Totaal aantal pageviews

maandag 31 december 2012

Meester

Het virus waar ik het eergisteren over had lijkt geheel verwijderd. Mijn laptop doet het weer zoals daarvoor (ik zeg nadrukkelijk niet 'perfect' ...).
Gisteren zag ik bij "Boeken" de filosofiegebroeders Meester. Ik heb het grootste respect voor filosofen en ook voor deze broers, maar ze kwamen deze keer niet zo goed uit de verf, vond ik. Het ging onder andere over het relatief grote aantal mensen dat in Nederland anti-depresssiva slikt. Kort door de bocht (dat zeiden ze er gelukkig zelf ook bij) kwamen beiden tot de conclusie dat filosofie beter werkt dan anti-depressiva. Ik denk dat dat voor de gemiddelde sombere mens ook zo is, máár zo zit ik me dan direct weer op te winden: er zijn mensen die éérst hun depressie middels een pilletje enigszins onder controle moeten krijgen om überhaupt in staat te zijn om te lezen. Ik herinner me van mijn eerste ernstige depressie rond mijn 18e nog goed dat ik thuis in de tuin zat in de zon, gevangen in het angstaanjagende psychisch vacuüm dat deze aandoening kenmerkt met het boek "De Aanslag" op schoot, net uitgebracht, de eerste druk, eerste oplage voor mij aangeschaft door mijn lieve klasgenoten uit mijn eerste 6vwo klas en ik kwam niet eens door de eerste regel heen. Een uur lang heb ik geprobeerd om de eerste bladzijde te lezen, maar de betekenis van de letters en woorden drong niet of nauwelijks tot mij door, laat staan dat ik een film in mijn hoofd kon laten afspelen. Een échte film op TV ging beter, maar die wekte vaak weer buitenproportionele emoties op.
Nu zullen mensen van de anti-pillen-maffia ogenblikkelijk zeggen dat ik toen waarschijnlijk te zwaar onder de pillen zat en inderdaad leerde ik later dat er zulke pillen zijn (veel anti-psychotica hebben dat effect), maar op dat moment slikte ik alleen een lage dosering kalmeringsmiddel en dat -zo is mijn ervaring- bevordert juist de concentratie. Bij een ernstige depressie, daar is brede wetenschappelijke consensus over, is je cognitieve systeem en je gevoelsleven dusdanig ontregeld dat er eerst langs chemische weg een soort van evenwicht geforceerd moet worden, willen andere dingen/therapieën überhaupt iets uitmaken. Bij de relatieve geluksvogels hoeft dat maar één keer, maar anderen moeten er regelmatig op terugvallen, of komen uiteindelijk op een onderhoudsdosering uit om nieuwe "episoden" buiten de deur te houden.  Ik behoor inmiddels tot de laatste groep. Ik haal het niet meer in mijn hoofd om onder de door mijn arts geadviseerde minimum dosering te gaan zitten, laat staan helemaal te stoppen met medicatie.
Nu zijn die pillen allerminst wondermiddelen. Je knapt er een klein beetje van op- je kunt weer een paar bladzijden lezen en die onthouden en als je geluk hebt stellen ze je  na verloop van tijd in staat te profiteren van dingen als mindfullness, yoga, beweging, frisse lucht, de natuur, muziek, andere kunstuitingen en filosofie om je beter te voelen. Maar ik zou geen mens die zich vaak erg somber voelt en verder nog redelijk kan functioneren aanraden om maar even een receptje prozac te gaan halen, of zoals Dorus het in een liedje verwoordde: "Ga niet met de mode mee, ieder griepje, ieder pijntje, twintig klontjes LSD". Daarin schuilt namelijk het gevaar dat de gebroeders Meester schetsen: dat dankzij die pillen de maatschappij de eisen die aan het gezonde individu gesteld worden onnatuurlijk hoog kan opvoeren, iets wat op dit moment in Nederland en in vele andere landen volgens mij duidelijk gebeurt.
Dus: pillen, als het even kan: niet doen, maar als het echt niet anders kan: wacht zeker óók weer niet totdat je van het dak van een flatgebouw of van de rails geplukt moet worden.

Goh, wat een lange inleiding om te vertellen dat ik geabonneerd ben op het tijdschrift Filosofie en dat ik er meestal meerdere artikeltjes in vind die mij "eventjes lekker opfrissen" en dat ik uit de rij boeken die wij de laatste tijd over filosofen hebben verzameld het deel over Aristoteles heb gevist, omdat één der broers hem aanraadde als werkzaam tegen sombere gedachten.  Ik heb nog geen letter gelezen, maar dat komt omdat ik het eerst nodig vond om vast te houden aan mijn voornemen dagelijks iets op mijn blog te posten dat de moeite van het delen waard is. Ik hoop dat dat laatste inderdaad het geval is en anders heb ik hier nog een animatie die indruk op mij maakte (maar die niet per sé opvrolijkt overigens...). Sowieso maken (goede) animatie-films bij mij meer los dan "echte" films met levende acteurs, daar moeten we nog maar eens een andere keer over doorbomen:





zondag 30 december 2012

Der Erlkönig - Johann Wolfgang von Goethe



In de kantlijn van deze video stond een opname van de overbekende muziek die Schubert op deze tekst heeft gemaakt, waarbij de uitdaging van de zanger ligt in het laten uitkomen van de drie verschillende stemmen, het kind, de vader en de elfenkoning. Ik vind het mooi om te zien hoe één verhaal al zoveel beedend kunstenaars heeft geïnspireerd:

Penny de Jager

zaterdag 29 december 2012

politie-virus

Eerst maar een leuke muziekvideo, om vrolijk te beginnen:



en dan nu het slechte nieuws: ik werk nu even vanaf een reserve pc die ik met wat kunst-en vliegwerk aan de praat heb gekregen en heb aangesloten op onze TV, want mijn laptop is het slachtoffer geworden van het "politievirus". Ik schrok me gisteravond een ongeluk toen er een hardnekkig scherm verscheen met de mededeling dat mijn computer door de politie was geblokkeerd, wegens illegale activiteiten. Nu was ik net via dropbox een enorme hoeveelheid muziekbestanden van een vriend aan het binnenhalen, dus ik vreesde heel even dat het echt was. Het zag er ook dreigend uit. Ik zag mezelf gefilmd door mijn webcam, met daarboven in rode letters: live video recording. Gek hè, hoe primair de menselijke psyche dan werkt. Pas enkele seconden later trad mijn gezond verstand in werking: als de politie zùlke verregaande bevoegdheden had gekregen dan was mij dat heus niet ontgaan. Die 100 euro boet die ik zou moeten betalen volgens het scherm leken me toen ook onzin. Ik klikte dus wijselijk niets aan. "Maar ik ben wel gehackt of zo" was mijn tweede schrikgedachte, "wie weet wat ze allemaal kunnen doen nu".
Enig research op de computer van mijn echtgenote leerde mij dat dit een redelijk berucht virus is dat de laatste weken ook veel Nederlandse slachtoffers maakt. In eerst instantie dacht ik het ook met wat slimme trucjes opgelost te hebben. Maar het scherm keerde uiteindelijk weer terug.
Ik heb geen zin om mijn laptop meteen naar de winkel te brengen. Niet dat er enge, of strafbare dingen op staan, ik ben tamelijk braaf, maar gewoon het idee dat iemand met een paar klikken door mijn spulletjes kan neuzen: mijn werk, mijn hobbies, mijn 'kunst',  mijn ongein, etc... Zo'n computer is toch een redelijke afspiegeling van wie je bent en bovendien had ik al twee maanden niet ge-back-upt. Vandaag besloot ik enigszins uitgerust (het gebeurde gisteren na twaalven) dat ik nog niet alles had geprobeerd wat ik aan oplossingen op internet had gevondenen. Ik kan hem dan beter thuis even in de ziekenboeg gooien dan dat hij 'bij vreemden' moet worden opgenomen. Virusproblemen heb ik tot nu toe altijd zelf kunnen oplossen, al was soms de oplossing: format: c ... Intussen heb ik in veilige modus weer toegang, heb ik een wondertooltje in enkele seconden het virus laten verwijderen, althans de recenste variant ervan, soms liften er anderen mee. Daarom ben ik nu bezig met een diepgaande anti-virus scan die al uren duurt. Daarna moet ik hetzelfde herhalen met een andere virus-scanner, met een anti-malware programma en dáárna de nieuwste java-versie installeren. Waarschijnlijk, zo begrijp ik, heb ik het virus opgelopen omdat ik de automatische java-updater in het opstart-menu had uitgeschakeld, als één van de maatregelen om het beestje sneller te maken. Dat laatste is wel gelukt, maar de prijs is nu wel wat hoog. Dit doe ik dus nooit meer...
 

vrijdag 28 december 2012

kleine geluiden, groteske geluiden en geluiden die er eigenlijk niet zijn

Eerst maar even een lekker singeltje, gitaar-rock met een stylophone (meen ik, en anders is het een ander soort synthesizer) en geschreeuw:



Gisteren zag ik voor het eerst (en laatst, want het was de slotaflevering) het programma Maestro. Ik vond het eigenlijk een zielige vertoning. Het top-orkest in kwestie wordt voor twee derde wegbezuinigd en moet dan als zwanenzang en om waardering af te dwingen bij het 'gewone publiek' zich verlagen zich tot de meezinger top tien uit het klassieke repertoire en die Michiel Romeijn moet zich werkelijk kapòt schamen. Maar aan de andere kant en na het zien van fragmenten van vorige afleveringen begrijp ik dat dit wèl even laat zien dat klassieke muziek kunst is en dat het maken er van "een" kunst is en niet een kunstje dat je eventjes flikt. Ik vond het verder wèl een beetje overgeproduceerd. Ik verdenk de redactie er ook van Michiel Romeijn express de nar te hebben laten uithangen. Maar zand erover.

En dan uw aandacht voor componist Dick Raaijmakers. Dit had ik eigenlijk indertijd op de Vreemde Geluiden website moeten plaatsen, maar daar ik de inhoud daarvan tòch geleidelijk hier naartoe ga verhuizen, alvast een interessant interview met de meester. Ik heb eerlijk gezegd niet altijd het geduld om zijn werk te beluisteren. Het gaat ook niet om aangename muziek in de traditionele zin, maar meer om de verkenning van geluid en geluidsproducerende en -dragende objecten. Onderstaande videos zijn erg interessant.





donderdag 27 december 2012

de langzame ramp

Als ik het einde van de wereld was dan kwam ik in de Nieuwjaarsnacht, dan zijn de meeste mensen dronken en tijdens het vuurwerkbombardement in de grote steden valt het daar toch niemand op. De grote fout die wij maken en ik zeg 'wij' omdat ik een poos geleden ook nog zo dacht, is te denken dat het einde van de wereld plotsklaps komt: de atoombommen of meteorieten, of watermassa's vliegen ons ineens om de oren, de zon ontploft, er breekt een epidemie uit à la "The Stand" van Stephen King en hups de mensheid is in één keer van de kaart geveegd.
Als ik zeg dat ik ook zo dacht, dan bedoel ik het al niet zo extreem snel. Ik dacht dat we nèt als in The Stand nog een  weekje de tijd zouden hebben om het ons te realiseren en dat een handjevol slimme mensen gespaard zou blijven, zeg maar het Noach-idee. Een tijdje ben ik dan ook bezig geweest met te bedenken hoe mijn partner en ik ons het beste op zo'n scenario konden voorbereiden om aldus twee van die slimme mensen te kunnen zijn. Ik heb het nu over 15 jaar geleden. We bedachten dat we altijd twee rugzakken met overlevingspakketten klaar zouden moeten hebben staan, voor het geval dat. Het bleef echter bij plannen maken, want zóver was het steeds nog lang niet, maar de dag zou komen dat we ons moesten voorbereiden. 
Inmiddels verbaas ik me over een dergelijke romantische naïviteit en denk ik niet meer dat er zo een ramp zal komen, althans niet een waarvoor je even met een rugzakje op naar veiliger oorden kunt vluchten en óók niet een die zich in enkele dagen voltrekt. Het is ook geen ramp waartegen je je kunt wapenen door enorme reserve-voorraden aan te leggen, wat sommige mensen in de VS schijnen te doen. Die voorraden raken namelijk op een dag op en mocht de totale anarchie uitbreken dan is snel bekend dat jij er een hebt en dan word je geplunderd.
Nee, de ramp is volgens mij van een andere orde dan in al die boeken en films. We hebben helemaal geen epidemie, natuurramp of kernoorlog, hoewel niet geheel onmogelijk, nodig. De échte ramp is al bezig, voltrekt zich heel langzaam en is een aaneenschakeling van kleinere catastrofes/crises. Ik heb geen idee hoe het voor ons zal eindigen, maar ik ben soms een beetje benauwd dat wat er nu in Griekenland gebeurt hier òòk mogelijk is.
Voor mijn gemoedstoestand is het eigenlijk niet goed om dit soort berichten te lezen, maar ik wil aan de andere kant ook een soort wereldbeeld hebben dat 'klopt' en van de top 2000-dwdd-serieousrequest-illusie word ik ook misselijk, dus kwel ik mezelf met het achterhalen van zoveel mogelijk 'waarheid' wetende dat ik de brand die in een groot deel van de wereld woedt tòch niet kan blussen.
Het lukt me niet echt om er een mooi sluitend betoog van te maken, maar voorlopig ben ik tot de conclusie gekomen dat de beste houding is om zonder je overmatig zorgen te maken (want dat verandert helemaal niets) nuchter op het ergste voorbereid te zijn en dat die voorbereiding niet is om te vluchten maar om de veranderende omstandigheden gezamenlijk op te vangen. Het kan volgens mij alleen als we elkaar blijven helpen. Als de omstandigheden echt heel moeilijk worden dan kan een mens in zijn eentje er niet tegen op. Dan hebben we elkaars kracht, creativiteit, vindingrijkheid en specialiteiten hard nodig. Ik hoop echter dat de ramp zo traag blijft gaan en dat we tijd genoeg zullen hebben om het tot ons door te laten dringen dan dingen niet hetzelfde kunnen blijven.
Ok, dat moest er even uit. Ik zal proberen dit straks niet weer te verwijderen ;) En dan gaan we nu verder met onze "dans op de rand van de vulkaan". De "âwe" psychedelische rock vind ik soms heerlijk om in weg te vluchten:




en voor wie Klaus Weiss met die jazz-fluiten mooi vond, dit is ook een soort tja waar zullen we het eens in proppen, jazzrock met fluit ( een "elektrische" zelfs bespeeld door Bernard Wystraete) en andere psychedelische frutseltjes. Ik werd er in ieder geval door geboeid:



en ik heb zelfs een blog gevonden waar je hem kunt downloaden: http://mutant-sounds.blogspot.nl/2010/10/structure-pop-music-lp-1969-france.html

woensdag 26 december 2012

Klaus Weiss

Ik ben van plan een compilatie-Cd te maken van zgn. Library Music. Dat is productiemuziek, muziek die met een specifiek doel is gemaakt, bijvoorbeeld om onder filmpjes e.d. te plakken, om maar even een veelgebruikte toepassing te noemen. Een journalist van een plaatselijke krant had ooit echter niet de moeite genomen er naar te vragen of om het op te zoeken toen geïnterviewden Marco Kalnenek en Ton Rückert zeiden dit te verzamelen en uit te wisselen en noteerde voor zijn lezers: "dit is achtergrondmuziek voor bibliotheken." "Jaha, die is héél zeldzaam" zou Marco later grappen.
Het lijkt me leuk om een serie te maken met die titel: "(Dit is) achtergrondmuziek voor bibliotheken" en de pareltjes uit mijn eigen verzameling te kiezen op thema: spannend, griezelig, kinderen, humor, electronisch, space, western en nou noem maar op.

Via deze library music kwam ik in aanraking met de drummer, bandleider Klaus Weiss:




Het album "sunbirds" vind ik mooi.


De fluit op deze opname werd gespeeld door Ferdinand Povel (NL), weer zo'n saxofonist die net als Jerry Dodgion, die ook met Weiss speelde fluit er gewoon even bij doet. Over het algemeen gaat dat beter dan andersom. Ik heb een tijdlang de sax er bij gedaan en alhoewel ik het zelf geweldig vond wat ik deed, waren medemuzikanten het daar kennelijk minder mee eens."Mmmm, misschien kun je bij dit stuk beter fluit spelen." kreeg ik iets te vaak te horen. Toch heb ik nog altijd spijt dat ik mijn tenor toen weg heb gedaan. Het geld dat ik er voor kreeg was in mum van tijd op en ik kon op het instrument andere dingen, een andere kant van mezelf kwijt dan op de dwarsfluit. Misschien dat ik toch eens op zoek moet naar een redelijke tweedehands, hoewel mijn buren daar waarschijnlijk anders over zullen denken. Nouja, ik denk dat een stoorvrije oefenruimte waar ik af en toe een uurtje kan toeteren voor mij snel gevonden is.

dinsdag 25 december 2012

Mother Goose

Via soulseek kwam ik gisteren het album "Stuffed" van de Nieuw-Zeelandse groep Mother Goose tegen en ik was onder de indruk van de combinatie serieuze progrock en olijke muzikale citaten. Ik heb het twee keer beluisterd en dat is veel voor een slsk-aanwinst. Toen ik echter op youtube ging kijken om dit fijne luistergevoel met jullie te delen kwam ik in eerste instantie twee varianten van de melige afsluiter van het album tegen: Baked Beans:





Ze komen hier een beetje over als de NieuwZeelandse versie van onze Dizzy Man's Band, waar ook wat progrock-experimenten zijn gevoerd, maar naar mijn mening niet zulke geslaagde. Mother Goose doet me meer denken aan Camel en Klaatu. Luister eens naar dit.

Op Youtube kwam ik van hun hand één van de mooiste covers tegen van 'Paint it Black' die ik zelf ken:



Ze schijnen nog steeds of waarschijnlijker: wéér op te treden. Klik hier voor achtereenvolgende clips van live-opnamen. Met als eerste een drumsolo die een wending neemt die je weinig ziet.

maandag 24 december 2012

sexy terrorist

We hebben besloten dit jaar toch iets aan kerst te doen in ons huis, ook al heeft het 'feest' veel van zijn betekenis verloren. Ik haal vanavond wat kerst-LP's uit mijn verzameling naar beneden en bij kaarslicht gaan wij dan gezellig keuvelen, lezen, etc... Ik vecht al vrij lang voor het behoud van mijn geestelijk evenwicht en in deze donkere dagen is dat extra moeilijk. Vroeger had ik nooit zo'n last van het gebrek aan licht, maar de laatste jaren merk ik echt dat ik somberder word als er minder daglicht is.
Daarom denk ik dat het geen kwaad kan om de oude rituelen te vervangen door eigen dingen, om op je eigen manier houvast in de tijd te zoeken.

We wonen vlakbij een Katholieke kerk en ofschoon ik het vanavond optredende jongerenkoor, bestaand uit oud koorleden van een kinderkoor dat ik daar 15 jaar geleden leidde erg goed vind, sluit ik mij niet aan bij de tientallen, honderden die ik nu zie toestromen voor de kerstavonddienst. Ik verwonder me over de tientallen glimmende auto's die de parkeerplaatsen en de kerk omringende straten momenteel ineens vullen. Soms voel ik mij verdwaald in de tijd. Het kerkplein in ons dorp stond op kerstavond altijd gevuld met fietsen...
Afijn, ik vind het erg leuk om te constateren dat ik toch nog steeds 4 à 5 vaste volgers heb. Daar doe ik het voor. Gisteren vond ik dit ergens. Ik heb hem meteen voor vandaag op de plank gelegd.

zondag 23 december 2012

Svensk toppar

Toch maar eens een poging wagen om (bijna) iedere dag iets te plaatsen. Vandaag was ik niet in de stemming om verder aan de compositie van gisteren te werken, maar ik vind intussen wèl dat hij nog niet af is.
De plaatjes hieronder deden gisteren enig stof opwaaien op facebook, althans de onderste hoes. Een vriendin van mij ergerde zich eraan. De dame zag er "easy to enter" uit. Ik moest eerlijk bekennen dat ik nooit zo zeer op die manier naar dat soort foto's kijk. Ik hou best van leuke plaatjes van leuke dames en niets menselijks is mij vreemd, maar die jaren 70 hoezenpoezen bekijk ik echt als een soort cult-verschijnsel. Het is dat mijn echtegenote de constatering van de vriendin beaamde, maar ik vind het een redelijk onschuldige variant van het genre. Er kwam bij mij geen enkele "enter"-gedachte op...



Maar goed, als compensatie en penitentie maar een paar nettere dames dan: