Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label van die dingen. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label van die dingen. Alle berichten weergeven

zaterdag 11 maart 2017

van die dingen

Vorige week had ik weer van die ideetjes voor een concept dat wel spannend leek of zo. Voor ik deze keer halverwege was zag ik al dat het drie keer niks was. Dit werd vast heel lelijk en ordinair en zo. Maar ik ging tòch door, want concept is concept en anders komt er nooit eens iets origineels uit mijn handen. Nou ja... Ik hoef niet uit te leggen wat het concept was. Dat zie je zo. En door de kracht van herhaling lijkt het nog wat. Kijk maar naar minimal music. Ook zoiets. Maar dan zou ik er eigenlijk 100 moeten doen, of 200 ... na hoeveel zou het kunst worden, eigenlijk? En na hoeveel houdt dat weer op? Of had ik ze op kleur ipv op vorm moeten rangschikken? Maar dan had je er sowieso meer van nodig gehad... Dàt soort vragen...










En soms moet je je even daarmee bezig houden, zodat je hersenen op de achtergrond met wezenlijker dingen aan de slag kunnen, zoals asverstrooiing... Wezenlijk? Wat ligt er achter de heuvel? As... Als het echt niet meer is ... "Mijn gedachten worden straks ook verbrand" zei ze in de laatste week. "Nee", zei ik: Die zijn dan al opgelost. De hersenverbindingen die je gedachten vormen zijn dan al afgestorven"
De bacterieën die al van nature in het lichaam zitten werden die avond verteerd door de vlammen, terwijl ze bezig waren met de restjes. Ik wist het toen al: Zij was dat niet meer, daar in die kist en de as die ik straks in mijn handen zal hebben is dat nog minder. Er is niets meer wat haar typeerde, uiterlijk noch innerlijk aan die as. Het zijn zelfs niet dezelfde moleculen; ze zijn omgezet in andere en toch maak ik een enorm punt van wat daarmee gebeurt... Hoe kan dat nou? Zo'n rationeel skeptisch persoon als ik... Ik ben ook maar van vlees en bloed denk ik ...

dinsdag 7 maart 2017

Vrouw in fauteuil

Gisteren heb ik een afspraak gemaakt om Willeke's as op te halen. Mijn broer verbaasde zich over mijn formulering dat ik "dat best wel een dingetje vind". Ja, zo zeg je dat toch tegenwoordig. Ik zie er erg tegen op en vooral ook tegen het verstrooien over de rivier die we afgesproken hebben. Dan zinkt dat naar de bodem tussen het vuile slip en wordt misschien ooit door een baggermachine opgegraven, etc... Maar ja, in Zwolle was geen optie, dat stond voor een 'heel saai leven gehad hebben'. Er wonen was prima, maar er begraven worden... Ook zo'n uitdrukking: ergens nog niet dood gevonden willen worden... Het is waarschijnlijk ook typisch dat de instelling waar ze stierf letterlijk aan de gemeentegrens lag.
De rest van de dag had ik verder geen zin om andere dingen 'afspraken met de maatschappij' na te komen. Ik ben aan de slag gegaan in de tuin, de partytent weer tevoorschijn gehaald, schoongemaakt en opgezet. De uitzending van vanavond is nog niet voorbereid. De geplande olifantenspecial schuif ik wéér een weekje vooruit. Ik zoek zo direct een splognerizer uit van mijn voorselectie, die ik ooit voor uitzending om 6 uur 's avonds op een lokale omroep geschikt achtte.
Ik draai weer veel Bowie en met name keer op keer het album Heathen, waarvan sommige tracks dezelfde weemoed uitstralen als Spinvis.
Ik heb mijn lidmaatschap van de Shit Record Covers groep opgezegd, vanwege de opmerkingen die er over jodelen gemaakt werden en over mijn reactie dat ik Mary Schneider een groot stemkunstenares vind die saaie doodgespeelde klassiekers weer leuk om naar te luisteren maakt. Ik ken menig beroepsmusicus die net als ik stiekem van jodelen houdt. Probeer het zelf maar eens. Het is erg moeilijk om goed te doen en als je het doet merk je dat het een snaar raakt van binnen. Die snaar gaat ook trillen als je mensen hoort die het heel goed kunnen. Dan ga je snappen dat er hele volkstammen heel blij van worden. Als je ouder wordt ga je steeds meer dingen begrijpen en word je voorzichtiger in je oordeel. Ik heb geen zin meer om verbonden te zijn met groepjes waar zoveel domme opmerkingen worden gemaakt. Ik heb daar geen zin meer in. Ze doen maar. Down in space it's always 1982. Grappige platenhoezen vind ik elders ook wel.

maandag 6 maart 2017

sax-stuk

Ooit heb ik een A4-boekje mogen samenstellen voor de instrumentale oriëntatie van het centrum voor de kunsten De Muzerie (later 'Muzerie', zonder 'de', thans Stadkamer zonder 'de' en zonder 's') in Zwolle. Het was de bedoeling dat kinderen die o.a. bij mij het kennismakingsjaar deden dan een kleurrijk hip boekje kregen met omschrijvingen van de instrumenten en liedjes en afbeeldingen die de kinderen moesten helpen bij de keuze van een muzieksinstrument. Er werd een fotograaf ingehuurd en ik had het "hoofd afdeling muziek" geïnstrueerd dat er foto's genomen moesten worden van kinderen die het betreffende instrument bespeelden.
Woedend was ik toen ik zag dat dat niet gedaan was en dat er foto's van losse instrumenten waren genomen. Temperamentvol als ik toen was stierde ik zijn kantoor binnen en vroeg om een verklaring. Ik herinner mij goed dat hij heel kalmpjes en uit de hoogte vertelde dat hij het een slecht idee vond om musicerende kinderen af te beelden. Ik zei: ja, maar als je netjes toestemming vraagt. "Nee", zei hij, "je dateert daarmee het boekje, door de kleding e.d. die ze dragen. Dit is een behoorlijke investering en wij willen dat dit boekje minstens 15 jaar mee gaat. Noem mij één reden waarom je er kinderen bij op zou willen."
Op dat moment werd ik zelf kalm en uit de hoogte. Ik had namelijk over ieder detail van het boekje goed nagedacht (het zou keer op keer een frustratie in mijn loopbaan worden, om te merken dat ik de enige leek te zijn die dat deed.)"Ik kan je er méér dan één geven. Allereerst zie je nu niet hoe groot de instrumenten zijn. Zie jij op deze bladzijde het verschil in grootte tussen viool, cello en contrabas? en hier tussen trompet en trombone? en hier fagot en hobo? Ten tweede kun je nu niet zien hoe je dat instrument moet vasthouden en bespelen, vrij belangrijk lijkt me in de keuze van een instrument. En ten derde had een kind de fotograaf kunnen vertellen dat de accordeon hier op zijn kop ligt en dat het rietje bij het mondstuk van de saxofoon ontbreekt, wat bovendien op zijn kop op de hals zit."
De voldoening die ik uit zijn beteuterde blik haalde was onbetaalbaar. Later heb ik de tekst van het boekje op mijn kinderwebsite gezet met eigen foto's die wèl functioneel waren en heb ik al mijn leerlingen naar het adres verwezen.

We zijn nog lang geen 15 jaar verder en digibord en youtube hebben de functie van de foto's overgenomen. De overgebleven voorraad boekjes is weggegooid, maar meer omdat er geen muziek(school)lessen meer worden gegeven door dit uitgemergelde met de bibliotheek gefuseerde instituut dat van een prachtig gebouw in de binnenstad straks naar een gebouw buiten het centrum gaat dat al een jaar langer dan gepland in verbouwing is, omdat de gemeente niet had gecontroleerd of er niet toevallig enorme hoeveelheden asbest in het pand zaten, die eerst weggehaald moesten worden en wat meen ik 1 miljoen extra kost! (hoeh! wat lucht dit op!) Van die dinge, ja, van die dingen!. Het genoemde hoofd muziek ging overigens kort na deze aanvaring in de ICT werken. Niet vanwege de aanvaring, daar had hij er wel heftigere van, maar vanwege het feit dat het werk als ICT-er een stuk beter voor zijn nachtrust en voor zijn portemonnee was, meen ik mij te herinneren.

Kijk na dit verhaal eens goed naar de mondstukken van onderstaande saxofoons om te zien of ze er allemaal ook correct op zitten.