Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label sluier. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label sluier. Alle berichten weergeven

maandag 7 december 2015

kiekeboe



Dit weekend zat ik er best wel doorheen. Maar ja, wat doe je er aan? Ik ben in ieder geval niet van een flat gesprongen, dat scheelt weer... Nu zal dat niet zo snel gebeuren, hoor. Maar de aandrang kan je helemaal overweldigen. Ik ben blij dat als ik dan aanstalten maak om zoiets te doen er direct tegenkrachten in mijn hoofd op gang komen en die énkele keren in mijn leven dat dat niet meteen gebeurde, borrelden ze wel langzaam maar zeker op naarmate de voorbereidende handelingen vorderden. Meestal betreft dat bij mij gedachten aan mensen die heel lief voor me zijn, die me van domme dingen afhouden. Ik mag ook van geluk spreken dat mijn suïcidale impulsen niet bestaan uit overdoserings- of vergiftigingsfantasieën, want dat is namelijk snel gebeurd. Op het dak van een flat komen, of jezelf opknopen heeft nogal wat voeten in de aarde en onderweg heb je veel meer bedenktijd. Ook een guillotine heb je niet zomaar even in elkaar geknutseld en een molensteen krijg je niet zo snel naar de IJsselbrug gesjouwd. Ik heb me dat ook ingeprent vroeger: als ik het doe dan moet ik van een heel hoog gebouw springen, de eiffeltoren of zo, lekker ver weg, zodat er maximale tijd is voor chemische veranderingen in je brein die de wijzer weer naar de andere kant toe kunnen doen bewegen en ook dat het geen bekenden zullen zijn die jou met een plamuurmes van de grond moeten schrapen of van de boom in het bos moeten snijden.
Ik heb het hier wel vaker besproken. Doordat ik deze gevoelens ken, ben ik heel mild tegenover zelfmoordenaars, ja zelfs de mensen die hun geliefden meenemen in hun daad. Dat is misschien onbegrijpelijk voor veel mensen, maar enkele psychopaten daargelaten handelen de meesten echt uit liefde en wanhoop. De gedachten en wanen die je overvallen en in hun greep krijgen, kunnen je later zó absurd voorkomen, maar je hebt ze op dat moment wèl. "Ja, maar waarom bel je mìj dan niet op zo'n moment? Je weet toch dat je altijd kunt bellen?" Er kunnen verschillende redenen zijn waarom je dat niet doet: 1) het komt eenvoudigweg niet in je op, erger nog: je kunt je tijdelijk niet bewust zijn, even vergeten zijn dat je überhaupt familie, vrienden hebt. 2) als je je er wèl bewust van bent, dan kan het minderwaardigheids/schuldgevoel zó groot zijn dat je niemand hier mee lastig wilt vallen. 2b) je kunt zelfs stemmen horen die je verbieden om contact op te nemen, of die je inprenten hoe waardeloos je bent. Dat gebeurt niet alleen in films. Het kan écht! Bij mij dan niet, maar ik ken verschillende lotgenoten... 3) je kunt gevangen zitten in een "hekel aan de wereld, met alles erop en eraan" of "niemand begrijpt mij" inclusief je geliefden.

Ok, durf ik dit te laten staan? Ja, dit durf ik te laten staan. Nogmaals, het loopt bij mij in 99% van de gevallen niet zo'n vaart en zeker momenteel niet, omdat ik W. niet in de steek wil laten, maar het gevecht in mijn hoofd kan zeer onaangenaam zijn. Ik had vanochtend heel even een oude vriend op bezoek. Dat hielp al. Dus, een oproep van een ervaringsdeskundige aan ieder die iemand kent die af en toe 'suïcidaal' is: vergeef hen de 'rare dingen', overlaad hen met aandacht, liefde en vriendschap, ook al lijkt dat op dat moment zelf niet te helpen; het hèlpt uiteindelijk wèl! Maar wees wèl oprecht, beloof geen dingen die je niet na kunt komen, want zoals een beetje begrip iemand nèt dat zetje terug kan geven, om er niet uit te stappen, kan een iets te bot uitgesproken "sorry, maar ik heb nu geen tijd voor je" iemand òver het randje duwen. Moelijk, hè... maar het kàn wel. Zoals ik al eerder zei: ik heb een heleboel lieve mensen om me heen, die soms alleen al omdat ze zichzelf even zichtbaar maken, door een mailtje, even een bakkie doen, een kaartje, een chocoladeletter door de bus gooien, etc... mij overeind houden. Ik hou van jullie!