Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label pose. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label pose. Alle berichten weergeven

zaterdag 15 oktober 2016

linkerbeen ingetrokken

Ik ben een beetje dom geweest. Ik heb wekenlang plaatjes zitten opslaan, verschuiven en bewerken op een oude externe harde schijf, zonder een back up te maken terwijl ik weet dat je externe schijven het langste goed houdt, door ze alleen als opslag te gebruiken. Eergisteren merkte ik al dat 'ie langzamer werd en gisteren begon hij zomaar uitvalverschijnselen te vertonen. Hij deed het nog wel, maar haperend en na iedere uitval moest ik hem opnieuw aansluiten. Ik ben bezig hem nu te kopieëren naar de harde schijf van de computer die ik bijna niet gebruik, belangrijkste mapjes eerst. Dat laatste is gelukt. Hij staat nu de overige 48 Gb over te pompen. Ik ga zo weer eens kijken en anders beginnen we gewoon overnieuw. Ik heb de laatste tijd veel prenten gesorteerd van bepaalde lichaamshoudingen. En zo kom je er achter dat Kate Bush allereerst sowieso heel vaak gefotografeerd is en dat zij of haar fotograaf voor bepaalde posities een voorkeur heeft.
Overigens trekken de bezoekersaantallen langzaam weer bij...



maandag 26 september 2016

voetjes van de vloer (4)

Gisteravond twijfelde ik nog of ik de ellende met de dramatische foto's van W. aan de beademing en mijn hele verhaal niet te veel etaleer op internet en andere keren vraag ik mij af of ik niet te verbitterd aan het worden ben. Maar dat komt dan weer omdat mensen zeggen: je moet zorgen dat je niet verbitterd wordt. Ik hoorde iemand anders in een soortgelijke moeilijke situatie zeggen: 'maar ik weiger om verbitterd te raken! Daar is het leven te mooi voor!' Ik weet het niet hoor. Het lucht mij ook wel op om het zuur en het chagrijn toe te laten en af en toe impulsief ventileren. Een enkele keer haal ik het de volgende dag weg, maar vaak laat ik het staan. Iedereen zit anders in elkaar, maar ik denk dat als je krampachtig gaat proberen je negatieve gevoelens te onderdrukken met "positief denken" dat ook een soort van ontkenning kan zijn. Toen ik in die therapeutische gemeenschap zat in de jaren 80 en ik had mijn eerste weekend op mijn zolderkamer in het centrum van Haarlem doorgebracht vroeg men 's maandags in de "groep" wat ik het fijnst had gevonden. Mijn antwoord: 'lekker met een chagrijnige kop door de winkelstraten lopen.' deed veel wenkbrauwen fronsen en uiteraard moesten er enkelen smakelijk om lachen. Dat was voor mij vrijheid: anoniem tussen de mensen mijzelf zijn, mijn sombere zelf zijn en daar werd ik uiteindelijk weer blij van. Proberen anders te zijn dan in je aard zit is niet goed. Zo ervaar ik dat althans. Al dat geduw en getrek van arbo-artsen in het re-integratietraject maakten me alleen maar zieker. Als ik vertelde dat het wel lekker ging met één ochtendje in de week, moest ik er direct twee bij, alsof ik zelf niet kon aanvoelen wanneer ik aan meer toe was... het ging dan ook vier jaar lang steeds weer mis... maar goed dat is een ander verhaal.