Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label robots. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label robots. Alle berichten weergeven

woensdag 8 maart 2017

kunstvrouwen

Eerst Pat Barrington, buikdanseres:



Vannacht heb ik veel wakker gelegen. Die 'asbestemming' zit me toch niet lekker. Naar een stad gaan waar we in een ver verleden iemand geweest zijn die we de laatste jaren helemaal niet meer waren, een plek ver weg, waar we jong waren en waar ik nauwelijks meer zal komen en die dan ineens de plek wordt waar ik het laatste restje Willeke heb achter gelaten in de modder op de bodem van een rivier, in plaats van een stad met mooie herinneringen. Ik weet wel, alles heeft slechts de betekenis die je er zelf aan geeft en uiteindelijk zijn we alleen maar kleine zandkorreltjes in een onvoorstelbaar groot heelal, wiens overgebleven moleculen na vele kringlopen uiteindelijk uiteengereten zullen worden in een supernova, maar ik heb gevoelens die zo sterk zijn dat ik ze niet kan negeren. Gevoelens die wel zo'n beetje universeel zijn, begrijp ik uit de boekjes. Ik wil niet mee doen aan de hele uitvaart- en asbestemmingsindustrie die er is opgetrokken uit de Nederlandse bekrompen klei-sjonge er wordt wat geprofiteerd van andermans leed, heb ik zo in de periferie kunnen waarnemen... Maar ik denk dat ik hier in de buurt nèt buiten Zwolle een natuurgebiedje op zoek waar je een roeibootje kunt huren en de rest laat zich raden. Nee, ik ga niet in mijn uppie. Dat was al geregeld...

De uitzending ging geweldig gisteren. Alleen zijn het begin en einde verloren gegaan, maar ik wilde hem tòch een beetje verlengen tot de oorspronkelijke splognerizerlengte. Dus aan- en afkondiging zijn even opnieuw gedaan. Dit bevalt me wel. Ik denk dat ik het voortaan altijd zal geaan doen:



Ik duik er weer even in. Zonder opblaaspop. Wat denkt u wel. Ja, ik heb er ooit één van Willeke gekregen voor mijn verjaardag. Hij zat in mijn werkstoel. Ja, het was een mannetje. Ik moest hem kapot prikken om bij het kadootje te kunnen. Typisch Willeke.


zondag 20 november 2016

De dood en het meisje (46)

maar eerst...


The Robot Book from Thomas Jackson on Vimeo.


Mijn broer heeft mij gisteren voortijdig van de hospice naar huis gebracht, omdat ik ziek werd. Geen koorts, maar keel en oorpijn die dwars door de stevige paracetamolspiegel heen breekt, lamlendigheid en de mij zo bekende geslooptheid. Er zijn grenzen in het over grenzen heen gaan. Ik zei het al eerder. Een daar in de buurt wonende vriendin (van de gelegenheidstaxi-dienst) neemt af en toe polshoogte op de hospice en er is natuurlijk telefoon. Het waait heel hard en ik heb de partytent nog buiten staan. Meestal bind ik het zeil op bij zulke weerberichten, maar nu hoop ik maar dat 'ie het houdt. Waarom hij er dan nog steeds staat, zult u zich ongetwijfeld afvragen? Enerzijds luiheid, anderzijds voor mijn privacy en veiligheid. één van de buren houdt haar omgeving wel erg goed in de gaten en slingert weleens rare opmerkingen en een enkele keer zelfs voorwerpen uit haar slaapkamerraam. Ik kan daar niet zo goed tegen. "Een dorpsgek zie je vandaag de dag niet meer. We zijn allemáál gek geworden!" (Freek de Jonge, Damestasje).
Met Willeke ging het gisteren ook niet zo goed. Ze heeft bijna de hele dag geslapen en ze had weer veel pijn en scheen 's avonds weer erg benauwd. Ik hoop dat het vandaag wat beter gaat met haar. Na dit schrijfsel duik ik mijn bed weer in, in de hoop later vandaag nog heel even langs te gaan.