Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label vrouwen met schedels. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label vrouwen met schedels. Alle berichten weergeven

donderdag 9 februari 2017

schedels 4.14

Ik kan moeilijk over verdriet praten. Schijven dus ook niet. Ik kan het niet uitleggen. 'Dat hoef je ook niet, dat snapt iedereen', hoor ik dan, maar ... niemand snapt waar specifiek de pijn zit bij een ander (Ja, je hebt ook mensen die het voor je gaan zitten invullen. Ik ga daar gelukkig erg beleefd mee om....) Ik huil om dingen die voor mij heel helder zijn, maar die ik aan niemand kan uitleggen. Nee, ook niet aan iemand die ervoor geleerd heeft. Er is veel over geschreven door mensen met meer geduld dan ik, maar ik geloof er gewoon geen reet van. Het is net als het navertellen van een droom: bij iedere poging ontglipt je weer een stuk. Je vervangt de onlogische gedachten, feitelijke onmogelijkheden en wendingen zo goed en zo kwaad als het kan door iets wat je luisteraar zal snappen, maar door het zo te vertellen vervangt die versie deels het origineel. En zo is het nu ook voor mij. Als ik tracht te verwoorden wat er achter mijn tranen zit, ontglipt me die gelaagdheid die ik zelf alleen maar op dat moment voel. Ik wil mijn herinneringen niet vervangen door hapklare brokken. Ik wil huilen totdat de bron opdroogt en voor mijzelf te overzien wordt. Niet de hele dag, gisteren een uurtje, met adempauzes, voor mijn doen erg lang. Het luchtte wel op en dat is een vooruitgang, want dat deed het in het begin niet.

Nee, deze stond al op de rol voor vandaag, hoor: