Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label motorbabes. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label motorbabes. Alle berichten weergeven

woensdag 5 april 2017

motorbabes (5)

Wat komt er nu zoal in mij op? Ehm, dat ik op veel gebieden éénoog in het land der blinden ben. Bij klassieke musici sta ik bekend als kenner van popmuziek, bij popmuziekminnende vrienden ben ik weer de klassieke muziekexpert. Mijn interesse is heel breed en wisselt ook een beetje met mijn stemming, maar ik voel me in géén van die gebieden een expert. Ik vind het wèl leuk dat ik nog altijd als bijproduct van die 'verzamelwoede' steeds meer kennis òp doe. Soms denk ik: goh, dat wist ik 10 jaar geleden allemaal nog niet. Dat is een aangename gedachte. Ik leg me echter steeds meer neer bij het feit dat ik onmogelijk alles wat er binnen mijn interessegebieden te weten valt zal kunnen kennen. Maar dat weerhoudt mij er ook weer niet van om te blijven speuren en opslurpen. De kunst is dan om niet te vervallen in het rusteloze "ik moet dit allemaal onthouden" wat weer een vervelende bijwerking is van ons onderwijssysteem, of althans zoals het in mijn hersenen heeft uitgepakt...

Ik had deze kringloop-LP op staan zonet:


Erg mooi en kennelijk niet of nauwelijks uitgeleend. Ik heb de foto een klein beetje bewerkt omdat ik ìets te ongeduldig de bibliotheekplakkertjes eraf heb proberen te krijgen. Wat ik wel aandoenlijk vond was de binnenhoes en dit label:


Om even aan te geven dat ik slechts een beetje meer van klassieke muziek afweet dan de gemiddeld geïnteresseerde. Bij het beluisteren van het eerste stuk (ik had de achterkant van de hoes nog niet bekeken) dacht ik: hee, dit is volgens mij best bekend, dit heb ik eerder gehoord, is dit niet van Mozart? Het bleek echter het concert voor klavecimbel en strijkorkest in f-moll van Wilhelm Friedemann Bach te zijn, bij het grote publiek niet al te bekende zoon van de grote J.S. en nèt aan tijdgenoot van W.A. Mozart. Toch zal dit stuk ongetwijfeld af en toe de revue passeren op classic FM dat bij enkele vrienden weleens aanstaat als ik op bezoek ben. Maar een echte kenner herkent dit natuurlijk, denk ik dan.

Ohja, Frits Jonker uitte op zijn blog zijn teleurstelling dat alles in onze huidige wereld om uiterlijk schijnt te draaien. Ik moest daarbij aan mijn bezoekjes aan het ROC denken waar de studio's van de lokale omroep zitten. Alle jongens en vooral meisjes lijken er hetzelfde uit te (willen) zien. Het zijn voornamelijk de geverfde (?) wenkbrauwen van de meisjes die allemaal identiek lijken. Sowieso valt het tijdens een pauze op hoe strak gestyleerd ze er stuk voor stuk uitzien. Toen ik gisteren de radiostudio binnenkwam zat daar een meisje vanwie ik dacht: oh, dat zal wel weer een kandidaat zijn voor de Miss Overijssel-verkiezing. En dat bleek ook zo. Heel sympathiek kind, daar niet van, maar als ze dan zo vertelt wat dat allemaal inhoudt, dan word ik met stomme verbazing geslagen dat ze daar aan meedoet en mijns ondanks komt er dan toch een zekere denigrerende term (iets met blond) in mij op.
Ja, denk ik dan weer: maar jij plaatst ook weleens foto's van zulke dames, toch? Niet dan? Nou, ik hoop dan altijd maar dat zij het poseren puur voor de lol en/of een zakcentje deden en daar nooit last mee in hun hoofd kregen/krijgen... Ik probeer de echt foute plaatjes zoveel mogelijk te mijden, maar af en toe sluipt er eentje tussen, omdat ik het effect van: zelfde pose en toch een totáál andere gevoelswaarde interessant vind.

De uitzending van gisteren verliep niet vlekkeloos, maar volgens mij kom ik er mee weg:



donderdag 16 februari 2017

motorbabes 9

Gisteren stuurde Frits Jonker mij dit op voor aflevering 166 van Vreemde Geluiden. Dit is één van de dingen waarom ik zo blij ben met internet. Zonder dit medium was ik met een heleboel mensen nooit in contact gekomen en ik ben dol op de samenwerkingen die er zo ontstaan.


Nu moet ik alleen nog voldoende olifantenmuziekjes zien te vinden. Op zich kan ik uren vullen met verschillende bewerkingen van Baby Elephant Walk van Mancini, maar dat werkt toch niet echt op de radio. Wel kan ik er natuurlijk een stuk of vier-vijf in gooien, of drie achter elkaar, wat ik ook weleens doe. Ik heb de tijd, zeker gezien volgende week de studio drie dagen in verbouwing is vanwege het (eindelijk) vervangen van de zo'n 30 jaar lang van studio naar studio meeverhuisde mengtafel. Die is echt zo'n beetje op nu. Derhalve wordt de jodel-uitzending, toch één van de hoogtepunten, al zeg ik het zelf, herhaald.

Vanochtend kwam ik bijzonder moeilijk uit bed en ik heb nu ook wat schele hoofdpijn. Het is dat ik de uitzending al helemaal had voorbereid, anders had ik wellicht afgebeld en dan had technicus Roel non-stop Zwolse muziek gedraaid. Maar even onder de mensen zijn is toch wel goed en nu mag ik van mezelf de rest van de dag dag alleen maar dingen doen waar ik zin in heb.

Hij liep wel lekker eigenlijk:



Verder nog wat beschaafde plaatjes van vrouwen met motoren:

zondag 12 februari 2017

motorbloot en versnipperaar

Vannacht heerlijk geslapen, zeg. Mooi, de verlaging waar ik het gisteren over had lijkt goed.
Ik had dit al op facebook gezet, maar de harde schijf van Willeke's laptop is gisteren overleden. Nee, ik geloof nog steeds niet in leven na de dood, maar het is nèt alsof ze er nog even voor gezorgd heeft dat écht niemand de ongepubliceerde gedeelten van haar dagboek ooit zou lezen. Alleen de enorme e-book-collectie heb ik nog kunnen kopiëren. Ook dat heeft ze gewild: "je kunt daar nog heel veel uithalen voor jezelf." Voor de zekerheid heb ik de schrijf ook nog opengeschroefd en in honderden stukjes versplinterd. Dat luchtte eigenlijk wel op... Daarna heb ik alle data-sticks en externe harde schijven gecontroleerd op back-ups en al haar word-documenten digitaal door de versnipperaar gehaald, zoals beloofd op haar sterfbed. Het was een klusje dat me niet in de kouwe kleren ging zitten, vooral omdat je en passant toch weer dingen tegen komt: foto's, onafgemaakte studies, geluidsbestanden met Duitse spreekoefeningen, maar het moest wel even gebeuren en now is as good a time as any... Ik had de laptop eigenlijk voor specifiek activiteiten willen gebruiken en ik was al bezig om hem stukje bij beetje leeg te halen en anders in te richten, maar het was wel pijnlijk omdat het apparaat de afgelopen twee jaar een verlengstuk van Willeke's lichaam was geworden. Het kòn mijn laptop ook niet worden, net zo min als dat ik haar gehoorapparaten in zou kunnen doen. Eigenlijk was het een stukje Willeke dat nog niet gecremeerd was...
Dit laatste valt dus wel redelijk te verwoorden. Het is een gedachte die gisteren bij me op kwam. "Mijn gedachten worden straks ook verbrand" zei ze in die laatste weken, maar ik denk dat die al verdwenen toen haar zenuwverbindingen afstierven in de uren na haar dood...
En toch hè... het gevoel dat ze nog dichtbij is, is af en toe zó sterk... ik weet dat dat keurig verklaard kan worden, maar het is frappant om te ervaren.