woensdag 2 januari 2013

worn down piano

Yes, yes, droodles and new splognerizers are on their way....

Het nummer Worn Down Piano van The Marc & Clark Band heeft voor mijn bijzondere herinneringen. Allereerst was ik hélemaal ondersteboven toen ik het voor het eerst hoorde. Ik zal een jaar of 12, wellicht 13 geweest zijn. De instrumentale stukken waren precies het soort muziek dat ik in mijn hoofd ook verzon: bombastisch, wild, met grote orkesten en stevig ritme. Als enig kind op de fiets niet naar de dorpsmavo maar naar die van 10 km verderop (ander verhaal, niet voor dit blog), weer of geen weer, vermaakte ik me met innerlijke symfonie-orkesten die speelden wat ik ter plekke verzon, niet zozeer wat ik later hoorde wat symfonieën echt waren: keurig gestructureerd volgens eeuwenoude regels, maar een aaneenschakeling van melodieuze achtbanen. Het was een grote openbaring toen ik erachter kwam dat er muziek bestond die daar heel erg op leek. (Eenzelfde gevoel ervoer ik véél later toen ik voor het eerst de muziek van Spinvis hoorde)
Nog iets anders, een week later hakte er bij mij in: een treinkaping in Nederland. Ik herinner me duidelijk het akkerlandschap waar ik door heen fietste van school terug naar huis 's middags, met enerzijds mijn voorstelling van hoe het er op dat moment aan toe moest gaan in die trein en anderzijds de muziek van Worn Down Piano, een van de weinige hitparadeplaatjes die héél af en toe door de aangepaste programmering op de radio heen kwamen. Voor de lezer zal dit vreemd over kunnen komen, maar door de synchroniteit van die heftige dingen zitten ze mijn leven lang verkleefd in mijn geheugen.

Onlangs trof ik deze video van het nummer op youtube. Ik was aangenaam verrast dat iemand duidelijk het verhaal van het liedje in striptekening had uitgebeeld en dat het niet een verzameling bij elkaar geraapte comic scans was. Objectief gezien stelde ik vast dat de spanning niet overal evengoed vastgehouden kan worden, vanwege de lengte van het stuk en de relatief beperkte hoeveelheid beeldmateriaal, dat dus teveel herhaald moet worden. Na afloop las ik pas de toelichting van de maker, Hans Gravekamp:
"In 2006, I created a comic, based on the lyrics of the song Worn Down Piano, by the Mark & Clark Band. It was well received by the limitid audience it has had, and recently I was asked to make it into a little movie, with the song playing under it. This is in no way meant to be a copyright infringement, it was just done out of love for the song. I hope you like it."

Het was dus in eerste instantie niet als clip bedoeld en hij heeft zijn uiterste best gedaan er op verzoek tòch een van te maken. Alle lof dus. Ik heb geen "verstand" van striptekenen. Ik vind al snel iets mooi en mijn liefde voor strips en animaties ligt waarschijnlijk in het simpele feit dat je dingen kunt tekenen die in werkelijkheid niet, of niet op die manier mogelijk zijn. Zelf kan ik er niks van. Ik vind dit erg mooie expressieve tekeningen, die het verhaal goed treffen, maar ik denk dat het in deze clip aan kracht had kunnen winnen, als er tijdens de instrumentale stukken tekeningen van orkesten en bladmuziek waren getoond die (meer) pasten bij wat je hoort en geen herhalingen van de eerdere tekeningen. Nu valt de spanning daar een beetje weg.

Niettemin is het uiteindelijk een geslaagde missie, zeker gezien de ontstaansgeschiedenis en ik zou dat stripverhaal wel in fysieke vorm willen hebben.




Mijn broer en ik kochten een paar jaar later de LP waar dit nummer op staat. Toen ik uit huis ging, verdeelden we onze gezamenlijke stripboeken (ik de Suske en Wiskes, hij de Asterix en Obelisken) en die gezamenlijk LP's: ik o.a. The Osmonds-verzameling en hij ondermeer Grease, Diethelm und Famulari en The Marc & Clark band. Ik nam die laatste twee wèl op een cassettebandje op.
Nog niet zo lang geleden kocht ik "Double Take" zo heet ie, voor twee euro op vinyl.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen