zondag 11 februari 2018

lezende vrouwen

Gisteren ging mijn handige tweedehands Zoom H2 stuk tijdens het componeren (huilende smiley)


Misschien is hij nog te repareren, want het is iets mechanisch. Het mechanisme waar de SD-card in moet 'klikken' doet het niet meer en hoe ver je er hem ook ingeduwd houdt, je krijgt de NO CARD error. Nu heb ik nog wel meer opname mogelijkheden, maar deze was het handigste en hij nam het mooiste omgeving op, zowel in de huiskamer als buiten. En ik kan me wel een nieuwe permitteren, maar toch ben ik dan even van mijn à propos. Het is een oude kinderpijn, als een nieuw stuk speelgoed al snel kapot ging (of in het water viel...), je je mooie nieuwe knikkers al snel weer verloor, of later als er op een nieuwe LP waarvoor je gespaard had bij eerste beluistering al een tik zat op een mooi moment... die pijn bedoel ik.

En ik was net zo lekker bezig. Mijn nieuwe online vriendin H. heeft me een gedicht gestuurd, om op muziek te zetten, waar ik erg van onder de indruk was. Ik wil twee verschillende benaderingen maken. De grootste uitdaging is het op melodie zetten van een gedicht dat geen voor de hand liggend metrum heeft, maar het staat in de grondverf:



Ik had het halverwege even laten liggen en ben de kringloopbios ingedoken voor een film die ik toch echt maar eens moest gaan zien van mezelf:


Dat was een feestje. De film eindigt in zo'n verliefde stemming dat daarna de rest van de melodie er als vanzelf uit vloeide.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten