zondag 30 juni 2013

wij tegen wij

http://www.nrc.nl/heijne/2013/06/30/held-2/

Hoe word ik een etter?

Deze lezing wordt zeer bewonderd en aangeraden door ondergetekende. Het behandelt een kwestie die ik hier al met wisselend succes aan de orde heb getracht te brengen:

zaterdag 29 juni 2013

toffe dominee

Vandaag geen vinyldigitalisatie, maar een bijzonder verstandige dominee. Nog één millimeter verder en hij is gewoon atheïst, maar dat hoeft voor mij niet. Als alle dominees en pastoors zo waren, werd de wereld er al een stuk beter op, of ging ìk weer naar de kerk. De video staat zo ingesteld, dat hij begint op het moment waar het interessant wordt.

Get Adobe Flash

vrijdag 28 juni 2013

Otis Spann, Jurriaan Andriessen, Shahyar Ghanbari

Vandaag heb ik kant B van deze plaat gedigitaliseerd:


20 jaar geleden ben ik begonnen met het sparen van deze 100-delige LP-serie. Ik heb er nu bijna 50!
Otis Spann was één van de gaten in mijn ontwikkeling en onterecht zo merk ik nu. Vooral dit nummer vind ik geweldig:
♫  Otis Spann - Walking the blues

Ik kon het niet op youtube vinden, maar ik wilde geen ander stuk, want wat ik er zo mooi aan vind, kom ik niet in andere nummers tegen: die heerlijke ingetogenheid, de ingehouden pas. Het doet me denken aan hoe Jurriaan Andriessen het liefst een blues speelde. Ik heb even de opname opgezocht waarop hij en ik midden jaren '80 samen zo'n "bescheiden bluesje" speelden en die ik al eerder in het 52 weken project deelde. Het is toch sneller dan in mijn herinnering:

Jurriaan Andriessen & Jan Turkenburg (& spontane zanger uit het publiek) - een bluesje in G

Vanmiddag komt mijn broer op bezoek, tgv onze jaarlijkse broerdag. Veel gelegenheid om samen te spelen zal er waarschijnlijk niet zijn. Jammer dat we zover uit elkaar wonen, want ook hij is zo'n pianist die ik perfect aanvoel en vice versa. Ik denk erover om een band op te richten, met psychedelische flower power muziek, maar wèl met een pianist à la Otis Spann, Jurriaan Andriessen, Ben Turkenburg.

Tot slot is het vandaag de verjaardag van Kim Dijkstra. Zij schittert in de nieuwe videoclip van de Iraanse zanger Shahyar Ghanbari


donderdag 27 juni 2013

Wicker man, Bowie en KRO-huisorkest

Om maar even met de laatste te beginnen, de 'plaat van de dag' is van K.R.O.-huisorkest olv Jo Budie  genaamd: Banditenstreiche (Het KRO-huisorkest verspeelt ouvertures).



Ik meende dat ik dit orkest als eens had behandeld naar aanleiding van een andere LP, maar ik kon het met de zoekfunctie even niet vinden. Dat zal dan op facebook geweest zijn... Een uigebreide omschrijving met leuke foto's van dit orkest uit de gouden tijd van omroepensembles vinden jullie hier: http://kanaalridder.blogspot.nl/2012/06/het-kro-orkest.html

Het fragment dat ik heb uitgekozen is van een bewerking van Trepak uit de Notenkraker van Tchaikovsky, omdat we daar toevallig onlangs ook een 


van hebben behandeld. De hele LP doet net als de andere een beetje aan André Popp denken, maar dan wel een Nederlandse variant. Popp is net iets subtieler, waar de muzikale grappen en grollen ofschoon goed gedaan er hier vaak Hollands dik bovenop liggen. Niettemin vind ik het idee om de melodie van deze Russische dans in de stijl van een Latijns-Amerikáánse dans uit te voeren leuk en ook goed uitgewerkt (beetje te gejaagd wellicht): 


 Ik hou ook van de klank van een 'in octaven' gespeelde melodie op de piano. Toen ik dat trucje had ontdekt, paste ik het ook veelvuldig toe in mijn ensemble-arrangementen op het conservatorium.


Een album dat ik deze week ook uit de bakken bij Arjan viste is het debuutalbum van Tinmachine (met David Bowie). Ik had het ooit in mp3-vorm en de titeltrack vond/vind ik geweldig. Ik heb hem een keer in een splognerizer verwerkt als re-mix met computer-geharmoniseerde fluit-improvistatie (die laat ik nog weleens horen). Ik blijf een Bowie-fan. Alles wat hij doet vind ik prachtig. Hier een fragment van de officiële Tin Machine-clip:
 


Tot slot kwam ik in gesprek via "Me and the Kites" op het fenomeen Wickerman festival:


En voordat ik het wist was ik eigenaar van de Soundtrack van de originele Wickerman film uit 1973, die overigens véél later dan de film is uitgebracht.


Ik dacht dat ik de DVD van deze film in huis had. Zelf had ik hem in de jaren 80 op mijn draagbare TV-tje in een kamertje in Haarlem gezien, waar hij grote indruk op mij maakte. De DVD die ik heb blijkt een re-make te zijn. Ja doei, zonder de muziek en een blote Britt Ekland blijft er natuurlijk NIETS van zo'n film over.


1973 The Wicker Man Willows Song from MrLukePaolo on Vimeo.

Dus waarschijnlijk ga ik vanavond nòg een keer terug naar Minstrel Music, omdat ik meen daar het origineel gezien te hebben, eergisteren.

woensdag 26 juni 2013

Me and my Kites


De 'plaat van de dag' is vandaag niet oud en obscuur maar nieuw en obscuur (niet zo'n hele grote oplage). Ik hoorde hem gisteren bij tweedehands muziekzaak Minstrel op de achtergrond, terwijl ik door de cult-dvd's en goedkope cd's aan het struinen was en ik dacht te maken te hebben met een psychedelische folk-achtige band van eind jaren zestig, begin jaren zeventig, met invloeden van Pink Floyd en The Incredible String Band, maar het bleek dus een nieuwe plaat van jonge enthousiaste neo-hippies! Na een nachtje-erover-slapen besloot ik dat ik dit album de nieuwprijs waard vond. Bovendien zou gezien de kleine oplage de kans klein zijn dat ik hem later ooit nog zou tegenkomen. Ik digitaliseer hem voor mezelf, maar voor jullie heb ik twee van de tracks die door de groep zelf op youtube zijn gezet en die een indruk geven van het hele album:



Op enkele plekjes heb ik wel enige aanmerkingen op de mannelijke solozang (hieronder 0:50 -> oeps...)



en één fluitsolo (had nu één take extra gedaan...), maar op andere momenten is de samenzang juist weer hemels en de algehele sfeer en de productie zijn erg mooi. Ik vind het geweldig dat er nog twintigers zijn die dit soort muziek maken. In Scandinavië bestaan ze dus in ieder geval nog.

Me and my kites op facebook

dinsdag 25 juni 2013

Cai orgel

Vanaf vandaag ga ik het een klein beetje anders doen. De muzieklinks worden, zolang er geen sprake is van excessieve downloads, rechtstreeks op mijn eigen site gehost en ze verschijnen niet meer in kekke spelertjes die het op het ene apparaat wèl en op het andere apparaat niet doen. Ze zijn te herkennen aan de muzieknootjes aan het begin van de regel. Verder ben ik een beetje met de lay-out gaan knoeien: er zit nu een vind-ik-leuk-knop met drie mogelijkheden onderaan iedere bijdrage.


De plaat van de dag bevat niet zo heel veel bijzonders. Het is niet zo dat ik hem met tegenzin heb beluisterd, absoluut niet. In die zin is hij leuker dan een paar van de platen die ik de afgelopen dagen heb gedigitaliseerd. Nee, ik bedoel op één track na is het gewoon doorsnee caraïbische muziek. Die ene track betreft een opname van een typisch Arubaans Cai-orgel of tingilingi-box:

Rafael Pieters - Tus Ojo.


Verder is het eindelijk een LP met een beetje behoorlijke liner notes:


(Ohja, ik heb ontdekt dat als je meteen met rechts op het plaatje klikt en kiest voor 'openen in nieuwe tabblad/venster', dat hij dan meteen groter wordt. Bij mij dan in mozilla firefox)


En daar moet u het vandaag weer mee doen, beste volgers. Of u moet geïnteresseerd zijn in twee willekeurige foto's van twee willekeurige stapeltjes aankopen voor een drol en een knikker, zoals één van mijn vrienden het zojuist uitdrukte:


Als tegenhanger voor de lange clip onder dit bericht een fantastische performance van Bette Midler. We moeten de belangrijke dingen in het leven niet vergeten:

Ancient Aliens Debunked - Chris White

maandag 24 juni 2013

Jarig


Vandaag ben ik jarig en voor de gelegenheid heb ik maar wat 'feestmuziek' gedigitaliseerd. Ik deed daarbij een onverwachte ontdekking. Op deze 12 inch LP-compilatie van Johnny Hoes, waarvan de tracks op niet altijd fraaie wijze met elkaar zijn verbonden door ouderwetse kermisgeluiden staat een liedje waarvan ik het begin ken als één van de alarmschijf-jingles van Radio Veronica. Het is tevens weer héle een fraaie voor "Moord op de Klassiekers":

De Wama's - Liebestraum-Twist


De brijpot

De lepel staat inmiddels stevig in de brijpot en Hoeperdepoep heeft zijn plekkie ook weer ingenomen.


Jawel, ik heb hem nog gedigitaliseerd ook, maar ik zal het jullie besparen.

Pierre Henry, Michel Colombier, Maurice Béjart - Psyché Rock - 1967

Vandaag ben ik jarig en ik heb er zin in!

zondag 23 juni 2013

Sounds of self defense

Star Trekkin'

Ik heb echt een topdag vandaag, zeg! Het is jammer voor de intullegentuwele ontwikkeling in Nederland, maar ik stop definitief met de diepgraverij en kansloze educatie der Niburufoben op dit blog (ach het was een fase...). Dit plaatjesgraven is veel beter voor mijn gemoedelijke toestand.
Ja, kom ik vandaag OOK nog dìt singeltje tegen:




Het verbaasde me nie om 'm al 3 miljoen keer bekeken op Youtube tegen te komen:



Maar mìjn begin is lekkah zonder opstartproblemuh en de dubverzie op kant 2 houw ik vusself voor me eige, voor in een splognerizer.

(absolutely out of order)

Boom tiki dab dab hoo-hab hoo-hab


Op deze plaat staan twee uitstekende kandidaten voor mijn voorgenomen "Moord op de klassiekers" compilatie. Helaas zat er een hoorbare bobbel in het vinyl, maar hij is niet dusdanig irritant dat ik jullie deze juweeltjes van Frank Valdor (kringloop-platenjagers wel bekend) moet onthouden. Allereerst Grieg's 'in de zaal van de Bergkoning':



Maar de LP eindigt op kant twee met een onverwachte knaller, Rubinsteins bekende melodie in F, met een hondsbrutaal dùbbelkorig boem-tiki-dap-dap-ostinaat.


Het slot-akkoord zullen jullie nog wel een keer in een droodle tegenkomen.

Het hoeft niet per sé zo te zijn

Ja, hoe ver/hertaal je "It ain't necessarily so"? Een andere mogelijkheid: 'De waarheid wordt vaak achterhaald' of 'De leugen regeert overal', om maar even te noemen wat er direct in mij opkomt.
Deze plaat komt uit de nalatenschap van Ome Kees (Albers). Enige tijd geleden was ik op bezoek bij mijn jarige moeder en zij vroeg of ik nog tussen de platen wilde neuzen van mijn onlangs overleden oom. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet veel overeenkomsten met hem in muzieksmaak verwachtte en de enige plaat die ik eruit viste was waarschijnlijk ook nog van Oma geweest, zo zei moeder dus dat klopte wel een beetje.
Eigenlijk vind ik dat deze man, die alles deed wat zijn Rooms Katholieke opvoeding hem verboden had een vermelding op internet verdient, al is het dan alleen maar op dit blog. Hij was groentenboer, eerst in het dorp en later op de dappermarkt in Amsterdam. Mijn herinneringen aan hem zijn de appeltjes die hij vanaf de groentenkar naar mij en de andere kinderen gooide als we op weg naar school waren, dat hij dronken over het kermisterrein zwalkte met een halve rol zweefmolenkaartjes, of plastic tas met botswagenmuntjes in zijn handen; ook dìe werden aan de toestormende kinderen uitgedeeld. Het viel me altijd mee dat hij me herkende. Ik kreeg er extra veel. (Hèb ik dit al een keer verteld, trouwens? Ik krijg een deja vu-gevoel)
Hij woonde bij oma, een weduwe, in. Dit was op zich niet zo vreemd, want aan mijn vader's kant had ik ook een volwassen oom die nog bij opa en oma inwoonde, maar die zat als wij zondags na de kerk op bezoek kwamen netjes met een gekookt eitje en kop koffie de zaterdagkrant door te spitten, ome Kees niet, die liet zijn slaperige gezicht als je geluk had aan het einde van de middag even zien. Bij zo'n gelegenheid heb ik nog twee originele stukgelezen Kapitein Rob-boekjes van hem gekregen, waaronder deze:
Wat leuk dat ik dit plaatje zomaar even met google terugvind! Ik vind dat plantenmonster nog steeds geweldig.
Ook herinner ik me een grapje uit de tijd dat hij een groenteschuur in het dorp had. Op een bord bij de ingang stond: "manderijntjes, gegarandeerd pitvrij! bij inlevering van pitten krijgt u andere!" Slimme dorpelingen die vervolgens daadwerkelijk een handje pitjes overhandigden kregen in plaats van manderijntjes een zakje andere pitjes terug. Deze handeling ging gepaard met een grote grijns.
En ach verder... zijn 'drank-en-vrouwen-leven' in Amsterdam, kan ik achteraf aan de hand van de verhalen met een beetje fantasie makkelijk voorstellen. Jullie waarschijnlijk ook. Een 'schande' voor de familie, natuurlijk.  Uiteindelijk ging dit zijn tol eisen. Als een wrak belandde hij veel te jong in een verzorgingstehuis in het dorp, waar een broer en enkele zussen, waaronder mijn moeder dagelijks trachtten zijn leven een beetje leefbaar te maken. Hij schijnt mijn Meneer Jan-cd-tjes erg leuk gevonden te hebben. Zijn leven vertoonde wel enkele overeenkomsten met dat van Henk Albers , maar ik heb ondanks enig speurwerk geen bloedverwantschap kunnen vinden.

Ok, de plaat waar het om gaat, een 10 inch-LP:

 
Op de achterkant kunnen we zien dat hij uit 1954 komt en uit de kwaliteit van het vinyl en de persing, de naam van de uitvoerenden en het gebrek aan credits en linernotes leid ik af dat dit een low budget-serie was.


Het was moeilijk om hem enigszins schoon te poetsen. Uiteindelijk kreeg ik één track een beetje presentabel gedigitaliseerd: It ain't neccesarily so







Zoals gezegd is de informatie op hoes en label erg summier en zelfs onvolledig. De naam Gershwin komt nergens voor, evenmin als de namen van de componisten van de instrumentale stukken, van verschillende stijlen op de B-kant, die niets met Porgy en Bess te maken hebben:


Terug naar kant één: het zijn ingekorte arrangementen van de liedjes, eenvoudig maar leuk gedaan. Tot mijn verbazing bevatte de plaat meer liedjes dan het label en de pauze-groeven aangeven, maar die moet ik maar een andere keer een opfrisbeurt geven. Ik bewaar deze plaat om meer dan één reden.

KLM Cordettes

De eerste plaat van vandaag (ja, ik heb er vooralsnog zin in) is er één die bij oppervlakkige beluistering snel ondergewaardeerd kan worden. Het is muziek waar je iets over moet weten om er beter naar te kunnen luisteren. Allereerst moet je begrijpen dat het opnametechnisch in die tijd (eind jaren zestig) zeer moeilijk was om grote ensembles op te nemen. (Dat is het nog steeds, maar we zijn inmiddels 50 jaar verder, dus dit soort opnamen klinken nu stukken beter.) De steeldrum is een instrument met veel boventonen, als je er daar 30 van bij elkaar zet dan gaan die met elkaar interfereren. Uit de omschrijving op de achterkant lees je dat de stemmer van het orkest hier handig gebruik van maakte:


De microfoons in die tijd konden echter niet alle klankkleursubtiliteiten aan. Vandaar vermoed ik dat deze opname in onze oren vrij dof klinkt. Als men de treble-knop hoger had gezet was er hele lelijke vervorming opgetreden. Probeer je dus voor te stellen dat dit live véél helderder klonk (ik heb het digitaal slechts een héél klein beetje geprobeerd op te poetsen).
Daarnaast moet je je proberen voorstellen dat je die melodieën zèlf op zo'n steeldrum speelt. Leef je in in één van de spelers en besef wat er voor nodig is om dit zo vanzelfsprekend te laten klinken, vooral als je bedenkt dat iedere partij door een stuk of tien mensen wordt gespeeld en dat het klinkt alsof het maar één instrument is.

Mr. Walker (Mighty Sparrow) (klik op titel voor directe link)





Kant twee bekoort mij wat minder. Anders dan op kant één covert Cordettes hier stukken uit andere stijlen dan calypso. Dat deed men waarschijnlijk om het buitenlandse publiek te behagen.
Lees hieronder de geschiedenis van Cordettes voor nog meer waardering voor deze mannen. (linksklik,rechtsklik, afbeelding bekijken)

zaterdag 22 juni 2013

Grüß Gott, Jim!


 Nee, deze heb ik alleen even doorgezapt. De titeltrack is geweldig, maar daarna zakt het qua originaliteit danig in.



Ennio Morricone's bekendste melodie volgens Kay Webb, let op de special effects:



En dan treffen we op de achterkant wat thumbnails naar andere albums van The Kay Webb Orchestra:









und so klingt es bei den echten Zigeunern:


und singen Die Waikiki-Singers:


Houden van Hammond

Voor mensen die denken dat ik alleen maar dìt soort muziek luister: neehoor, de afgelopen dagen heb ik geluisterd naar Frank Zappa, Spinvis, Miles Davis, Mozart, e.a. Wat u hier op het blog ziet is maar een fractie van wat ik zoal hoor en zelfs dan leg ik de koptelefoon neer of draai de speakers zachter tijdens het digitaliseren, als het me allemaal even te machtig wordt. Bij onderstaande LP deed ik dat eigenlijk tot mijn eigen grote verbazing. Ik hou per slot van de klank van het Hammond orgel en met deze titels verwachtte ik vlotte swingende arrangementen, maar na één kant kreeg ik toch een beetje last van 'bijwerkingen'. Nu ben ik sowieso de afgelopen dagen wat sombertjes, dus misschien dat het daarom is, maar deze muziek helpt je in ieder geval niet uit een depressie...

Ja, er zat nog folie om met een 'afneembare sticker'




Volgens mij staat er ìets te vaak 'trad.' achter de titels. Dit doet men soms om auteursrechtafdracht te ontwijken, alhoewel dat in onderstaand geval net een paar jaar verlopen moet zijn geweest. Het stuk heet Trepak en dat is een Russische dans. Er heten meer stukken zo. Voorzover ik weet is deze Trepak gecomponeerd door P.I. Tchaikovski als onderdeel van de Notenkraker. Hij heeft hier natuurlijk twee volksmelodieën in verwerkt, want dat was toen in de mode, maar de eigen manier waarop hij dat gedaan heeft en het feit dat dit qua structuur letterlijk is overgenomen door meneer Holger Peterson, maakt dat hier de naam van de beroemde Rusissche componist genoemd had moeten worden. Goh, dat ik nog iets musicologisch te berde kan brengen bij zo'n niemandalletje...



Nu ik het nog een keer luister krijg ik er een beetje de slappe lach van. Dit wordt er één voor op een nog samen te stellen compilatie "Moord op de klassiekers"

vrijdag 21 juni 2013

De wijsvingers



Ja, twee voor de prijs van één, vandaag. Ik weet dat er bloggers zijn die vooruit werken, maar ik kies er bewust voor om dat niet meer te doen. Het is stortvloed of eb bij mij. De achterkant van deze uit 1977 stammende plaat ziet er uit alsof er een modderklont naast terecht is gekomen (of het is bloed, want ik krijg het er nìet uit). Er stond nog een naam op, maar die heb ik weggepoetst uit privacy-overwegingen. Ik begin dan altijd meteen hele geschiedenissen te bedenken: voormalig intens gelovig meisje komt op andere gedachten, doet een zelfmoordpoging met scheermes en deze plaat lag in haar kamer, etc, etc ...


Veel van de melodieën komen me bekend voor. Deze is volgens mij van Demis Roussos, of Aphrodite's Child, de band waar hij deel van uit maakte voor hij op de ehm... voor mij wat minder interessante solo-tour ging. 



Liefhebbers kunnen hier het hele album scoren (let op: beperkte tijd beschikbaar).

Leroy Anderson

Dit is ook een plaat die toch een beetje tegenvalt. Ik denk bij Leroy Anderson aan The Typewriter, Plink plank plunk en Sleigh ride, maar de rest van zijn muziek had ik nog nooit gehoord en nu weet ik waarom. Tja, professioneel gedaan, maar het is een beetje de standaard Mantovani-sound: hoe meer violen hoe smeuïger. Kant 1 bekoort mij om die reden niet, maar op de tweede zijde staat tussen de bekende hits tenminste één leuke verrassing.

Voor de hoes hoef ik hem verder niet te bewaren:



donderdag 20 juni 2013

Oh Laila

Deze hoes hebben jullie al een keer voorbij zien komen. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik hem zelfs gedraaid en gedigitaliseerd, hoewel ik daarna een verhoging van de dosering anti-depressiva nodig had.
Ja echt, hier kan ik niet te lang naar luisteren. Het kost me dan echt teveel energie om niet te denken aan de truttigheid waarmee ik het associeer. Er was eigenlijk geen enkel liedje op waarvan ik dacht: 'ach, die is nog wel aardig'. Anders dan de hoes suggereert is er namelijk geen zwoel of guitig drie-stemmig damestrio op te horen, maar de Duitse B-versie van Toon Hermans, met een vals mannenkoortje (wat verwacht je ook van 'de regenpijpen'). Ik heb daarom gekozen om jullie het liedje te laten horen dat ik zó slecht vind dat het bijna weer goed is: "Striptease Baby"



De achterkant van de hoes heb ik volgekrabbeld met aanwijzingen voor samples die ik er straks nog uit ga knippen. Ik ben namelijk een database met samples aan het aanleggen. Van de meeste dingen die ik beluister en alles wat ik digitaliseer filter ik bruikbare geluidsfragmenten om later in droodles en splognerizers te kunnen gebruiken.
Geen achterkant van de hoes dus, maar wel de miniatuurhoezen om ons lekker te maken voor andere platen van dit label: