zondag 10 september 2017

en toen...

Tja... en toen heb ik een stokje tussen de blogrol van dat Amerikaanse blog en hier gestoken en weldra zakte het bezoekersaantal terug naar drie per post, waarvan ik er dus één zelf ben. Ik heb alles zoveel mogelijk op slot gedaan. "De Bie? Die woont hier nie! Wilt u nu weggaan?" "Bie Alsjeblieft, kom nou uit die boom! Ik heb hele gezellige post voor je" Zomaar wat audiofragmenten die meteen op de innerlijke bandrecorder omhoog komen. Maar goed. Ik stuur dus aan Frits en Ton iedere keer een mailtje als ik iets nieuws post. Dus dan zullen zìj die twee bezoekers wel zijn... Dus ik maak dit blog alleen nog voor hèn? Maar ... ik dacht dat er nog veel meer vriendjes en vriendinnetjes uit Nederland keken... :-( Het kan ook zijn dat omdat ik in de instellingen de rss-feed-optie op "uit" heb staan, er een paar andere volgers niet meer worden gewaarschuwd.


Ja en tòch ... ik vind het eigenlijk niet zo heel erg op dit moment. Ik ga gewoon door met wat ik doe en net als dat ik geen smartfone heb, heb ik ook geen 'feed'. Ik volg zelf ook alleen mensen door af en toe naar hun website te gaan, nouja ... of op facebook natuurlijk, maar ik heb geen zin om dit op facebook te zetten. Dit is gewoon mijn laboratorium en ieder die geïnteresseerd is kan mij vinden. Ik bedoel: hoe lang noem ik mij nu al Splogman? en desgewenst kan ik iemand toevoegen aan de e-maillijst.
Gisteren zei iemand tegen mij: wat goed dat je nu een podcast maakt. Daar moet je mee doorgaan en op eigen houtje interviews en reportages en er reclame voor maken op facebook en zo krijg je steeds meer luisteraars. Let op, dit was iemand die ik héél erg hoog heb zitten en waardeer en zo, maar mijn oprechte eerste gedachte was: "maar dat wìl ik helemaal niet". Ik wil radio maken, omdat ik het leuk vind en op de manier die ik leuk vind en op het moment dat ik ga proberen luisteraars te trekken ga ik rekening met ze houden en gaat de lol er af. Bovendien wil ik, op dit moment in ieder geval gewoon iets minder makkelijk te vinden zijn. Net zo makkelijk of moeilijk als mijn huis te vinden is (ik moet nog steeds wennen aan dat "mijn" in "mijn huis" overigens).


Ik krijg in de echte wereld vrij weinig bezoek en hoewel ik bezoek op zich heel erg leuk en verheugend vind, is het ook niet erg als het een poosje uitblijft. Maar het doet me weleens denken, vooral de laatste tijd, als ik op de fiets zit om te zien over iemand van mijn vrienden thuis is, omdat ik behoefte heb aan gezelschap: vroeger toen ik op kamers zat kreeg ik veel vaker spontaan bezoek en ging ik zelf ook veel vaker zomaar bij iemand langs. Tegenwoordig is dat bijzonder en ik denk dat dat mede door de sociale media komt.


Frappant dat Frits momenteel soortgelijke gedachten uit. Dat heeft natuurlijk ook met het einde van de vakantie te maken en het begin van een nieuw hoofdstuk. Toen ik vorige week stopte met RTVZoo zag ik dat ik er vier jaar geleden op dezelfde datum was begonnen. De eerste editie van Vreemde Geluiden begon en stopte ook aan het begin van een nieuw seizoen. Het is dus ook door even afstand te kunnen/moeten nemen dat je je weer bewuster wordt van dingen. Wat in ieder geval een overeenkomst is die ik zie bij Frits is dat je zèlf verantwoordelijk bent voor je geluk, voor je mentale hygiëne. Internet brengt mij ook positieve dingen. Ik ban het dus nooit uit, maar het kan wel een verslavende en verblindende werking hebben. Daar ben je echter zelf bij.