Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label omhelzingen. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label omhelzingen. Alle berichten weergeven

vrijdag 30 december 2016

Dankzij de dijken

Ik kan jullie met een gerust hart mededelen dat de dijkdoorbraak waar ik het gisteren over had, vrij snel nadat ik erover had geschreven plaatsvond. Gewoon thuis, gewoon achter mijn laptop, toen ik in een fb-reactie typte dat één van de laatste dingen die Wil tegen mij gezegd had was: "En je gaat er nog wat van maken, hoor je me!" en later toen ik bij Willeke ging kijken nadat ik écht alles voor de crematie geregeld had, gebeurde het nòg eens ... en nòg eens. Ineens kwamen er haarscherpe beelden van vreugdevolle  momenten uit ons leven voor de geest... Ik voelde dierlijke instincten: "Wil, ik weet dat het niet kan en dat het mijn hersenen zijn, maar tòch heb ik het gevoel, dat je hier nog bent en mij van boven waarneemt!" riep ik naar het plafond. En toen bedacht ik me: "maar als dat zo is, dan weet ik dat jij dit niet wilde, dat ik hier zo verdrietig zou staan te zijn en zou staan te roepen. Als ik huilde om jou deed jou dat pijn." Er kwamen dwars door het verdriet heen allerlei relativerende troostende filosofische gedachten, die ik misschien hier nog wel eens zal bespreken als alles achter de rug is.  Ik heb ook uit de psychiatrische hoek het advies gekregen me niet teveel te verliezen in ongecontroleerd verdriet. 's Avonds merkte ik ook waarom: de uitputting en het 'uit de hand lopen' van mijn gedachten, de angst, de storm stak weer op en ik heb alles wat ik in mijn repertoire heb aangewend om dat weer onder controle te krijgen en te kunnen slapen. Vanavond is de besloten afscheidsplechtigheid en crematie, al bijna een jaar geleden zorgvuldig in overleg met Willeke samengesteld en met een programmaboekje, om jaloers op te worden geletterd en vormgegeven door Frits Jonker, zoals Willeke graag wou.
In 1990 betrokken wij op 30 december een zolderkamer in Amersfoort, (na twee maanden bij mijn ouders, na twee maanden in België bij Malmédy, een avontuur dat onverwacht snel strandde) en 's avonds kreeg ik een niersteenaanval, waardoor de toen dienstdoende arts, die Willeke belde meteen maar onze huisarts werd. Van die dingen ja, van die dingen die je je ineens realiseert, data die een betekenis hebben gekregen, van die dingen en nog veel meer van die dingen....
 
Deze stond al een maand voor vandaag gepland en ik vind hem voor nu tòch of juist extra toepasselijk: