Berichten weergeven met het label animatie. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label animatie. Alle berichten weergeven

woensdag 2 januari 2013

worn down piano

Yes, yes, droodles and new splognerizers are on their way....

Het nummer Worn Down Piano van The Marc & Clark Band heeft voor mijn bijzondere herinneringen. Allereerst was ik hélemaal ondersteboven toen ik het voor het eerst hoorde. Ik zal een jaar of 12, wellicht 13 geweest zijn. De instrumentale stukken waren precies het soort muziek dat ik in mijn hoofd ook verzon: bombastisch, wild, met grote orkesten en stevig ritme. Als enig kind op de fiets niet naar de dorpsmavo maar naar die van 10 km verderop (ander verhaal, niet voor dit blog), weer of geen weer, vermaakte ik me met innerlijke symfonie-orkesten die speelden wat ik ter plekke verzon, niet zozeer wat ik later hoorde wat symfonieën echt waren: keurig gestructureerd volgens eeuwenoude regels, maar een aaneenschakeling van melodieuze achtbanen. Het was een grote openbaring toen ik erachter kwam dat er muziek bestond die daar heel erg op leek. (Eenzelfde gevoel ervoer ik véél later toen ik voor het eerst de muziek van Spinvis hoorde)
Nog iets anders, een week later hakte er bij mij in: een treinkaping in Nederland. Ik herinner me duidelijk het akkerlandschap waar ik door heen fietste van school terug naar huis 's middags, met enerzijds mijn voorstelling van hoe het er op dat moment aan toe moest gaan in die trein en anderzijds de muziek van Worn Down Piano, een van de weinige hitparadeplaatjes die héél af en toe door de aangepaste programmering op de radio heen kwamen. Voor de lezer zal dit vreemd over kunnen komen, maar door de synchroniteit van die heftige dingen zitten ze mijn leven lang verkleefd in mijn geheugen.

Onlangs trof ik deze video van het nummer op youtube. Ik was aangenaam verrast dat iemand duidelijk het verhaal van het liedje in striptekening had uitgebeeld en dat het niet een verzameling bij elkaar geraapte comic scans was. Objectief gezien stelde ik vast dat de spanning niet overal evengoed vastgehouden kan worden, vanwege de lengte van het stuk en de relatief beperkte hoeveelheid beeldmateriaal, dat dus teveel herhaald moet worden. Na afloop las ik pas de toelichting van de maker, Hans Gravekamp:
"In 2006, I created a comic, based on the lyrics of the song Worn Down Piano, by the Mark & Clark Band. It was well received by the limitid audience it has had, and recently I was asked to make it into a little movie, with the song playing under it. This is in no way meant to be a copyright infringement, it was just done out of love for the song. I hope you like it."

Het was dus in eerste instantie niet als clip bedoeld en hij heeft zijn uiterste best gedaan er op verzoek tòch een van te maken. Alle lof dus. Ik heb geen "verstand" van striptekenen. Ik vind al snel iets mooi en mijn liefde voor strips en animaties ligt waarschijnlijk in het simpele feit dat je dingen kunt tekenen die in werkelijkheid niet, of niet op die manier mogelijk zijn. Zelf kan ik er niks van. Ik vind dit erg mooie expressieve tekeningen, die het verhaal goed treffen, maar ik denk dat het in deze clip aan kracht had kunnen winnen, als er tijdens de instrumentale stukken tekeningen van orkesten en bladmuziek waren getoond die (meer) pasten bij wat je hoort en geen herhalingen van de eerdere tekeningen. Nu valt de spanning daar een beetje weg.

Niettemin is het uiteindelijk een geslaagde missie, zeker gezien de ontstaansgeschiedenis en ik zou dat stripverhaal wel in fysieke vorm willen hebben.




Mijn broer en ik kochten een paar jaar later de LP waar dit nummer op staat. Toen ik uit huis ging, verdeelden we onze gezamenlijke stripboeken (ik de Suske en Wiskes, hij de Asterix en Obelisken) en die gezamenlijk LP's: ik o.a. The Osmonds-verzameling en hij ondermeer Grease, Diethelm und Famulari en The Marc & Clark band. Ik nam die laatste twee wèl op een cassettebandje op.
Nog niet zo lang geleden kocht ik "Double Take" zo heet ie, voor twee euro op vinyl.

maandag 31 december 2012

Meester

Het virus waar ik het eergisteren over had lijkt geheel verwijderd. Mijn laptop doet het weer zoals daarvoor (ik zeg nadrukkelijk niet 'perfect' ...).
Gisteren zag ik bij "Boeken" de filosofiegebroeders Meester. Ik heb het grootste respect voor filosofen en ook voor deze broers, maar ze kwamen deze keer niet zo goed uit de verf, vond ik. Het ging onder andere over het relatief grote aantal mensen dat in Nederland anti-depresssiva slikt. Kort door de bocht (dat zeiden ze er gelukkig zelf ook bij) kwamen beiden tot de conclusie dat filosofie beter werkt dan anti-depressiva. Ik denk dat dat voor de gemiddelde sombere mens ook zo is, máár zo zit ik me dan direct weer op te winden: er zijn mensen die éérst hun depressie middels een pilletje enigszins onder controle moeten krijgen om überhaupt in staat te zijn om te lezen. Ik herinner me van mijn eerste ernstige depressie rond mijn 18e nog goed dat ik thuis in de tuin zat in de zon, gevangen in het angstaanjagende psychisch vacuüm dat deze aandoening kenmerkt met het boek "De Aanslag" op schoot, net uitgebracht, de eerste druk, eerste oplage voor mij aangeschaft door mijn lieve klasgenoten uit mijn eerste 6vwo klas en ik kwam niet eens door de eerste regel heen. Een uur lang heb ik geprobeerd om de eerste bladzijde te lezen, maar de betekenis van de letters en woorden drong niet of nauwelijks tot mij door, laat staan dat ik een film in mijn hoofd kon laten afspelen. Een échte film op TV ging beter, maar die wekte vaak weer buitenproportionele emoties op.
Nu zullen mensen van de anti-pillen-maffia ogenblikkelijk zeggen dat ik toen waarschijnlijk te zwaar onder de pillen zat en inderdaad leerde ik later dat er zulke pillen zijn (veel anti-psychotica hebben dat effect), maar op dat moment slikte ik alleen een lage dosering kalmeringsmiddel en dat -zo is mijn ervaring- bevordert juist de concentratie. Bij een ernstige depressie, daar is brede wetenschappelijke consensus over, is je cognitieve systeem en je gevoelsleven dusdanig ontregeld dat er eerst langs chemische weg een soort van evenwicht geforceerd moet worden, willen andere dingen/therapieën überhaupt iets uitmaken. Bij de relatieve geluksvogels hoeft dat maar één keer, maar anderen moeten er regelmatig op terugvallen, of komen uiteindelijk op een onderhoudsdosering uit om nieuwe "episoden" buiten de deur te houden.  Ik behoor inmiddels tot de laatste groep. Ik haal het niet meer in mijn hoofd om onder de door mijn arts geadviseerde minimum dosering te gaan zitten, laat staan helemaal te stoppen met medicatie.
Nu zijn die pillen allerminst wondermiddelen. Je knapt er een klein beetje van op- je kunt weer een paar bladzijden lezen en die onthouden en als je geluk hebt stellen ze je  na verloop van tijd in staat te profiteren van dingen als mindfullness, yoga, beweging, frisse lucht, de natuur, muziek, andere kunstuitingen en filosofie om je beter te voelen. Maar ik zou geen mens die zich vaak erg somber voelt en verder nog redelijk kan functioneren aanraden om maar even een receptje prozac te gaan halen, of zoals Dorus het in een liedje verwoordde: "Ga niet met de mode mee, ieder griepje, ieder pijntje, twintig klontjes LSD". Daarin schuilt namelijk het gevaar dat de gebroeders Meester schetsen: dat dankzij die pillen de maatschappij de eisen die aan het gezonde individu gesteld worden onnatuurlijk hoog kan opvoeren, iets wat op dit moment in Nederland en in vele andere landen volgens mij duidelijk gebeurt.
Dus: pillen, als het even kan: niet doen, maar als het echt niet anders kan: wacht zeker óók weer niet totdat je van het dak van een flatgebouw of van de rails geplukt moet worden.

Goh, wat een lange inleiding om te vertellen dat ik geabonneerd ben op het tijdschrift Filosofie en dat ik er meestal meerdere artikeltjes in vind die mij "eventjes lekker opfrissen" en dat ik uit de rij boeken die wij de laatste tijd over filosofen hebben verzameld het deel over Aristoteles heb gevist, omdat één der broers hem aanraadde als werkzaam tegen sombere gedachten.  Ik heb nog geen letter gelezen, maar dat komt omdat ik het eerst nodig vond om vast te houden aan mijn voornemen dagelijks iets op mijn blog te posten dat de moeite van het delen waard is. Ik hoop dat dat laatste inderdaad het geval is en anders heb ik hier nog een animatie die indruk op mij maakte (maar die niet per sé opvrolijkt overigens...). Sowieso maken (goede) animatie-films bij mij meer los dan "echte" films met levende acteurs, daar moeten we nog maar eens een andere keer over doorbomen:





zondag 30 december 2012

Der Erlkönig - Johann Wolfgang von Goethe



In de kantlijn van deze video stond een opname van de overbekende muziek die Schubert op deze tekst heeft gemaakt, waarbij de uitdaging van de zanger ligt in het laten uitkomen van de drie verschillende stemmen, het kind, de vader en de elfenkoning. Ik vind het mooi om te zien hoe één verhaal al zoveel beedend kunstenaars heeft geïnspireerd:

zaterdag 1 oktober 2011

In my spaceship (vervolg)

When I of this week a little ritje in my spaceship makete:

vrijdag 30 september 2011

maandag 19 september 2011

Kikkertjes...

Moet je eigenlijk op volledig scherm zien:

maandag 11 februari 2008

Mussorgsky - Night on the bare mountain


Walt Disney's fantasia, wie is er niet groot meegeworden. Dit op een groot scherm in een bioscoop en een zak popcorn op schoot...