Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label skulls. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label skulls. Alle berichten weergeven

donderdag 9 februari 2017

schedels 4.14

Ik kan moeilijk over verdriet praten. Schijven dus ook niet. Ik kan het niet uitleggen. 'Dat hoef je ook niet, dat snapt iedereen', hoor ik dan, maar ... niemand snapt waar specifiek de pijn zit bij een ander (Ja, je hebt ook mensen die het voor je gaan zitten invullen. Ik ga daar gelukkig erg beleefd mee om....) Ik huil om dingen die voor mij heel helder zijn, maar die ik aan niemand kan uitleggen. Nee, ook niet aan iemand die ervoor geleerd heeft. Er is veel over geschreven door mensen met meer geduld dan ik, maar ik geloof er gewoon geen reet van. Het is net als het navertellen van een droom: bij iedere poging ontglipt je weer een stuk. Je vervangt de onlogische gedachten, feitelijke onmogelijkheden en wendingen zo goed en zo kwaad als het kan door iets wat je luisteraar zal snappen, maar door het zo te vertellen vervangt die versie deels het origineel. En zo is het nu ook voor mij. Als ik tracht te verwoorden wat er achter mijn tranen zit, ontglipt me die gelaagdheid die ik zelf alleen maar op dat moment voel. Ik wil mijn herinneringen niet vervangen door hapklare brokken. Ik wil huilen totdat de bron opdroogt en voor mijzelf te overzien wordt. Niet de hele dag, gisteren een uurtje, met adempauzes, voor mijn doen erg lang. Het luchtte wel op en dat is een vooruitgang, want dat deed het in het begin niet.

Nee, deze stond al op de rol voor vandaag, hoor:

donderdag 1 december 2016

De dood en het meisje (53)

Gisteren heb ik wel wat sampletjes zitten knippen uit the Beatles, maar het viel een beetje tegen en op een gegeven moment had ik er geen zin meer in. We gaan kijken hoe de wind waait vandaag. De laatste tijd voel ik dat mijn belangstelling voor facebook steeds meer verdwijnt. Dat is een goed teken. Ik hoop dat dat doorzet. Het is voornamelijk die berichten die iets met mij doen en waarvan ik de neiging heb om ze te delen, waar ik van af wil. Alles is zinloos, dus dan kun je je beter met leuke zinloze dingen bezig houden.

dinsdag 29 november 2016

De dood en het meisje (52)

Je wordt als partner van een terminaal zieke ook geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid. Als mens verkeer je toch in een bijna permanente illusie van onsterfelijkheid. Als je continue bewust bent van het feit dat jij zelf ook ieder moment dood kunt neervallen of ziek worden kun je niet functioneren. Ik tenminste niet. Je hebt die afleiding van het dagelijks leven nodig, dat alles doorgaat, de continuïteit van dingen. Willeke is ook niet voor niets bezig met afleiding zoeken in de vorm van lezen (eerst zelfs een studie), de actualiteit bijhouden en films en series kijken, want als ze er teveel mee bezig was werd ze knettergek. Groot was het verdriet dan ook toen ze met haar rechterhand (de linker is al vrij lang verlamd) de muis van haar laptop niet meer kon bedienen. De specialisten, logopedie en ergonomie wisten alleen een peperdure oplossing waarvan de levertijd maanden was. Ik snapte niet dat er niet ergens een gewone drukknop gemaakt kon worden die als losse enter-, pijltjestoets of spatiebalk kon fungeren. Uiteindelijk blijkt die tòch te bestaan. Ik had kennelijk niet op de goede zoekterm gezocht. Zo'n ding heet USB-button: