Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label wat ik zoal opgestuurd krijg. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal opgestuurd krijg. Alle berichten weergeven

maandag 9 januari 2017

Handen in het haar (5)

Laatst kreeg ik van Frits Jonker een bijzonder mini-boekje opgestuurd, met één van zijn schrijfsels. Het ging over het onderbewustzijn. Frits en ik zijn het niet altijd eens over bepaalde meer filosofische kwesties. Hij zit meer in de esoterische hoek en ik meer in de skeptische. Dat is helemaal prima, maar in dit geval was ik het met hem eens en een droom die ik vannacht had vormde daar een beetje het bewijs van. Er zijn (ook in de wetenschap overigens) sterke aanwijzingen dat (iets in) onze hersenen buiten ons bewustzijn om zelfstandig opereren(opereert). En dan heb ik het niet over de lichaamsfuncties zoals hartslag en spijsvertering die wij niet bewust hoeven aan te sturen, maar echt geestelijke dingen. Vannacht droomde ik dat ik twee subcutane naalden ingebracht kreeg door een dokter voor één of andere behandeling. Ze werden aangebracht in mijn knieholten en het was een héél naar gevoel, dat zelfs nog nazeurde toen ik wakker werd. Dit is duidelijk een verwijzing naar wat Willeke heeft moeten doormaken, zij het dat de subcutane naalden natuurlijk niet in haar knieholten werden aangebracht. Het is uiteraard een angst van mij dat ze in mijn droom in één van de meest enge plekken werden gestoken die ik me maar kan voorstellen.
Maar wat heeft dat nu met een zelfstandig opererend onderbewustzijn te maken? Ik ben overdag helemaal niet bezig met de details van Willeke's lijden. Het is alsof het overdag niet door wìl dringen. Ik moet er actief moeite voor doen om er bij stil te staan, of soms word ik er in één klap mee geconfronteerd, zoals toen ik gisteren haar gehoorapparaten nog één keer reinigde voordat ik ze opborg en toen ik in een la onverwacht stuitte op de adresstickers die ze had laten maken voor haar handwerkatelier dat nooit echt van de grond is gekomen (maar waarvoor al wel een hele voorraad aan materialen hier in huis ligt...) . Ja, dan valt er regen... geen dijkdoorbraak, maar een korte pijnlijke bui, bij de gedachte dat ze zoveel heeft moeten doorstaan en zo weinig van haar verlangens heeft kunnen verwezenlijken. Toch is het na het opdrogen van de laatste traan ook snel weer weg. De verwerking hiervan is kennelijk echter toch in volle gang ergens in een diepere laag van mijn geest/brein...

dinsdag 29 november 2016

De dood en het meisje (52)

Je wordt als partner van een terminaal zieke ook geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid. Als mens verkeer je toch in een bijna permanente illusie van onsterfelijkheid. Als je continue bewust bent van het feit dat jij zelf ook ieder moment dood kunt neervallen of ziek worden kun je niet functioneren. Ik tenminste niet. Je hebt die afleiding van het dagelijks leven nodig, dat alles doorgaat, de continuïteit van dingen. Willeke is ook niet voor niets bezig met afleiding zoeken in de vorm van lezen (eerst zelfs een studie), de actualiteit bijhouden en films en series kijken, want als ze er teveel mee bezig was werd ze knettergek. Groot was het verdriet dan ook toen ze met haar rechterhand (de linker is al vrij lang verlamd) de muis van haar laptop niet meer kon bedienen. De specialisten, logopedie en ergonomie wisten alleen een peperdure oplossing waarvan de levertijd maanden was. Ik snapte niet dat er niet ergens een gewone drukknop gemaakt kon worden die als losse enter-, pijltjestoets of spatiebalk kon fungeren. Uiteindelijk blijkt die tòch te bestaan. Ik had kennelijk niet op de goede zoekterm gezocht. Zo'n ding heet USB-button: