zondag 13 september 1992

Ik voel me steeds vrijer. Het gaat beter. Gisteren zijn we tijdens de uitmarkt in Amersfoort naar een prachtig concert van "I Compani" geweest. Ik durfde zelfs Vera Vingerhoeds om een handtekening te vragen op een van laatste LP's die ze verkochten (verder waren het allemaal CD's, hoe lang stel ik de aanschaf van zo'n ding nog uit...).
Het oude Haarlem gevoel komt terug. De vonken vliegen er vanaf. We stappen als enigen midden in een Fellini-film op, omdat we het allebei ineens zat zijn (én de copy van een irritante slechte kwaliteit was...) en scheuren in onze roestbak terug naar onze caravan om ons te goed te doen aan bier, ansjovis en de drummuziek van John Cage. We leven weer!

Het wordt overduidelijk herfst: zondagmiddag, beetje zonnig en dunnetjes bewolkt. Heel inspirerend was een documentaire over Prof. Kuyper eergisteren, de psychiater die zelf gek werd. Uitspraken als: "draait de wereld daar anders door?" en "het is niet erg als je geen genie bent, maar je kunt daarom nog wel leuk bezig zijn"

Ik werk tegenwoordig in de horeca. Afgelopen week zelfs een avondje gewerkt in het chique Ampt van Nijkerk. Dat zal ik nooit vergeten. Ze hadden een super ervaren kracht verwacht en twee weken Dolfinarium restaurant is dat niet echt... Maar Augustinus de spaanse ober-kelner, gaf mij toch het gevoel dat ik een nuttige bijdrage leverde aan de avond. "I know nothing" (Ik kon het niet laten...) Op het lege perron van Nijkerk aan het einde van de avond heb ik "De vagebond" van Dorus zitten zingen: het gevoel van deze periode én een leuk lied voor De Zwervende Keien.

Tja, het Dolfinarium... hier hebben ze een allermerkwaardigste manier van met personeel omgaan. Ik heb wèl leuke contacten met mijn collega's, één van hen studeert gitaar op het conservatorium in Zwolle. Daar ben ik toch wel jaloers op.
Gisterenavond ving ik iets leuks op: "Het geluidsspoor loopt krom" iets voor een gesproken brief.