Berichten weergeven met het label about this blog. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label about this blog. Alle berichten weergeven

maandag 6 november 2017

en toch

heb ik besloten om voorlopig mijn energie te focussen op mijn muziek, het maken van nieuwe, het voltooien van wat nog op de plank ligt, het heruitgeven van oud materiaal en het moderniseren/repareren van mijn websites. Dus voorlopig even geen dagelijkse berichten met plaatjesthema's meer, maar wèl updates over de voortgang, met voorproefjes en zo :-)
Het heruitgeven van alle In My Spaceship-versies via de meeste digitale kanalen en het bezig zijn met in een nieuw jasje steken van één van mijn niet eerder uitgegeven kinderliedjes geven me momenteel aanmerkelijk meer vreugde dan ik verwacht had. Dusss..


zondag 22 oktober 2017

Hoedjes (10)
Gisteren heb ik een leuke middag doorgebracht met twee van mijn nichten. Ze wezen mij op problemen met de weergave van mijn blog op hun smartphones. Ik ben thuis direct aan de slag gegaan. Er zat niets anders op dan een nieuw sjabloon instellen en dat weer enigszins aanpassen, want ik had in de loop der tijd kennelijk teveel in de broncode zitten knoeien en ook wat instellingen teveel 'op slot' gezet, kortom: ik had er een zooitje van gemaakt. Samen met Ruth heb ik gisteravond bekeken hoe het er op een mobiel apparaat uitziet, want zoals jullie weten heb ik er zelf geen. Naar buiten is naar buiten en voor alles is een plaats en een tijd. Niet dat ik niet verslaafd ben aan facebook.... Ik heb daar zelfs een beetje last van. Niet van mijn tumblr-verslaving, die ik als prettig ervaar: lekker plaatjes kijken en sorteren, why not? Het heeft me al vaak van gedachtenmoerassen weggehouden, maar er is veel waar van dit artikeltje in de correspondent: https://decorrespondent.nl/7483/wat-je-terugkrijgt-als-je-van-facebook-gaat/2815601029703-4668d557.
Anyway, volgens mij kan iedereen mijn blog en ook de oude posts (want daar ging het om) weer goed zien. Misschien dat ik nog een klein beetje met de kleuren rommel, maar verder niet.

vrijdag 16 mei 2014

raar

Mijn laptopje doet weereens veel te raar, dus ik ga een poging wagen hem zelf op te lappen en hoogstwaarschijnlijk nu echt eens een keertje helemáál opnieuw te installeren, dus....

I'm attempting to repair my laptop, so...

zondag 9 maart 2014

Vanochtend vond ik dìt in mijn mailbox. Ik moet toegeven dat ze gelijk hebben:


Ja, zo eens per week krijg ik één zo'n berichtje van google+, ik denk dat het vrij at random gaat. Ik heb geen zin om aan google+ te doen, maar ik neem aan dat er dmv dit blogger-account wel wat van mij te zien is.
Het is voortreffelijk weer en veel buiten zijn doet mij goed, maar ik zit ook nog wel voor dat beeldscherm, hoor. Eergisteren heb ik in no-time een splognerizer in elkaar gedraaid van geripte youtube-muzieken die ik via fb-groepen tot mij kreeg. Ik vind hem heel goed gelukt. Het JT-account laat ik een beetje links liggen, maar via mijn nom-de-plume, heb ik een groep ontdekt die ik werkelijk heel erg leuk vind, met mensen die zichzelf een beetje kunnen relativeren en die leuke grappige dingen met elkaar delen die niet al honderdduizend keer op fb voorbij zijn gekomen en die niet meteen iemand ontvrienden bij de eerste de beste miscommunicatie. Nee, ik noem de naam niet, want ik vind het wel prettig dat ik voorlopig de enige Nederlander ben. Zoals ik al eerder meldde vind ik het fijn om af en toe enigszins onder de radar te zitten.
Met een beetje geluk, draai ik zodadelijk een hoesje voor splognerizer 59 in elkaar en kunnen jullie er ook van genieten.

zaterdag 1 maart 2014

retrobloggen

Gisteren ben ik met behulp van back-upschijfjes en archive.org bezig geweest wat bloghistorie te reconstrueren. Zo weet ik nu weer dat ik op 26 juli 2002 begonnen ben met 'splog' (Slappe Platen LOG). Ik vergeet dat steeds. Een deel van wat ik terugvind zet ik weer in het archief, dat je hier in de rechterkolom ziet. Het heeft geen zin om alles terug te willen zetten. Op de eerste plaats keek ik in verschillende perioden anders aan tegen wat je wel of niet op internet kunt plaatsen/vertellen en ten tweede is het niet allemaal even interessant. Het is bijvoorbeeld wèl leuk om terug te lezen dat ik bezig ben met een outerspaceliedje, nietsvermoedend wat er later rond dat liedje zou gaan gebeuren, maar dingen als I'm calling it a day. I just recieved a phone call from (...), telling me she understands. Well... it certainly helps to make this a nicer day, hoeven echt niet meer terug online. Sommige blogs zijn ook onder pseudoniem en op wisselende adressen gemaakt. Tegenwoordig is het bijna niet mogelijk om nog een blog 'onder de radar' voor enkele ingewijden te maken, zoals toen. In ieder geval niet op blogger, want binnen de kortste keren verschijnt het bij google's zoekresultaten op je echte naam.
Ik heb er ook geen behoefte meer aan. Toen ik nog op scholen van allerlei signatuur werkte en een site had voor kinderen, leerkrachten en ouders was het ook handig om mijn publicatiedrang op andere gebieden daar een beetje gescheiden van te houden, maar nu heeft dat geen enkel nut. Zonder publieke functie ben ik gewoon weer 'levenskunstenaar' (ik twijfelde even over die term, maar volgens mij begrijpen jullie wat ik bedoel).

Dus... sommige dingen komen in het archief en andere zaken die ik toch uit het verleden wil bewaren, maar waarvan het exact reconstrueren omslachtig is, verschijnen voortaan tussen de thema's en wat al niet door. Het nadeel van blogger is dat je een paar dingen niet helemaal onder controle hebt, zoals de lay-out (van mij mogen de pagina's langer, omdat er nu zo'n sliert van een rechterkolom onder hangt) en wat er in de toekomst mee gebeurt, maar ik heb maar besloten dat ik dat voor lief neem. Wie weet ben ik tegen de tijd dat blogger verdwijnt, mocht dat gebeuren, mijn interesse helemaal kwijt. Als je ziet hoe ik in 12 jaar veranderd ben...



Ja, toen was ik nog druk bezig met lay-outen en gratis grafische programmaatjes om eigen ontwerpen te maken.


Het valt me sowieso op hoe onbevangen ik toen nog was.

woensdag 26 februari 2014

test

Ik ga straks proberen om één van mijn oude blogs te importeren in deze, dus mocht er iets totaal onverwachts gebeuren op dit adres, of je hoort nooit meer wat van me, dan weet je vast waar het door komt...

dinsdag 25 juni 2013

Cai orgel

Vanaf vandaag ga ik het een klein beetje anders doen. De muzieklinks worden, zolang er geen sprake is van excessieve downloads, rechtstreeks op mijn eigen site gehost en ze verschijnen niet meer in kekke spelertjes die het op het ene apparaat wèl en op het andere apparaat niet doen. Ze zijn te herkennen aan de muzieknootjes aan het begin van de regel. Verder ben ik een beetje met de lay-out gaan knoeien: er zit nu een vind-ik-leuk-knop met drie mogelijkheden onderaan iedere bijdrage.


De plaat van de dag bevat niet zo heel veel bijzonders. Het is niet zo dat ik hem met tegenzin heb beluisterd, absoluut niet. In die zin is hij leuker dan een paar van de platen die ik de afgelopen dagen heb gedigitaliseerd. Nee, ik bedoel op één track na is het gewoon doorsnee caraïbische muziek. Die ene track betreft een opname van een typisch Arubaans Cai-orgel of tingilingi-box:

Rafael Pieters - Tus Ojo.


Verder is het eindelijk een LP met een beetje behoorlijke liner notes:


(Ohja, ik heb ontdekt dat als je meteen met rechts op het plaatje klikt en kiest voor 'openen in nieuwe tabblad/venster', dat hij dan meteen groter wordt. Bij mij dan in mozilla firefox)


En daar moet u het vandaag weer mee doen, beste volgers. Of u moet geïnteresseerd zijn in twee willekeurige foto's van twee willekeurige stapeltjes aankopen voor een drol en een knikker, zoals één van mijn vrienden het zojuist uitdrukte:


woensdag 10 april 2013

Dag

De D. Haha, ik zat me gisteravond suf te prakkiseren welk onderwerp beginnend met de letter D een belangrijke rol in mijn leven speelt. Ik kon er toch nìet opkomen, zeg!

Eén van de symptomen van depressie is dat het je leven volledig beheerst, dat je bijna nergens anders meer mee bezig bent. Daarom is het in veel gevallen best wel goed om tòch iets te zoeken om om handen te hebben, ook al lukt die bezigheid niet zo goed als anders. Maarja, als je echt ernstig of klinisch depressief bent is er eigenlijk geen houden aan: je bent dan een schaduw van jezelf, je bent tot niets in staat. Ik herinner me van mijn eerste depressie dagen bezig geweest te zijn met het tekenen van één lullig vlindertje en Mike Boddé schrijft in zijn boek Pil dat de enige grap die hij in die 5 jaar depressie wist te verzinnen was: "bij een ongeluk op de A27 hoort een goed glas wijn." (of iets van die strekking).

Bij een lichte depressie doet afleiding soms wonderen. Dat is ook eigenlijk het onderscheid tussen licht, matig en ernstig. Bij een lichte depressie heb je er niet echt continue last van. Als de zon gaat schijnen gaat het al iets beter met je (máár echt geweldig voel je je ook weer niet). Een lichte depressie kan je ook prima behandelden met gesprekstherapie en met verandering van de levensomstandigeheden. Medicijnen werken hier juist nìet.

Bij een matige depressie haalt dat allemaal niets meer uit. Het is voor mensen die nooit depressief geweest zijn niet voor te stellen dat een lekker zonnetje of "iets leuks doen" niet helpt, of juist averechts werkt omdat het je herinnert aan het feit dat je nergens van kunt genieten (en vroeger wel..). Maar toch kun je je voor korte tijd gedragen alsof je niet depressief bent: omdat je oma op bezoek komt en je die niet teveel wilt verontrusten, of je moet een kort muziekoptreden of les geven, of even aan een compositie werken, omdat er tòch brood op de plank moet komen. Je kunt de schone schijn even ophouden, maar als iedereen weg is, je bent op weg terug naar huis, of je kijkt even weg van je beeldscherm, komt die beangstigende leegte weer dubbel zo hard terug.
Ik ben zelf erg goed in het automatisch op mijn gezicht toveren van een glimlach, ook al ligt van binnen mijn wereld in duigen. Ik heb er zelfs artsen mee op het verkeerde been gezet. Als je te lang (of te vaak) achter elkaar matig depressief bent en je blijft jezelf en je omgeving voor de gek houden wordt de lijdensdruk steeds groter en daarmee de kans dat het omslaat in een ernstige depressie. In die situatie zat ik de afgelopen jaren. Het lag eigenlijk voortdurend op de loer. 

Een ernstige depressie is levensbedreigend. Ik heb zelf zeker twee ernstig depressieve "episoden" gehad, waarvan één nog niet zo lang geleden. Dan kun je het echt niet verbergen. Je wilt niemand zien, je schaamt je enorm voor  jezelf en alles wat je ooit gedaan hebt en je denkt dat de wereld beter af is zonder jou, ook je familie en vrienden. En wederom is het voor buitenstaanders die zelf nog nooit depressief geweest zijn en zelfs (of juist) voor mensen die zelf lìcht depressief zijn geweest, onbegrijpelijk dat je je 'dat allemaal in je hoofd haalt'. Je moet in de gaten gehouden worden, of zelfs opgenomen, omdat de kans bestaat dat het even zóveel 'pijn' doet, of dat je in een toestand van zó'n extreem smal bewustzijn komt (anders kan ik het niet omschrijven) dat je een suïcidepoging doet. Je bent dan zoals men dat dus ook noemt: suïcidaal. Een ernstige depressie kan meestal niet zonder medicijnen genezen worden en soms helpen dìe zelfs niet of duurt het heel lang voordat de juiste medicatie gevonden is. Overigens is "genezen" een verkeerd gekozen term. Medicijnen zwakken een ernstige depressie af tot matig of als je geluk hebt tot licht, m.a.w. je knapt er iets van op en de rest moet je "zelf doen" (hoe vaak ik dìe uitdrukking niet gehoord heb...).

Bovenstaande doet de veelheid aan verschijningsvormen van deze ziekte tekort. Het is ook grotendeels geschreven vanuit mijn eigen ervaring. Sommige mensen zitten bijvoorbeeld weken of maandenlang te huilen, zonder dat ze weten waarom. Het kan ook gepaard gaan met allerlei andere verschijnselen en symptomen en de oorzaken kunnen heel verschillend zijn, maar meestal is het een complexe combinatie. Bij mij gaat het gepaard met ernstige slapeloosheid, wat ik vroeger de schuld van alles gaf, want als ik kon slapen zou die "storm" in mijn hoofd (die ook niet iedereen ervaart) wel luwen, zo dacht ik. Anderen slapen echter wèl, maar zijn tòch vanaf het moment dat ze hun ogen open doen depressief. Soms gaat er bij mij een hypomane "episode" aan vooraf, waarin ik juist weer TE vrolijk en enthousiast ben (en waarvoor ik me in de aansluitende depressie weer schaam) en soms glij ik er ongemerkt in. Soms is er een aanleiding en soms niet. 
 Ook in het omgaan met en de terugweg vinden uit, moet iedereen zijn eigen manier vinden. Bij niemand is het hetzelfde. Zelf ben ik nu terecht gekomen op een bepaalde combinatie van medicijnen, met meditatie (moeilijk hoor) en een aangepaste manier van leven. Vooral dat laatste daar ben ik nog niet voor 100% uit, maar het niet meer hoeven werken en het idee dat ik zelf mijn dag/week in kan delen scheelt al een hoop. 

Ho effe!   Er stond "dag" boven dit stukje en niet "depressie". Dat komt omdat ik me bedacht dat het misschien tòch niet zo'n goed idee is om hier bijna iedere dag over te gaan schrijven. Nòg niet in ieder geval. Ik ben er nu ìets teveel mee bezig naar mijn zin.
Per vandaag ontsla ik mijzelf van de verplichting elke dag  een verhaaltje aan jullie te vertellen. In feite keert dit blog terug naar een vorige modus: als ik iets gemaakt heb of als ik écht iets niet voor me kan houden dan laat ik het jullie weten. En geen zorgen: ik ga leuke dingen doen, waarvan ik weet dat ik er van kan genieten ;)

Dag!

donderdag 7 maart 2013

bloggen

Ja, kweenie ... Nee weest u maar niet bang, handjevol lezers, ik ga er niet ineens mee stoppen. Dat zou trouwens een heel slecht idee zijn, in dit jaar stoppen. Dan zou iedereen denken dat ik het deed, omdat de Paus, Sacha de Boer enne ... er was nòg iemand, oja de koningin natuurlijk ook zijn gestopt.

Nee, ik ben er nog niet uit wat voor verhalen ik hier zal vertellen. Ik heb hier in al die jaren met al die verschillende blogs nog nooit een eenduidige draai in kunnen vinden. Ja dit is weer zo'n blog van iemand die maar niet tot bloggen komt, zoals Renate Dorrestein het zoveelste boek heeft geschreven over een schrijver die maar niet tot schrijven komt. Het is niet anders.
Eigenlijk wilde ik van dit blog een combinatie maken van de diverse blogs die ik heb gehad. Eens kijken of ik ze zelf allemaal nog weet: allereerst "splog" (waarna een vriend mij splogman is gaan noemen), "mereldwijn", "splusp", "vreemde geluiden", "kattenvoer" en tussendoor diverse keren "splogman's log", zoals ik het dan maar blijf noemen. Zijn dat ze? Soms had ik diverse blogs naast elkaar, waarbij ik op de ene braaf en vrij oppervlakkig over muziek schreef, vreemde muziek, dat dan weer wel en op het andere wat intiemer, wat ondeugender, of juist extreem ondeugend of zo integer mogelijk dagboek-achtig, ...
Vaak hield ik plots radikaal met een blog op, of startte er een andere naast, of liet er één achteloos doodbloeden. Met de wijsheid achteraf kun je zeggen dat dat symptomatisch is voor de aandoening waarmee ik gediagnosticeerd ben. Ja, ik vind dat toch niet zo leuk klinken en ik noem de naam ervan niet, alhoewel het één aspect van de waarheid is. Liever zeg ik dat ik gewoon erg veelzijdig ben en net als beroemde beeldend kunstenaars en componisten bepaalde "perioden" heb. Periode klinkt toch beter dan episode, vind u niet? Kijk, dit is een typisch voorbeeld uit zijn "blauwe periode". U kent dat wel.
Op dit blog wilde ik dus alles door elkaar doen. Maar dan dient zich het volgende dilemma aan. Stel nu dat mensen mij zijn gaan volgen voor de leuke muziekjes en die muziekjes hangen mij voor een week of zes compleet de keel uit en er verschijnen eindeloze reeksen foto's van vogeltjes, dan verlies ik die lezers en dan abonneren zich weer vogelliefhebbers die na twee maanden door krijgen dat er wekenlang alleen nog maar foute LP-hoezen worden gescand. Ik kan ineens weer een opleving krijgen van mijn verzamelwoede van neder-reli-curiosa en volgers krijgen met interesse voor religieuze muziek en ineens gooi ik er een over the top erotisch getinte splognerizer tussendoor, of sterker nog een homo-erotisch getinte splognerizer. Kan dat eigenlijk wel?

Ja, eigenlijk vind ik dat dat moet kunnen. Zo'n erotisch getinte splognerizer zit er trouwens heel snel aan te komen. Ik had toch enige tijd geleden mensen uitgenodigd op facebook om thema's of trefwoorden aan te leveren waar ìk dan een splognerizer van zou maken? Nou, er is nog één verzoekthema over: "boobs". Gelukkig stond de inzender er op het artwork zèlf te maken, zodat ik van dàt deel van mijn gewetensnood verlost ben. Verder ben ik de afgelopen dagen "materiaal" aan het verzamelen. Er is véééééél meer dan ik dacht (afgezien van de soundtracks van de films van Russ Meyer). Ik heb ooit een liedje gehoord dat 'The boob song' heette en die vond ik ondeugend maar beschaafd. Maar toen ik daar naar op zoek ging stuitte ik op vele vele andere met dezelfde titel en het liedje uit mijn herinnering zat er niet tussen. Niettemin denk ik nu genoeg materiaal te hebben om de uitdaging uit te gaan er nog iets smaakvols van te maken. Het is me tenslotte indertijd voor Wakka chikka, wakka chikka   ook gelukt om met iets anders te komen dan opzwepende muziek met veel gehijg en zweepjesgeluiden. Nu ik er over nadenk is dat het enige liedje dat ik later voor een grote-jongens-bedrag heb verkocht en ik had het samen met mijn echtgenote in één ochtendje in elkaar gedraaid. Zul je altijd zien en aan de liedjes die bloed, zweet en tranen hebben gekost hou je eindelijk bedragen over als 1 euro 43 ... Ik ga nog eens een album maken met die titel.  



zondag 17 februari 2013

in boeken


De bewaarlade begint behoorlijk uitgedund en gesorteerd te raken. Helemaal rechts is bestemd voor plakboek- en weblogdoeleinden, links daarvan bevinden zich briefkaarten en stickers die geschikt zijn voor versturing. Links dáárvan een selectie van A4-kunstwerkjes die mij ooit door vrienden en kennissen zijn opgestuurd en die genomineerd zijn om aan muren te prijken. Blijft over een stapeltje entree-kaartjes van "Het" concert, die ik ga weggeven aan wie daar belangstelling voor heeft.  

Ik kan me voorstellen dat dit blog voor mensen die het speciaal voor de muziekjes volgen, momenteel een beetje saai is. Ik beloof jullie dat er snel (misschien zelfs vandaag al) iets hoorbaars te vinden zal zijn op deze plek. Hieronder nog twee voorbeeldjes van wat er zoal uit tweedehands boeken valt die ik opensla.  Ik zou heel erg graag weten op welke plaat dit slaat, maar ik vrees dat we het nooit zullen weten:





Update: Ja, 'misschien zelfs vandaag'... zolang er geen onverwachte wanhopige telefoontjes van vrienden komen wiens computer/internet is uitgevallen. Een grotere ramp schijnt tegenwoordig nauwelijks mogelijk...

woensdag 13 februari 2013

thuiszitten is ook zo wat

Ja dat zeggen mensen altijd tegen je als je depressief bent. Werken is de norm, anders ga je maar zitten piekeren. Over piekeren gesproken, ik vind het altijd moeilijk om te bepalen wat nu geschikt is voor dit weblog en wat ik beter in een geheim dagboek kan zetten. Het tegenstrijdige bij mij is, dat ik vroeger veel meer de neiging had om alles maar op het web te kwakken dan nu, terwijl toen mensen wellicht terecht tegen mij zeiden: pas je een beetje op, want (potentiële) werkgevers, cliënten, leerlingen kunnen dat ook allemaal lezen en dat kan je werk kosten.
Nu dat er allemaal niet zoveel meer toe doet, omdat ik geen betaald werk meer doe en dat hoogstwaarschijnlijk ook nooit meer zal kunnen doen, heb ik ook niet zoveel behoefte meer om mijn doopzeel te lichten, om uit te leggen hoe dat zo gekomen is. Ja, sorry als ik jullie nieuwsgierig maak.

Overigens zit er wel wat in dat "thuiszitten is ook zo wat". Ik heb thuis genoeg te doen, maar de 'externe prikkels' die ik op doe uit mijn vrijwilligerswerk op mijn oude werkplek geven me toch steeds energie. Gisteren heb ik spontaan geassisteerd bij muziekles aan een groep 5 die ik nog als kleuterklas heb gehad: vingers in het juiste ukulele-vakje zetten, een klokkenspelloopje voordoen en even een tweede stem met de juf meezingen, om te laten horen hoe het uiteindelijk moet klinken.

Wie kent dat trouwens, om op het eerste terug te komen dat sommige dingen er niet zoveel meer toe doen als je ouder wordt? Als ik mijn bewaarla doorkijk, kan ik me van sommige plaatjes nog wel herinneren dat ze me ooit iets deden, maar dat gevoel kan ik dan moeilijk of niet meer oproepen. Wat heeft het dan voor zin om ze te bewaren? Als aandenken? Tja, om ergens weer 'aan te denken'. Ik denk niet dat het zozeer denken is als wel voelen. Als ik observeer wat er gebeurt, dan bewaar ik dingen die een gevoel oproepen. Zo vond ik op zoek naar een foto, plaatjes van vakanties van meer dan 10 jaar geleden en sommige foto's gaven me een blij gevoel: wat waren we toen mooi en gelukkig en onbezorgd en zo, wat een geweldige lach op haar gezicht, oja, die zonsondergang na die storm, etc... Nu is dat een goed teken om dat te voelen, want tijdens een depressie maakt de confrontatie met gelukkiger tijden je alleen maar nòg somberder. Momenteel ben ik dus niet depressief, mooi zo.

Ik zal proberen alleen maar plaatjes te plaatsen die mij nog steeds iets doen, ook al kan ik dat gevoel niet altijd onder woorden brengen. Deze heb ik gescheurd uit een boek, uit de tijd dat ik nog alles kocht wat los en vast zat, wat met mijn vak te maken had.







 

 

maandag 24 december 2012

sexy terrorist

We hebben besloten dit jaar toch iets aan kerst te doen in ons huis, ook al heeft het 'feest' veel van zijn betekenis verloren. Ik haal vanavond wat kerst-LP's uit mijn verzameling naar beneden en bij kaarslicht gaan wij dan gezellig keuvelen, lezen, etc... Ik vecht al vrij lang voor het behoud van mijn geestelijk evenwicht en in deze donkere dagen is dat extra moeilijk. Vroeger had ik nooit zo'n last van het gebrek aan licht, maar de laatste jaren merk ik echt dat ik somberder word als er minder daglicht is.
Daarom denk ik dat het geen kwaad kan om de oude rituelen te vervangen door eigen dingen, om op je eigen manier houvast in de tijd te zoeken.

We wonen vlakbij een Katholieke kerk en ofschoon ik het vanavond optredende jongerenkoor, bestaand uit oud koorleden van een kinderkoor dat ik daar 15 jaar geleden leidde erg goed vind, sluit ik mij niet aan bij de tientallen, honderden die ik nu zie toestromen voor de kerstavonddienst. Ik verwonder me over de tientallen glimmende auto's die de parkeerplaatsen en de kerk omringende straten momenteel ineens vullen. Soms voel ik mij verdwaald in de tijd. Het kerkplein in ons dorp stond op kerstavond altijd gevuld met fietsen...
Afijn, ik vind het erg leuk om te constateren dat ik toch nog steeds 4 à 5 vaste volgers heb. Daar doe ik het voor. Gisteren vond ik dit ergens. Ik heb hem meteen voor vandaag op de plank gelegd.

vrijdag 21 december 2012

ik bof maar weer

Vandaag kwam de jaarafrekening van Buma Stemra. Ik krijg €1,43 bruto voor mijn aangemelde werken. Wow... Tja, je hoort er ook eigenlijk achteraan te gaan als je een mailtje krijgt dat iemand je liedje op de radio heeft gehoord. Je moet dan naar de portal op internet en een speciaal 'formulier airplay buitenland' invullen, want daar gaat het bij mij meestal om, maar ik vìnd het leven al zo ingewikkeld en vooral dàt soort dingen. In mij beleving krijgt het al snel Kafkaïaanse proporties en ik stel de afhandeling steeds uit.
Momenteel ben ik aan het genieten van de CD die ik van Frits Jonker opgestuurd kreeg en die hij hier omschrijft. Frits, dit is écht een hele mooie! Ik ben nu bij Patchwork - Afro Disiac, héérlijke track en aha ook op youtube dus:

Ik wou dat ik het op kon brengen om net als Frits iedere dag iets te vertellen, maar met die stemmingswisselingen van mij hou ik dat nooit lang vol en als de stemmingsmeter even in het rood schiet dan vind ik achteraf de hieruit voortvloeiende schrijfsels niet geschikt voor de openbaarheid en dan verwijder ik ze weer. U zult het dus moeten doen met de dagen dat ik "de geest" heb.
Goeie voornemens heb ik wel. Ik wil meer doen met de muziek die ik langs alle kanalen verzamel en waarvan ik volgens mij nu al teveel heb om in de rest van mijn leven op mijn gemak naar te luisteren.
Compilaties maken is iets wat ik dus meer zou willen doen. Nu de maatschappij steeds minder van mij lijkt te gaan verlangen en ik meer in het vrijwilligersleven verdwijn, komt er in mijn hoofd weer meer ruimte voor dergelijke dingen. Wat zal blijven is mijn al weer meer dan 25 jaar oude voornemen, om dmv muziek iets in beweging te brengen bij mensen. Compilaties, splognerizers, droodles en liedjes maken past daar nog altijd prima in. Wat ik het leukste vind is om een thema te kiezen waarmee je kris-kras door alle stijlen heen kunt. Toch merk ik nu ik "U boft toch maar dat u dit allemaal mag horen" zit te luisteren, dat een CD met dicht bij elkaar ligende stijlen ook prachtig kan zijn. Ik word er vrolijk van.

woensdag 18 juli 2012

typisch

 Ja, typisch... splognerizer 19, die ik gepresenteerd heb met de woorden: 'original and uncensored version' vergezeld van een blote mevrouw bedekt met fruit is in twee weken al vaker gedownload dan welke splognerizer ook. En dan te bedenken dat ik het de lelijkste cover-art vond die ik ooit voor een splognerizer heb gebruikt. Ik koos er indertijd voor toen ik een weblog onder een ànder pseudoniem had, waarop ik inhoud plaatste die nèt te erotisch, of te blasfemisch was voor mijn andere sites. Dit gold ook voor de mixen. Die uitlaatklep had ik toen kennelijk nodig.

Anyway, ik vond de foto zó smerig dat hij weer mooi werd. Smerigheid trekt aan, een woord als 'uncensored' ook. Vorige week gebruikte ik de term 'wild and exciting'. Dat zet dus geen zoden aan de downloaddijk...
Maar even wat willekeurige voorbeelden van mijn 'vieze blog' die nog wel kunnen hier...



Het bovengenoemde blog en bijbehorend account is overigens al weer een tijdje geleden gehackt en vervolgens door blogger verwijderd. Hiermee werd ik bevrijd van een dilemma, want ik had er op dat moment al maanden niets mee gedaan. Ik wilde het wel bewaren maar het in zijn geheel opslaan lukte niet goed. Ik liet het dus intussen online,  maar ik voelde me er niet mee op mijn gemak.
Nu heb ik er nog slechts een deel van, maar wèl een mapje met alle 'vieze' en 'foute' plaatjes èn mixen/compilaties waar ik aan knutsel om ze splognerizer-waardig te maken.