Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle berichten weergeven

woensdag 22 maart 2017

geknield (22)

Ton de Ruijter had fraai artwork gemaakt voor de VG gisteren:


De uitzending is vrij goed gelukt. Het was niet een uitzending die onder het kopje 'exotica' valt, dus ik heb hem ook maar niet op de diverse kanalen in die hoek gedeeld. Voor het eerst had ik in het persbericht naar RTVZOo de website niet genoemd. Ik verkeerde in de veronderstelling dat er een paar tracks tussen zaten zoals Space Oddity spatzuiver gezongen door een kind, wel nieuwsgierig zouden maken en inderdaad: tijdens de uitzending waren er 12 hits op de website. Ik ga verder met het iedere keer doen zoals het op dat moment voelt.



Het voelt niet zo best trouwens. Ik val weer een beetje terug. De huilerigheid houdt aan, maar en publique heb ik het wel onder controle. Het is overigens wel een prettige bijkomstigheid dat ik niet meer maatschappelijke verplichtingen heb dan die paar uurtjes bij de lokale radio. Zolang ik een beetje in mijn eigen tempo kan aanmodderen is het uit te houden.


Nou, niet zo zeer over mijn dood, maar over op willen houden met leven, subtiel verschil. Het enige nogmaals wat helpt is alleen maar dingen doen die ik leuk vind en op de manier waarop ik ze leuk vind. ohja, er is wel het noodzakelijk kwaad van de was, afwas en de stofzuiger en zo, maar ik heb daar geen deadline voor ... nouja, als de onderbroeken op zijn, dan moet ik wat... Ja, in theorie kan ik naar de Wibra, geloof ik, maar dan moet ik met een vieze onderbroek aan de deur uit en die weerzin is net iets groter dan om een wasje te draaien.
Volgens mij heb ik nu alle legaal verkrijgbare live-opnamen van Bowie in huis. Ja, behalve die onderdeel uitmaken van een box van 150 euro, daar ben ik dan weer net niet ziek genoeg voor, maar ik heb ze wèl van spotify geript en op cd gebrand. Waarom? Geen idee. R. die meer in de klassieke muziek zit: "Maar dat is toch nèt zo saai als alle Bachcantates achter elkaar luisteren?" Op dit moment kennelijk niet, hoewel ze duidelijk een punt heeft. Die cantates zijn heel mooi, maar 20 achter elkaar en ik beken alles. Mijn hersenen zijn blijkbaar zo bedraad dat Bowie en Yes op de één of andere manier redelijk vaak een troostende en anti-depressieve werking hebben.

maandag 20 maart 2017

geknield (21)

Zojuist heb ik het crematorium opgebeld om de afspraak om vrijdag Willeke's as op te halen af te zeggen. Wat ik ook bedacht, het voelde niet goed en aangezien ik kennelijk snel uit evenwicht te brengen ben (gisteravond ook om de haverklap in huilen uit zitten barsten) maak ik gebruik van de mogelijkheid de as nog een jaar te laten waar die is.

Ik denk dat de huilerigheid van gisteravond ook te maken had met mijn herlezen van artikelen over de (on)mogelijkheid van leven na de dood, waardoor ik dieper besefte dat zij écht weg is. Immers, mocht er toch een geestenwereld zijn, wat ik ook weer niet voor 100% uit kan sluiten, omdat je nu eenmaal niet alles kunt weten, dan is contact tussen die wereld en de onze volgens mij nog altijd onmogelijk. Willeke kijkt nìet over mijn schouder mee en ik ga me ook niet aan die illusie vastklampen. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Dan maar een potje huilen.
Het probleem met bijna-dood-ervaringen en andere uitredingen is de vraag op welke manier het onstoffelijk lichaam de stoffelijke wereld kan waarnemen. Afgaand op de verhalen over uittredingen, kan de persoon door materie heenzweven, door het eigen lichaam, door muren en ramen. Hij/zij maakt dus geen contact met materie. Toch worden er subtiele verschillen in de dichtheid van de gasmoleculen in de ruimte (geluid) waargenomen. Voor het waarnemen van verschillende golflengten licht (zien) geldt, iets gecompliceerder hetzelfde. Licht is (ook) materie.

In een reactie op een reactie van één van de artikelen die ik gisteren noemde verwoordt iemand goed mijn probleem mbt interactie tussen de stoffelijke en onstoffelijke wereld:

Ik weet nooit zo goed waar het nu eigenlijk over gaat als mensen het hebben over de “bekrompenheid” van het “materialistische geloof.”
Als een vermeende niet-materialistische aanwezigheid een effect wil hebben in onze gewone alledaagse werkelijkheid, dan zal het een signaal moeten afgeven. Het zal iets moeten laten zien, het zal geluid moeten maken of het zal een elektrische stroom moeten gaan veroorzaken. Dat impliceert dat zo’n niet-materialistische aanwezigheid zich dan moet gaan bedienen van heel materiële zaken als moleculen en energie (je zult wellicht bekend zijn met het feit dat ook energie een vorm van materie is volgens Einsteins E=mc^2). Kortom, als die niet-materialistische zaken niet-materialistisch blijven, dan zul je er nooit iets van merken en bestaan ze in wezen niet. En op het moment dat niet-materialistische zaken waarneembaar worden zijn ze materialistisch en houden ze op niet-materialistisch te zijn.
Als je iets in de werkelijkheid wilt bewerkstelligen dan zul je tegen moleculen aan moeten schoppen. En dat lukt alleen maar met heel materialistische materie. Het is me derhalve onduidelijk hoe dat “volgend paradigma” dat uitstijgt boven de “materialistische pretenties” er dan wel uit zal moeten gaan zien.

Met dat nieuwe “paradigma” gaat het in ieder geval niet om het gedachtengoed van Pim van Lommel. Pim van Lommel meent d.m.v. kwantummechanica inzicht te kunnen krijgen in zaken als geest, bewustzijn en spiritualiteit. De kwantummechanica beschrijft hoe deeltjes op atomair niveau met elkaar wisselwerken. Materialistischer dan dat kan het haast niet.


Ik ga dit uit mijn hoofd leren voor op verjaardagen.


zondag 19 maart 2017

hoezenpoezen

Ik ben tegen het geven van valse hoop. Dat zit vrij diep. Ik zal dat verder niet uit gaan graven, maar ik hoop dat jullie je er, mij en mijn recente ervaringen kennnende, iets bij voor kunnen stellen. Ik zou nog even terugkomen op mijn filosofische bezwaren tegen de/het idee van een leven na de dood. De aanleiding was dat W. en ik van een bevriend arts twee boekjes van Eben Alexander kregen, een voormalig neurochirurg die een best-seller over zijn bijna-dood-ervaring schreef, één van die boeken. Deze gift verbaasde mij aanvankelijk, maar ik was er ook een beetje boos over. Bij mij viel het onder het kopje, 'valse hoop' en vooral ook 'belediging van mijn/onze intelligentie'. Ik had de boeken na verloop van tijd terug willen geven en er eens rustig over praten, maar gisteren besloot ik dat ik mijn skepsis op zij moest zetten en eerst eens het eerste boek moest gaan lezen, voor ik mij een mening vormde. Achteraf was dat een heel slecht idee. Ik overschatte mijn emotionele evenwicht.
In de inleiding beschrijft Alexander een incident uit zijn jeugd als parachute-springer. In een split-second verrichtte hij handelingen die hem en degene met wie hij bijna in botsing kwam het leven redde. Hij concludeerde achteraf dat dit het bewijs is dat ons diepste zelf los van het lichaam, tijd en ruimte moet staan.
Dit maakte nogal wat bij mij los. Een vriendin van mij maakte namelijk exact dezelfde situatie mee, maar dan ook exact. Het was ook meteen het laatste wat zij meemaakte. Ze sloeg met hoge snelheid tegen de grond op een waddeneiland en was uiteraard op slag dood.

Wat was het verschil tussen die twee? Volgens mij is de enige logische verklaring dat mijn vriendin een cursus parachute springen volgde en dus onervaren was. Alexander had ruime ervaring en ik vermoed dat alle handelingen die hij zonder er bij stil te staan verrichte inmiddels voldoende geautomatiseerd waren. Automatiseren is een leersychologische term: over het strikken van je veters denk je ook niet na. In noodgevallen nemen je hersenen short-cuts, heb ik weleens gelezen en nemen beslissingen op basis van waarnemingen die niet eerst tot het bewustzijn doordringen. (Mark Mieras - Ben ik dat?). Overigens heb ik zelf tijdens mijn bananenschilval onlangs kunnen merken dat je niet altijd de juiste beslissingen neemt in die split-second. Het vastgrijpen van die fiets heeft mij een verrekte spier opgeleverd die omdraaien in bed ruim een week lang pijnlijk maakte. Ik had véél slimmer en pijnlozer kunnen neerkomen.

Verder lezend in het boek las ik nog meer opmerkelijke ongefundeerde aannames en ik werd bozer en bozer. Uiteindelijk heb ik de fraai uitziende boeken bij het oud papier gegooid. Vanochtend pakte ik dit commentaar op Alexander's boek er nog eens bij: http://skepsis.nl/eben-alexander/.
en dit: http://www.skepsis.nl/blog/2010/11/slecht-onderzoek-naar-bijna-doodervaringen/ en http://skepsis.nl/eindeloos-bewustzijn/ om mijn coginitieve dissonantie weer in te dammen. Ja, want ook ìk ben menselijk genoeg en zo religieus opgevoed, dat een deel van mij leven na de dood geloofwaardig vindt, hetzelfde deel dat naarboven tegen Willeke in de lucht begon te schreeuwen toen ik voor het eerst alleen met haar dode lichaam in het uitvaartcentrum was. Het is een oergevoel, overgeleverd door eeuwen evolutie heen, van onze angstige prehistorische voorvaderen. Dat zit gewoon ook in je genen.

Maar als je de wetenschappelijk, filosofische bezwaren tegen Alexander's en Pim van Lommel's hypotheses in een notendop heel helder uitgelegd wil zien:



Ok en aldus ben ik weer een stukje verder in het herpakken van mijn eigen leven. Ik heb geen zin om hier verder over met iemand in gesprek te gaan, net zo min als dat ik zin heb om een chemtrail-gelovige uit te leggen wat het bezwaar is tegen complottheorieën in het algemeen en deze in het bijzonder. Wat ik heb geleerd van Willeke's lijden en sterven (Jezus, wat klinkt dat christelijk) is dat er geen tijd te verliezen valt en dat je het leven moet drinken zolang je nog kunt.