbel te doen rinkelen... Mijn allereerste ernstige depressie begon al toen ik ondanks een keelontsteking tòch aan de driedaagse Pax Christi Voettocht begon en die moest onderbreken omdat ik finaal instortte. Die eerste episode beschouw ik nog altijd als één van de ergsten, zoniet de ergste. In het onderwijs was het ook mijn keel/stem die mij "terugfloot", door simpelweg in staking te gaan. Ik hoor de KNO-arts nog zeggen: "Als je ze blijft overbelasten dan zeggen die stembanden op een dag: doe het zelf maar. Da's logisch..." (ja, hij leek ook wat op Johan Cruijff). Het heeft geen zin om er verder over in detail te treden, maar er zijn meer redenen waarom ik denk dat ik nog beter op mezelf moet passen dan ik dacht dat ik deed (beetje merkwaardige zin, maar u begrijpt wel wat ik bedoel). Jullie vinden het vast ook heel logisch, dat de rek er in deze omstandigheden inmiddels uit is, maar het hoort ook bij een bi-polaire stoornis om jezelf te overschatten en de grens pas te zien nadat je hem al lang en breed overschreden hebt... U moet namelijk weten: iemand met een bi-polaire stoornis verandert soms al dan niet geleidelijk in een superman/vrouw, maar dat ziet de omgeving niet. Onbegrijpelijk dat je vrienden, familie en collega's niet inzien dat je zo'n bijzonder persoon bent die zoveel talent en levenservaring heeft dat 'ie heus wel weet waar 'ie mee bezig is. Buiten deze periodes om (en meestal niet lang daarna) is een bi-polair gestoorde juist heel erg kwetsbaar, maar dat komt omdat ineens alles tegelijk tegenzit; kryptoniet waar je maar kijkt.... maar ook dàt willen de mensen om je heen om de één of andere duistere reden maar niet snappen, dat een normaal persoon daar toch niet tegen kan en daar heb je dan ook vaak ruzie over. Kortom iemand met een BP-stoornis type 2 wordt nooit begrepen... Dat DSM kan veel korter...