Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle berichten weergeven

vrijdag 5 mei 2017

toeval

De uitzending ging redelijk. Ik versprak me enkele keren en drukte twee keer op het verkeerde knopje. Omdat ik deze keer niet door muziek heen wilde praten had ik het niet vooraf aan elkaar geplakt. Tevens liep ik hierdoor tegen het feit aan dat de software is ingesteld op popmuziek. De teller loopt tot het moment dat de stilte te stil wordt, dus toen ik dacht dat een gitaarstuk was afgelopen, kwam er na twee seconden nog één noot door mijn afkondiging heen en dat vond ik jammer. Voortaan maar weer voorproduceren.
Maar iedereen vond dat ik een enorm passend programma had gemaakt en lovende woorden werden mij toegeworpen: "ja, normaal hou ik niet van dit soort muziek, maar nu krijg ik er koude rillingen van." Dat is toch raar, beste lezers? Net als: "Nou, deze dag zal voor jou ook wel een extra lading hebben, hè?" Nee, Emiel Ratelband, overigens verder een figuur met wie ik totaal niets heb, heeft toen hij net bekend werd, één zinnetje geuit dat mij altijd is bijgebleven: "Alles heeft slechts de betekenis die je er zelf aan geeft."
Je kunt op ieder moment van iedere dag de rillingen van een muziekstuk krijgen, als je je er voor open stelt (of kunt stellen). De verwerking van mijn verlies gaat bij mij grotendeels los van externe factoren en in dit geval herdachten wij oorlogslachtoffers en niet die van ernstige ziektes. Vorig jaar zat ik òòk in mijn eentje voor de TV. Die ging nu om vijf voor acht aan en om tien voor half negen weer uit. Ik beperk de exposure wel bewust, want toegegeven: het laat me uiteindelijk niet koud.

Na mijn eigen uitzending was er iemand te gast die mij graag wilde spreken, omdat hij van zijn nieuwe café een ontmoetingsplek voor 'unplugged' musici wil maken en hij net (weer) in Zwolle is neergestreken. Het klikte en ik moet oppassen dat ik me hier niet TE enthousiast in stort, maar wel een mooi toeval dat deze meneer voorbij komt wandelen op het moment dat ik heb besloten me weer met Zwolse muziek te gaan bezighouden:

woensdag 5 april 2017

motorbabes (5)

Wat komt er nu zoal in mij op? Ehm, dat ik op veel gebieden éénoog in het land der blinden ben. Bij klassieke musici sta ik bekend als kenner van popmuziek, bij popmuziekminnende vrienden ben ik weer de klassieke muziekexpert. Mijn interesse is heel breed en wisselt ook een beetje met mijn stemming, maar ik voel me in géén van die gebieden een expert. Ik vind het wèl leuk dat ik nog altijd als bijproduct van die 'verzamelwoede' steeds meer kennis òp doe. Soms denk ik: goh, dat wist ik 10 jaar geleden allemaal nog niet. Dat is een aangename gedachte. Ik leg me echter steeds meer neer bij het feit dat ik onmogelijk alles wat er binnen mijn interessegebieden te weten valt zal kunnen kennen. Maar dat weerhoudt mij er ook weer niet van om te blijven speuren en opslurpen. De kunst is dan om niet te vervallen in het rusteloze "ik moet dit allemaal onthouden" wat weer een vervelende bijwerking is van ons onderwijssysteem, of althans zoals het in mijn hersenen heeft uitgepakt...

Ik had deze kringloop-LP op staan zonet:


Erg mooi en kennelijk niet of nauwelijks uitgeleend. Ik heb de foto een klein beetje bewerkt omdat ik ìets te ongeduldig de bibliotheekplakkertjes eraf heb proberen te krijgen. Wat ik wel aandoenlijk vond was de binnenhoes en dit label:


Om even aan te geven dat ik slechts een beetje meer van klassieke muziek afweet dan de gemiddeld geïnteresseerde. Bij het beluisteren van het eerste stuk (ik had de achterkant van de hoes nog niet bekeken) dacht ik: hee, dit is volgens mij best bekend, dit heb ik eerder gehoord, is dit niet van Mozart? Het bleek echter het concert voor klavecimbel en strijkorkest in f-moll van Wilhelm Friedemann Bach te zijn, bij het grote publiek niet al te bekende zoon van de grote J.S. en nèt aan tijdgenoot van W.A. Mozart. Toch zal dit stuk ongetwijfeld af en toe de revue passeren op classic FM dat bij enkele vrienden weleens aanstaat als ik op bezoek ben. Maar een echte kenner herkent dit natuurlijk, denk ik dan.

Ohja, Frits Jonker uitte op zijn blog zijn teleurstelling dat alles in onze huidige wereld om uiterlijk schijnt te draaien. Ik moest daarbij aan mijn bezoekjes aan het ROC denken waar de studio's van de lokale omroep zitten. Alle jongens en vooral meisjes lijken er hetzelfde uit te (willen) zien. Het zijn voornamelijk de geverfde (?) wenkbrauwen van de meisjes die allemaal identiek lijken. Sowieso valt het tijdens een pauze op hoe strak gestyleerd ze er stuk voor stuk uitzien. Toen ik gisteren de radiostudio binnenkwam zat daar een meisje vanwie ik dacht: oh, dat zal wel weer een kandidaat zijn voor de Miss Overijssel-verkiezing. En dat bleek ook zo. Heel sympathiek kind, daar niet van, maar als ze dan zo vertelt wat dat allemaal inhoudt, dan word ik met stomme verbazing geslagen dat ze daar aan meedoet en mijns ondanks komt er dan toch een zekere denigrerende term (iets met blond) in mij op.
Ja, denk ik dan weer: maar jij plaatst ook weleens foto's van zulke dames, toch? Niet dan? Nou, ik hoop dan altijd maar dat zij het poseren puur voor de lol en/of een zakcentje deden en daar nooit last mee in hun hoofd kregen/krijgen... Ik probeer de echt foute plaatjes zoveel mogelijk te mijden, maar af en toe sluipt er eentje tussen, omdat ik het effect van: zelfde pose en toch een totáál andere gevoelswaarde interessant vind.

De uitzending van gisteren verliep niet vlekkeloos, maar volgens mij kom ik er mee weg:



woensdag 22 maart 2017

geknield (22)

Ton de Ruijter had fraai artwork gemaakt voor de VG gisteren:


De uitzending is vrij goed gelukt. Het was niet een uitzending die onder het kopje 'exotica' valt, dus ik heb hem ook maar niet op de diverse kanalen in die hoek gedeeld. Voor het eerst had ik in het persbericht naar RTVZOo de website niet genoemd. Ik verkeerde in de veronderstelling dat er een paar tracks tussen zaten zoals Space Oddity spatzuiver gezongen door een kind, wel nieuwsgierig zouden maken en inderdaad: tijdens de uitzending waren er 12 hits op de website. Ik ga verder met het iedere keer doen zoals het op dat moment voelt.



Het voelt niet zo best trouwens. Ik val weer een beetje terug. De huilerigheid houdt aan, maar en publique heb ik het wel onder controle. Het is overigens wel een prettige bijkomstigheid dat ik niet meer maatschappelijke verplichtingen heb dan die paar uurtjes bij de lokale radio. Zolang ik een beetje in mijn eigen tempo kan aanmodderen is het uit te houden.


Nou, niet zo zeer over mijn dood, maar over op willen houden met leven, subtiel verschil. Het enige nogmaals wat helpt is alleen maar dingen doen die ik leuk vind en op de manier waarop ik ze leuk vind. ohja, er is wel het noodzakelijk kwaad van de was, afwas en de stofzuiger en zo, maar ik heb daar geen deadline voor ... nouja, als de onderbroeken op zijn, dan moet ik wat... Ja, in theorie kan ik naar de Wibra, geloof ik, maar dan moet ik met een vieze onderbroek aan de deur uit en die weerzin is net iets groter dan om een wasje te draaien.
Volgens mij heb ik nu alle legaal verkrijgbare live-opnamen van Bowie in huis. Ja, behalve die onderdeel uitmaken van een box van 150 euro, daar ben ik dan weer net niet ziek genoeg voor, maar ik heb ze wèl van spotify geript en op cd gebrand. Waarom? Geen idee. R. die meer in de klassieke muziek zit: "Maar dat is toch nèt zo saai als alle Bachcantates achter elkaar luisteren?" Op dit moment kennelijk niet, hoewel ze duidelijk een punt heeft. Die cantates zijn heel mooi, maar 20 achter elkaar en ik beken alles. Mijn hersenen zijn blijkbaar zo bedraad dat Bowie en Yes op de één of andere manier redelijk vaak een troostende en anti-depressieve werking hebben.