Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label vrouw in stoel. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label vrouw in stoel. Alle berichten weergeven

dinsdag 7 maart 2017

Vrouw in fauteuil

Gisteren heb ik een afspraak gemaakt om Willeke's as op te halen. Mijn broer verbaasde zich over mijn formulering dat ik "dat best wel een dingetje vind". Ja, zo zeg je dat toch tegenwoordig. Ik zie er erg tegen op en vooral ook tegen het verstrooien over de rivier die we afgesproken hebben. Dan zinkt dat naar de bodem tussen het vuile slip en wordt misschien ooit door een baggermachine opgegraven, etc... Maar ja, in Zwolle was geen optie, dat stond voor een 'heel saai leven gehad hebben'. Er wonen was prima, maar er begraven worden... Ook zo'n uitdrukking: ergens nog niet dood gevonden willen worden... Het is waarschijnlijk ook typisch dat de instelling waar ze stierf letterlijk aan de gemeentegrens lag.
De rest van de dag had ik verder geen zin om andere dingen 'afspraken met de maatschappij' na te komen. Ik ben aan de slag gegaan in de tuin, de partytent weer tevoorschijn gehaald, schoongemaakt en opgezet. De uitzending van vanavond is nog niet voorbereid. De geplande olifantenspecial schuif ik wéér een weekje vooruit. Ik zoek zo direct een splognerizer uit van mijn voorselectie, die ik ooit voor uitzending om 6 uur 's avonds op een lokale omroep geschikt achtte.
Ik draai weer veel Bowie en met name keer op keer het album Heathen, waarvan sommige tracks dezelfde weemoed uitstralen als Spinvis.
Ik heb mijn lidmaatschap van de Shit Record Covers groep opgezegd, vanwege de opmerkingen die er over jodelen gemaakt werden en over mijn reactie dat ik Mary Schneider een groot stemkunstenares vind die saaie doodgespeelde klassiekers weer leuk om naar te luisteren maakt. Ik ken menig beroepsmusicus die net als ik stiekem van jodelen houdt. Probeer het zelf maar eens. Het is erg moeilijk om goed te doen en als je het doet merk je dat het een snaar raakt van binnen. Die snaar gaat ook trillen als je mensen hoort die het heel goed kunnen. Dan ga je snappen dat er hele volkstammen heel blij van worden. Als je ouder wordt ga je steeds meer dingen begrijpen en word je voorzichtiger in je oordeel. Ik heb geen zin meer om verbonden te zijn met groepjes waar zoveel domme opmerkingen worden gemaakt. Ik heb daar geen zin meer in. Ze doen maar. Down in space it's always 1982. Grappige platenhoezen vind ik elders ook wel.

vrijdag 21 oktober 2016

vrouw op/in stoel (12)

De laatste dagen schrik ik telkens van de toestand waarin ik Willeke aantref als ik haar kamer binnenkom. Het lijkt nu wel met de dag achteruit te gaan. Nu is het wel zo dat als ik kom, ze net wakker is van haar middagdutje en dan moet ze altijd nog op gang komen. Haar spraak wordt steeds moeilijker te verstaan en gisteren bleek het broodje uit het vuistje ook tot het verleden te behoren. Ze krijgt haar arm niet meer genoeg gebogen om haar hand bij haar mond te brengen. De rauwe andijvie-stampot was te moeilijk om te kauwen en ze heeft gevraagd of ze weer sonde-voeding kan krijgen, via de PEG die na haar longontsteking vorig jaar is aangebracht en waardoor nu op de morfine na, al haar medicijnen en aanvullend vocht doorheen gaan. Ik herinner mij van een gesprek met de afdelingsarts in het voorjaar dat het niet vanzelfsprekend is dat sonde-voeding weer kan worden ingezet, vanwege het fragiele evenwicht in haar lichaam. Iedere dag dat je bewegingsloos op bed ligt verzwakt je lijf, sterven er dingen af. Bij een ziekte waarvan je kunt herstellen kun je dat later weer opbouwen, maar bij ALS... Ik ben bang dat het moment van sedatie (= niet hetzelfde als euthanasie) dichter bij is dan Wil denkt. Iedere dag geeft zij aan dat ze nog genoeg heeft om voor te leven en dat ze wacht tot een "griepje" of longontsteking het licht voor haar uitdraait. Maar wat nu als de grenzen van medische ondersteuning eenvoudig zijn bereikt?

Een dilemma van minder belang, maar wat me toch in een ander deel van mijn geest bezig houdt: wat doe ik met de ingeblikte uitzendingen van Vreemde Geluiden, die voor de komende tijd gepland staan, als Willeke intussen overlijdt?
Eigenlijk zou het "aanpassen" of niet uitzenden, meer zijn omdat "mensen" anders zouden denken dat ik niet genoeg respect voor Willeke toon. Vooral als het een vrolijk thema is, maar met Willeke heb ik gisteren geconcludeerd dat dat onzin is en dat de uitzendingen gewoon door moeten gaan. Toch denk ik dat als er een àl te vrolijk thema in de week van crematie op de rol staat, ik aan de techniek vraag of ze hem door een wat ingetogener aflevering willen vervangen (die ik dan uiteraard al klaar heb liggen...)

Ton Rückert vroeg mij op de mogelijkheid of ik al een mapje "Vrouwen in bomen" had. Nee, nòg niet althans, maar ik ben er wel al voldoende tegengekomen om er subiet eentje aan te maken.


Ik ben moe, ik ga nog even slapen...

donderdag 20 oktober 2016

vrouw op/in stoel (11)

Allereerst dit. Ik denk dat je dit òf prachtig vindt, òf helemaal niets. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het soort brein dat je hebt. Ik vind het mooi. Het heeft een erotisch aspect en een humoristisch aspect en verder buitelen in mijn hoofd de associaties over elkaar heen en dat maakt kennelijk nog meer pretstofjes los:



In de serie continuing stories: R. mijn logé van afgelopen zomer, is ìets minder spoorloos dan ik dacht, hoorde ik via via. Nouja, gelukkig maar.  Verder merk ik dat verschillende mensen uit mijn directe omgeving steviger de vinger aan de pols houden bij mij en dat voelt best wel prettig. Het neemt de steen in mijn maag en de tranen achter mijn ogen niet weg, Willeke is zó kwetsbaar nu.... maar het voorkomt dat ik wanhoop, het houdt me overeind. Inmiddels schalt tòch weer David Bowie (Reality)  door de speakers. Het past beter bij mij dan The Band. Ik heb tot begin december plaatjespagina's gemaakt afgelopen weekend.
Ik ga mij nu weer richten op het in elkaar draaien van Vreemde Geluiden voor de komende maand.


en dan andere portretten:


Ook mooi.