Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle berichten weergeven

zondag 12 februari 2017

motorbloot en versnipperaar

Vannacht heerlijk geslapen, zeg. Mooi, de verlaging waar ik het gisteren over had lijkt goed.
Ik had dit al op facebook gezet, maar de harde schijf van Willeke's laptop is gisteren overleden. Nee, ik geloof nog steeds niet in leven na de dood, maar het is nèt alsof ze er nog even voor gezorgd heeft dat écht niemand de ongepubliceerde gedeelten van haar dagboek ooit zou lezen. Alleen de enorme e-book-collectie heb ik nog kunnen kopiëren. Ook dat heeft ze gewild: "je kunt daar nog heel veel uithalen voor jezelf." Voor de zekerheid heb ik de schrijf ook nog opengeschroefd en in honderden stukjes versplinterd. Dat luchtte eigenlijk wel op... Daarna heb ik alle data-sticks en externe harde schijven gecontroleerd op back-ups en al haar word-documenten digitaal door de versnipperaar gehaald, zoals beloofd op haar sterfbed. Het was een klusje dat me niet in de kouwe kleren ging zitten, vooral omdat je en passant toch weer dingen tegen komt: foto's, onafgemaakte studies, geluidsbestanden met Duitse spreekoefeningen, maar het moest wel even gebeuren en now is as good a time as any... Ik had de laptop eigenlijk voor specifiek activiteiten willen gebruiken en ik was al bezig om hem stukje bij beetje leeg te halen en anders in te richten, maar het was wel pijnlijk omdat het apparaat de afgelopen twee jaar een verlengstuk van Willeke's lichaam was geworden. Het kòn mijn laptop ook niet worden, net zo min als dat ik haar gehoorapparaten in zou kunnen doen. Eigenlijk was het een stukje Willeke dat nog niet gecremeerd was...
Dit laatste valt dus wel redelijk te verwoorden. Het is een gedachte die gisteren bij me op kwam. "Mijn gedachten worden straks ook verbrand" zei ze in die laatste weken, maar ik denk dat die al verdwenen toen haar zenuwverbindingen afstierven in de uren na haar dood...
En toch hè... het gevoel dat ze nog dichtbij is, is af en toe zó sterk... ik weet dat dat keurig verklaard kan worden, maar het is frappant om te ervaren.


vrijdag 10 februari 2017

het hoofd niet verliezen

Als ik het per week vergelijk, zo van: hoe voelde ik mij vorige week toen ik boodschappen deed, of toen ik op de fiets in de kou reed, heb ik tòch het idee dat er een soort van vooruitgang in zit. Het kan ook zijn dat het volgende week weer mis is, maar ja, dat zien we dàn wel weer. In ieder geval lijk ik met minder pillen toe te kunnen. Hopelijk zet dat door. Ik ben lekker op stoom met uitzendingen voorbereiden, ik heb weer een uitstapje met leuk gezelschap in het verschiet en 'de zaken' zijn voorlopig geregeld. Kennelijk heb ik de afgelopen week onder een steen geleefd, want ik kreeg vandaag pas de Paay-affaire mee. Als tiener vond ik haar heel spannend. Daarin was ik zeker niet de enige. Wat ze verder de afgelopen jaren heeft gedaan, daar had ik weinig mee. Ze was niet mijn kopje thee meer, maar ja ... ze haalde wèl uit het leven wat er in zit en wat er nu met haar gebeurt vind ik vreselijk en het maakt vooral mijn beeld van de maatschappij er niet optimistischer op... Daar laat ik het maar even bij.

donderdag 9 februari 2017

schedels 4.14

Ik kan moeilijk over verdriet praten. Schijven dus ook niet. Ik kan het niet uitleggen. 'Dat hoef je ook niet, dat snapt iedereen', hoor ik dan, maar ... niemand snapt waar specifiek de pijn zit bij een ander (Ja, je hebt ook mensen die het voor je gaan zitten invullen. Ik ga daar gelukkig erg beleefd mee om....) Ik huil om dingen die voor mij heel helder zijn, maar die ik aan niemand kan uitleggen. Nee, ook niet aan iemand die ervoor geleerd heeft. Er is veel over geschreven door mensen met meer geduld dan ik, maar ik geloof er gewoon geen reet van. Het is net als het navertellen van een droom: bij iedere poging ontglipt je weer een stuk. Je vervangt de onlogische gedachten, feitelijke onmogelijkheden en wendingen zo goed en zo kwaad als het kan door iets wat je luisteraar zal snappen, maar door het zo te vertellen vervangt die versie deels het origineel. En zo is het nu ook voor mij. Als ik tracht te verwoorden wat er achter mijn tranen zit, ontglipt me die gelaagdheid die ik zelf alleen maar op dat moment voel. Ik wil mijn herinneringen niet vervangen door hapklare brokken. Ik wil huilen totdat de bron opdroogt en voor mijzelf te overzien wordt. Niet de hele dag, gisteren een uurtje, met adempauzes, voor mijn doen erg lang. Het luchtte wel op en dat is een vooruitgang, want dat deed het in het begin niet.

Nee, deze stond al op de rol voor vandaag, hoor: