Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label valentijnsdag. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label valentijnsdag. Alle berichten weergeven

zondag 14 februari 2016

drank en lekkere wijven

Valentijnsdag 2016, dus u vindt de jaarlijkse omhelzingen onder dit schrijven. Ik probeer het toch iedere keer weer nèt ietsje anders te doen.
Dit blog moet van een verpletterende eerlijkheid zijn, dus ik deel u bij deze mede dat ik van mening was dat mijn drankgebruik een beetje uit de hand begon te lopen en dat ik daarom alles wat ik nog aan huis had aan pils, trappist en port door de gootsteen heb laten lopen. Het vinden van een evenwicht is en blijft bij een bi-polaire stoornis altijd moeilijk. Ik vind alcoholische dranken heel erg fijn, maar de afgelopen 15 jaar ben ik steeds af en toe voor een periode van ongeveer een jaar, meestal iets meer gestopt. Ik stond afgelopen zomer alweer anderhalf jaar droog toen ik in het weekend na het overlijden van mijn moeder weer voorzichtig begon. In het begin is dat heerlijk, want dan word je nog van heel weinig dronken, maar na twee, drie maanden moet je steeds meer in huis halen en ik was de laatste weken alweer bezig met uit te zoeken hoe ik voor zo weinig mogelijk geld zoveel mogelijk kon drinken en welke dranken in die prijsklasse er dan nog voldoende mee doorkonden, want bepaalde goedkope bochten krijg ik echt niet naar binnen.
Ik heb al veel gezien en gehoord op het gebied van alcoholgebruik. In de familie aan mijn moeders kant komen of liever gezegd kwamen (want van de huidige generatie weet ik niets) alcoholverslavingen voor. Aan mijn vader's kant houdt men wel van een stevige borrel, maar echt problemen heeft dat nooit opgeleverd. Het grappige is dat mijn beide (bet)overgrootvader's ooit in het bezit waren van hetzelfde café, dat overigens nog steeds bestaat.

In mijn straatmuzikantentijd heb ik echter dingen gezien, waarbij de problemen die ik uit mijn moeder's familie kende verbleekten. Allereerst maakte ik kennis met het vroeg op de dag drinken van zware biertjes (natuurlijk... Antwerpen), maar er waren mensen die een halve fles whiskey of jenever nodig hadden om wakker te worden zoals ik een kop sterke koffie nodig had en die er de rest van de dag nòg anderhalve fles doorheen joegen, bovenop alle biertjes, wat voor hen meer een soort limonade was. Ik logeerde ook bij mensen die het heel normaal vonden om een glas wijn bij het ontbijt te drinken en bij de lunch een glas of twee (daar zaten leraren en gemeente-ambtenaren tussen...). En ik wist daarvoor wel dat er spiritusdrinkers bestonden, maar ik heb ze in die tijd ook echt leren kennen: mensen die bij gebrek aan sterke drank naar de keukenkast liepen.

Nou, zó erg was het bij mij nog lang niet en ook in vergelijking met andere perioden (met name vlak na mijn afkeuring in 2013) viel het nog mee, maar ik begon de nadelige effecten al te merken: verlies van conditie, van concentratie, snellere stemmingsomslagen en wat gisteren de druppel was: ik was mijn misère aan het wegdrinken en ik had een sixpack trappist dubbel nodig om het niet meer te voelen en ze smaakten niet eens. Tijd om aan de noodrem te trekken dus.


De vorige keer stelde mijn arts wat tijdelijke wijzigingen (=verhogingen) in de medicatie voor en dat werkte goed. Het stoppen ging zonder al teveel problemen. Ik heb mijn huidige medisch coach dan ook gemaild dat ik het op dezelfde manier ga doen. Dat is tevens een goede stok achter de deur, net als dit stukje. Inmiddels weet ik welke barrières ik moet opwerpen voor koning A.. Je moet niet altijd streng voor jezelf zijn, je moet van het leven blijven genieten en zo, maar soms moet dit even.

Ik had nog meer te melden, maar ik ben het typen alweer zat: