Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label stripmeisjes. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label stripmeisjes. Alle berichten weergeven

dinsdag 23 februari 2016

de laatste verjaardag

Vandaag is W. jarig. We gaan het op bescheiden wijze maar toch nadrukkelijk vieren. Er moet namelijk echt een wonder gebeuren wil dit niet haar laatste verjaardag zijn. Vannacht had ik dan ook de 'verjaardagsdroom', ook zo'n repeteerdroom die in verschillende varianten geregeld terugkeert. Deze keer kwam er aanvankelijk maar één van de uitgenodigde gasten opdagen, met wie we alle hapjes hebben verorberd. Een psychotherapeut zou vragen: is dat weleens gebeurd dan? Ja, zoiets is weleens gebeurd. En nu kwamen op het laatste moment nog enkele ooms en tantes langs die wij al jaren niet gezien hadden en die koffie met gebak verwachtten, iets wat wij überhaupt al enkele jaren hadden afgeschaft, maar nu waren ook alle andere hapjes op. Ook dit gegeven heeft een kern van waargebeurdheid: een oom en tante van W., waarvan ik het bestaan niet eens wist en die mijn zij zich ook maar vaag herinnerde stonden vorig jaar zomaar ineens voor de deur (dus het kàn wel...).

Stress rond het vieren van een verjaardag ligt sowieso aan de basis van deze repeteerdroom. Ik weet niet of 'repeteerdroom' de goede term is, want ik heb altijd begrepen dat iemand dan wordt geplaagd door exact dezelfde droom opnieuw en opnieuw. Bij mij zijn het altijd variaties op eenzelfde gegeven. Ik ben ook weleens te laat geweest op mijn eigen verjaardag: helemaal waargebeurd en zeer traumatisch. Het bood enige troost om te lezen dat Elizabeth Wurtzl in haar eerste boek exact hetzelfde beschrijft. Het moet zelfs ongeveer in hetzelfde jaar geweest zijn: opa en oma die ongeduldig zitten te wachten, terwijl ik samen met toenmalige vriendin een roes lig uit te slapen en vervolgens nèt te weinig strippen op mijn buskaart heb en het laatste stuk moet lopen...
Over variaties op hetzelfde gegeven gesproken: W. was net als mijn moeder enkele nachten geleden, 10 jaar jonger en kon nog gewoon lopen. Dit keer vond mijn droom-ik dat wèl merkwaardig, maar was er alleen maar blij mee. Het is niet de eerste keer. We hebben het er al over gehad. Dit is ook een rouwproces en een deel van mij (waarschijnlijk groter dan ik wil toegeven) kan nog niet onder ogen zien dat zij hier nooit meer in huis zal rondlopen.

Zit ik toch weer over mijn dromen te ouwehoeren...

W. is trouwens een blog begonnen. Ik hoop dat ze de tijd en energie krijgt om nog veel van waar ze mee bezig is met jullie te delen.



maandag 14 september 2015

Huilende stripmeisjes (2) en voorbarigheid


Zoiets, ja... 's avonds en 's nachts is het het ergst. Het alléén slapen is na vierenhalve maand nog steeds zwaar kut. Sinds twee weken kunnen we dan in de instelling op zondagmiddag met zijn tweeën op het waterbed van de muziektherapie. Dat is fijn, maar 's nachts kruipt de leegte en de angst weer om me heen. Gaandeweg ben ik steeds meer bezig met wat ik "hierna" ga doen. Gaandweg realiseer ik me ook steeds meer dat ik niet iemand ben om lang alleen te zijn. Maar wat zal ik doen: wat proberen op te bouwen met één van de alleenstaande vriendinnen/kennissen van ongeveer mijn leeftijd in mijn omgeving, een bemiddelingsbureau, in kroegen gaan rondhangen, of een combinatie? Ik kom soms tot wonderlijke gedachten, fantasieën en scenario's; dat hoort nu eenmaal bij me, heb ik altijd gehad.
Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die vinden dat ik daar nu nog niet mee bezig moet zijn, uit respect voor mijn lief, maar dat ligt anders. Wij hebben vooral na de lijdensweg en het overlijden van mijn schoonmoeder veel gepraat over toekomstscenario's waarin alles niet zo liep als gehoopt. Het "voortijdig" aangaan van een nieuwe relatie kwam daarbij als heel vanzelfsprekend aan bod. Één van de grootste zorgen van mijn lief is ook het mij alleen moeten achterlaten. "Wie zorgt er staks voor jou, als je ziek wordt?"  De afgelopen jaren hebben we ons altijd zo gelukkig geprezen dat we ondanks de worstelingen in de afgelopen jaren, toch maar "iemand hebben om mee oud te worden". Eenzaamheid zagen/zien we als één van de grootste vormen van lijden. Ik denk dat ik dat ook als zinnetje in de toekomst wel zal laten vallen, als ik een "klik" vermoed: "heb jij al iemand om samen oud mee te worden?" of iets in die trend. Ik denk niet dat ik lang ga lopen dralen of ingewikkeld doen. Daar ben ik nu te oud voor. Het ligt voor de hand dat ik ook iemand zoek die in dat opzicht op mij lijkt.


Nog maar een paar huilende meisjes dan...

zondag 13 september 2015

Huilende stripmeisjes

Dat is ook stom. Volgens mijnharde schijf heb ik de al eens geplaatst, maar ik kan ze niet terugvinden op mijn blog. Dit is te wijten aan het feit dat ik de tags vaak anders noem dan de corresponderende map op mijn pc. Voor de zekerheid plaats ik ze toch maar en wel onder dezelfde naam als het mapje op de computer.