Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label muziekeducatie. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label muziekeducatie. Alle berichten weergeven

maandag 6 maart 2017

sax-stuk

Ooit heb ik een A4-boekje mogen samenstellen voor de instrumentale oriëntatie van het centrum voor de kunsten De Muzerie (later 'Muzerie', zonder 'de', thans Stadkamer zonder 'de' en zonder 's') in Zwolle. Het was de bedoeling dat kinderen die o.a. bij mij het kennismakingsjaar deden dan een kleurrijk hip boekje kregen met omschrijvingen van de instrumenten en liedjes en afbeeldingen die de kinderen moesten helpen bij de keuze van een muzieksinstrument. Er werd een fotograaf ingehuurd en ik had het "hoofd afdeling muziek" geïnstrueerd dat er foto's genomen moesten worden van kinderen die het betreffende instrument bespeelden.
Woedend was ik toen ik zag dat dat niet gedaan was en dat er foto's van losse instrumenten waren genomen. Temperamentvol als ik toen was stierde ik zijn kantoor binnen en vroeg om een verklaring. Ik herinner mij goed dat hij heel kalmpjes en uit de hoogte vertelde dat hij het een slecht idee vond om musicerende kinderen af te beelden. Ik zei: ja, maar als je netjes toestemming vraagt. "Nee", zei hij, "je dateert daarmee het boekje, door de kleding e.d. die ze dragen. Dit is een behoorlijke investering en wij willen dat dit boekje minstens 15 jaar mee gaat. Noem mij één reden waarom je er kinderen bij op zou willen."
Op dat moment werd ik zelf kalm en uit de hoogte. Ik had namelijk over ieder detail van het boekje goed nagedacht (het zou keer op keer een frustratie in mijn loopbaan worden, om te merken dat ik de enige leek te zijn die dat deed.)"Ik kan je er méér dan één geven. Allereerst zie je nu niet hoe groot de instrumenten zijn. Zie jij op deze bladzijde het verschil in grootte tussen viool, cello en contrabas? en hier tussen trompet en trombone? en hier fagot en hobo? Ten tweede kun je nu niet zien hoe je dat instrument moet vasthouden en bespelen, vrij belangrijk lijkt me in de keuze van een instrument. En ten derde had een kind de fotograaf kunnen vertellen dat de accordeon hier op zijn kop ligt en dat het rietje bij het mondstuk van de saxofoon ontbreekt, wat bovendien op zijn kop op de hals zit."
De voldoening die ik uit zijn beteuterde blik haalde was onbetaalbaar. Later heb ik de tekst van het boekje op mijn kinderwebsite gezet met eigen foto's die wèl functioneel waren en heb ik al mijn leerlingen naar het adres verwezen.

We zijn nog lang geen 15 jaar verder en digibord en youtube hebben de functie van de foto's overgenomen. De overgebleven voorraad boekjes is weggegooid, maar meer omdat er geen muziek(school)lessen meer worden gegeven door dit uitgemergelde met de bibliotheek gefuseerde instituut dat van een prachtig gebouw in de binnenstad straks naar een gebouw buiten het centrum gaat dat al een jaar langer dan gepland in verbouwing is, omdat de gemeente niet had gecontroleerd of er niet toevallig enorme hoeveelheden asbest in het pand zaten, die eerst weggehaald moesten worden en wat meen ik 1 miljoen extra kost! (hoeh! wat lucht dit op!) Van die dinge, ja, van die dingen!. Het genoemde hoofd muziek ging overigens kort na deze aanvaring in de ICT werken. Niet vanwege de aanvaring, daar had hij er wel heftigere van, maar vanwege het feit dat het werk als ICT-er een stuk beter voor zijn nachtrust en voor zijn portemonnee was, meen ik mij te herinneren.

Kijk na dit verhaal eens goed naar de mondstukken van onderstaande saxofoons om te zien of ze er allemaal ook correct op zitten.





donderdag 15 mei 2014

Ray Gilles

Deze illustraties van Ray Gilles komen uit het liedboek 'speel de balalaika', samengesteld door f. bertens en w. dirriwachter. Het bevat volksliederen van over een groot deel van de wereld, met Nederlandse teksten. Sommige heb ik mijn hele loopbaan als muziekdocent gebruikt.


Enigszins tot mijn verbazing zag ik dat het boek nog altijd in de handel is en nog steeds met de oorspronkelijke omslag. Ik zal dus niet zo onsportief zijn àlle tekeningen te plaatsen, hoewel ik ze stuk voor stuk erg mooi vind.


woensdag 12 oktober 2011

Tiende van Tijl

Ik vind het een fantastisch idee, dit programma. Ik had het zelf nèt ietsje anders aangepakt, maar ik heb niets tegen welk initiatief in deze richting dan ook (mits een béétje doordacht en dat is dit wel). Hiervoor hebben we een publieke omroep, maar ik wou eigenlijk dat ik nooit Martine Sandifort en vooral Sanne Wallis de Vries HET bloemenduet had horen verkrachten... 42:30 Mijn hemel, sommige mensen in het publiek slaan ook uit schrik de hand voor de mond. Dit was een tikkie te hoog gegrepen voor Sanne, figuurlijk dan, want letterlijk was het te laag voor haar. Je ziet haar ook krampachtig al de aanwijzingen van haar inderhaast geraadpleegde zangleraar opvolgen. Het contrast met Martine is groot. Die staat er ook veel makkelijker bij. Niet dat ik het beter had gedaan hoor. Zoals al aangekondigd, dit is een héél kwetsbaar stuk. Met zoiets was ik ook niet weggekomen.