woensdag 13 december 2017

meerminnen na middernacht

Het moet nu toch maar eens afgelopen zijn met dat Alone again or. Ik word gek van mezelf. Ik kon het gisteren niet onafgemaakt laten en heb tot ver na middernacht lopen inzingen en spelen, maar vooral daar weer digitaal mee prutsen, om dan toch maar wat te hebben en het af te sluiten. Gek genoeg ging ik me daardoor wel steeds beter voelen: gewoon doorpakken, hup niet twijfelen, vooruit met de geit  Het werd half twee en ik heb ook nog redelijk geslapen... ja, wel weer van diezelfde onzin gedroomd, maar zonder het krampachtige niet kunnen praten e.d. en het was vrij lucide allemaal dus ik kon er een leuke draai aan geven.

Ik had het resultaat bijna online gekwakt, maar vond de zang van het eerste couplet niet mooi. Mijn stem werkt sowieso niet in dit arrangement, ligt ook aan de toonhoogte. Eigenlijk zou ik een zangeres moeten hebben Ik lig dan in bed serieus te overwegen om het een vriendin te vragen, maar dat is weer zo'n ideetje dat je 's ochtends hoofdschuddend verwerpt. Het is gewoon een moeilijk te zingen liedje, maar ja.. als je je er aan waagt, moet je het wel zo goed mogelijk doen.

Als jullie straks het resultaat horen, zul je merken dat ik stiekem wat kunstgrepen heb toegepast. Nee, ik kan me nog beheersen: géén auditief voorproefje, hoewel ik even vast van plan was om in een splogcast het tweede couplet te laten horen, maar dan is de verrassing van de invalshoek er af en hij klinkt al aanzienlijk minder spectaculair dan ik vooraf had bedacht. Vandaag moet íe echter wel écht af, hoor. Het staat het maken van droodles in de weg. Op zich vind ik het wel nuttig dat ik dit hele proces opschrijf. Het geeft me toch wat meer inzicht in hoe dat momenteel bij mij werkt. Ik hou mezelf een spiegel voor.

Ik had nog wat meerminnen bij het ontbijt:

dinsdag 12 december 2017

stuntwerk

blijft toch een leuke stunt, dat liedje van mij. Zit ik hier dvd's te kijken over de popmuziekgeschiedenis in LA, wordt er op dit moment weleens een muziekje van mij gedraaid op feestjes daar:


Verder houdt het niet over vandaag. Ik heb al twee nachten vervelende repeteerdromen, die zich afspelen in nare of stressvolle perioden uit mijn herinnering. In die dromen herinner ik me alleen wat er in de vorige soortgelijke droom is gebeurd en ik heb ook moeite met praten, terwijl ik heel graag iets wil zeggen. Ik vermoed dat ik op dat moment dan lig te mompelen en kreunen in mijn slaap. Tja, niemand meer om mij wakker te maken... zielig hè... ik mis haar zo...

Nou, ik heb nog wat leuke skeletten voor jullie:


en het Alone again or-werkstukje blijft vanaf de plank roepen: "doe wat met me" (oh Jan, please take me, use me, hihi). Ik heb geen zin om er zang en fluit aan toe te voegen. Misschien dat ik wat héél anders ga proberen... Oja, nu ik toch op die plank kijk: er liggen nog wat podcast-ideeën.

maandag 11 december 2017

prutswerk


Nou, dit is er dus bij gekomen sinds gisteren. En passant kwam ik tòch nog een verkeerd akkoord tegen: een G die Emi moest zijn, voor de hand liggende fout, omdat die akkoorden twee tonen met elkaar gemeen hebben. De noot die anders is, bleek nu precies de noot die de trompet speelde. Dat betekent niet per sé dat het niet klinkt, maar nu dus wel... hoedanook, qua afbeelding is het ook niet echt om opgewonden van te raken. Ik had nog even een proefopname gemaakt om te kijken of ik jullie tòch niet alvast wat kon laten horen, maar het resultaat was niet om over naar huis te schrijven. De solo ligt voor de dwarsfluit op nagenoeg de meest ongunstige toonhoogte (de cis is echt de rottigste toon om mooi te laten klinken, omdat je dan alle kleppen open hebt...) en het instrument klinkt al niet zo best meer, zodat ik me afvraag of ik er niet heel iets anders mee moet doen. De roep om het toch maar even op de plank te leggen klinkt luider.

Verder ben ik vanochtend bezig geweest met zoeken op schijfjes en schijven, omdat ik merkte dat ik de verkeerde mixen van mijn Wilhelmus naar WM Digital Services had ge-upoad. Ik heb alleen van de instrumentale versie een beter omhooggepompt nu en daarbij een fout gemaakt die Marco met wat kunst en vliegwerk ongedaan moest maken. Ik had onwetend een geheel nieuwe relase gecreëerd. ahum....
Het geluk daarbij is dat ik in het zoekproces de losse sporen van Hyperspace tegenkwam, zodat ik die nu makkelijker kan reconstrueren: werkje op de plank en werkje eraf dus...
Misschien komt er nog een podcast over het Wilhelmus, maar anders moeten jullie het hier mee doen vandaag...


zondag 10 december 2017

vervolg


Ja, eigenlijk geef ik jullie natuurlijk wèl een kijkje in de keuken. Ik bedoelde eerder dat ik geen voorlopige versies en dergelijke deel. Gisteravond kreeg de drang om het grondig aan te pakken toch weer de overhand: toch maar op papier zetten en scannen, zodat het later makkelijker te reconstrueren is, mocht ik het toch nog eens over willen doen. Dat is namelijk misgegaan bij Hyperspace. Ik heb een ingezongen demo-versie, maar geen instrumentale track en het kladje waarop ik de akkoorden had opgeschreven ben ik kwijt, zodat ik nu mijn eigen liedje moet gaan lopen analyseren en dat zit ook niet zo voor de hand liggend in elkaar... Nee, mijn geheugen is niet meer wat het geweest is. Nu heeft dat ook met ouder worden te maken en er is ook steeds meer leven om te onthouden. Met namen is het helemaal erg en dat had ik al als leraar... Maar ik zag in sommige perioden rond de 300 leerlingen per week, allemaal een half uur tot drie kwartier. Je kunt redelijkerwijs niet verwachten dat je al die namen onthoudt... Eigenlijk deed ik dat nog niet eens zo slecht.

Maar ik dwaal af: op bovenstaand A4-tje ga ik dus invullen wat ik op het origineel hoor: de tweestemmige zang en de strijkers- en blazerspartijen. Dan volgen er nog een blaadje voor het de tweede strofe, want daar is de zang anders EN een derde blaadje voor trompet-solo die ik om ga zetten naar tweestemmig dwarsfluit. (Ja, daar heb je inderdaad notatiesoftware voor, maar daar raak ik gestresst van.) Het is niet helemaal duidelijk in welke toonsoort je dit moet denken, dus welke voortekens er aan het begin moeten, maar het intro, outro is in D-groot, net als het laatste akkoord van iedere strofe, alleen gaat het daarna onverwachts verder in FisGroot, waarin je de bridge zou verwachten en dat maakt het nummer zo apart en krachtig, dat begin, maar dan ook weer met een zigeunertoonladder/flamenco-uitstapje waarbij je tòch meestal weer op twee kruisen uit komt (of drie..?). D-groot maar dus. Dit wordt niet beoordeeld door een theorie-docent, maar is slechts een geheugensteuntje voor mijzelf. Arthur Lee wist ook niet waar hij mee bezig was. Grappig is dat hij het album daarvoor Da Capo noemde in de veronderstelling dat dat een Frànse muziekterm was.

Gisteravond was ik alweer zó enthousiast dat mijn fantasie wederom op hol sloeg. Ik bedacht hoe dit een mooie online kerstgroet zou zijn, zoals ik vroeger deed: "Ja, dàt ga ik doen! En dan heel cool mijn stem aan het einde: In loving memory of Willeke who is hopefully hanging out in a bar up there with Arthur Lee and Bryan Maclean". Het leuk-idee-doen-we-niet-stemmetje heeft vandaag weer de overhand...