zondag 19 maart 2017

hoezenpoezen

Ik ben tegen het geven van valse hoop. Dat zit vrij diep. Ik zal dat verder niet uit gaan graven, maar ik hoop dat jullie je er, mij en mijn recente ervaringen kennnende, iets bij voor kunnen stellen. Ik zou nog even terugkomen op mijn filosofische bezwaren tegen de/het idee van een leven na de dood. De aanleiding was dat W. en ik van een bevriend arts twee boekjes van Eben Alexander kregen, een voormalig neurochirurg die een best-seller over zijn bijna-dood-ervaring schreef, één van die boeken. Deze gift verbaasde mij aanvankelijk, maar ik was er ook een beetje boos over. Bij mij viel het onder het kopje, 'valse hoop' en vooral ook 'belediging van mijn/onze intelligentie'. Ik had de boeken na verloop van tijd terug willen geven en er eens rustig over praten, maar gisteren besloot ik dat ik mijn skepsis op zij moest zetten en eerst eens het eerste boek moest gaan lezen, voor ik mij een mening vormde. Achteraf was dat een heel slecht idee. Ik overschatte mijn emotionele evenwicht.
In de inleiding beschrijft Alexander een incident uit zijn jeugd als parachute-springer. In een split-second verrichtte hij handelingen die hem en degene met wie hij bijna in botsing kwam het leven redde. Hij concludeerde achteraf dat dit het bewijs is dat ons diepste zelf los van het lichaam, tijd en ruimte moet staan.
Dit maakte nogal wat bij mij los. Een vriendin van mij maakte namelijk exact dezelfde situatie mee, maar dan ook exact. Het was ook meteen het laatste wat zij meemaakte. Ze sloeg met hoge snelheid tegen de grond op een waddeneiland en was uiteraard op slag dood.

Wat was het verschil tussen die twee? Volgens mij is de enige logische verklaring dat mijn vriendin een cursus parachute springen volgde en dus onervaren was. Alexander had ruime ervaring en ik vermoed dat alle handelingen die hij zonder er bij stil te staan verrichte inmiddels voldoende geautomatiseerd waren. Automatiseren is een leersychologische term: over het strikken van je veters denk je ook niet na. In noodgevallen nemen je hersenen short-cuts, heb ik weleens gelezen en nemen beslissingen op basis van waarnemingen die niet eerst tot het bewustzijn doordringen. (Mark Mieras - Ben ik dat?). Overigens heb ik zelf tijdens mijn bananenschilval onlangs kunnen merken dat je niet altijd de juiste beslissingen neemt in die split-second. Het vastgrijpen van die fiets heeft mij een verrekte spier opgeleverd die omdraaien in bed ruim een week lang pijnlijk maakte. Ik had véél slimmer en pijnlozer kunnen neerkomen.

Verder lezend in het boek las ik nog meer opmerkelijke ongefundeerde aannames en ik werd bozer en bozer. Uiteindelijk heb ik de fraai uitziende boeken bij het oud papier gegooid. Vanochtend pakte ik dit commentaar op Alexander's boek er nog eens bij: http://skepsis.nl/eben-alexander/.
en dit: http://www.skepsis.nl/blog/2010/11/slecht-onderzoek-naar-bijna-doodervaringen/ en http://skepsis.nl/eindeloos-bewustzijn/ om mijn coginitieve dissonantie weer in te dammen. Ja, want ook ìk ben menselijk genoeg en zo religieus opgevoed, dat een deel van mij leven na de dood geloofwaardig vindt, hetzelfde deel dat naarboven tegen Willeke in de lucht begon te schreeuwen toen ik voor het eerst alleen met haar dode lichaam in het uitvaartcentrum was. Het is een oergevoel, overgeleverd door eeuwen evolutie heen, van onze angstige prehistorische voorvaderen. Dat zit gewoon ook in je genen.

Maar als je de wetenschappelijk, filosofische bezwaren tegen Alexander's en Pim van Lommel's hypotheses in een notendop heel helder uitgelegd wil zien:



Ok en aldus ben ik weer een stukje verder in het herpakken van mijn eigen leven. Ik heb geen zin om hier verder over met iemand in gesprek te gaan, net zo min als dat ik zin heb om een chemtrail-gelovige uit te leggen wat het bezwaar is tegen complottheorieën in het algemeen en deze in het bijzonder. Wat ik heb geleerd van Willeke's lijden en sterven (Jezus, wat klinkt dat christelijk) is dat er geen tijd te verliezen valt en dat je het leven moet drinken zolang je nog kunt.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen