Berichten weergeven met het label bang. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label bang. Alle berichten weergeven

zondag 16 oktober 2016

geschreeuw (2) en W.

Ik ben begonnen met W. voor te lezen. Ze merkte afgelopen week toen haar geestelijk verzorgster een hoofdstukje Nietszche voorlas en er met haar over napraatte dat ze dat heel prettig vond. Het is best intiem, iemand voorlezen en door er met elkaar over te praten versterk je het gevoel van samenzijn. Alle herinneringen hebben we in die anderhalf jaar wel herkauwd en ze lijken nu eeuwen ver weg te liggen en er niet meer zo toe te doen.
We zijn begonnen met een dikke populair wetenschappelijke glossy over het brein: 'het fijne van het brein' Hij ligt nog in de winkels, mocht er iemand geïnteresseerd zijn. Het is een onderwerp dat ons beiden al heel lang boeit en dat is gezien onze geschiedenis natuurlijk ook niet zo gek.
Dat voorlezen heeft ook te maken met het feit dat Willeke op het punt staat de functie van haar rechterhand te verliezen. Dat zit er aan te komen, want ze weet hoe dat met haar linkerhand ging. Af en toe pakt ze de afstandsbediening van het bed, om te kijken of het nog lukt om de knopjes in te drukken. De belknop, daar kan ze haar hand op laten vallen, maar zo'n afstandsbediening en een computermuis vergen fijne motoriek, vingerbewegingen en die gaan nu rap achteruit. Zelfstandig eten met een (aangepaste) vork lukt nauwelijks meer. Ze eet het liefst dingen die je met je handen kunt eten, zoals croissants. Die moet ik dan tussen haar kromgetrokken vingers plaatsen en het laatste stukje stop ik dan in haar mond. Chatten is ook een militaire operatie geworden, dus dat beperken we nu ook tot "goeiemorgen" en "weltrusten" en de grappige verliefdheids-emoticons, die met één klik zijn te versturen. Voor bepaalde mededelingen hebben we korte codes afgesproken.
Spreken gaat nog wel, maar ze moet vaak door de ademkap héén spreken. Dat masker blaast en zuigt (min of meer dan) lucht. Het apparaat staat nu definitief op maximaal vermogen. Op de uitademing kan ze praten. Het praten zònder bedademingskap gaat nog wel, net zoals kauwen en slikken nog gaat, maar als ze een half uur zonder kap kan dan is ze echt trots dat ze het zolang heeft volgehouden. In de regel heeft ze het na een kwartier alweer benauwd. Dat betekent dat ze een maaltijd ook niet in één keer kan nuttigen. Op de helft van een croissant moet ze even tien minuten beademd worden. In die tien minuten doe ik dan een kort plasrondje met ons teckeltje.
De avond is haar effectiefste periode. Het is dus het handigste voor haar als ik dàn kom. Het is voor mijzelf ook prettig, omdat ik de ene dag méér moeite heb met wakker worden dan de andere en dan heb ik overdag nog even wat tijd voor mezelf, om op mijn gemak wat leuke of noodzakelijke dingen te doen. Zoals eerder gezegd leidt dit blog, de plaatjes lekker af en ook de muziek natuurlijk. Die ouwe harde schijf is succesvol gekopieerd en ik sluit hem nu wel af en toe aan en knip dan een heel onderwerp naar de laptop en maak/rangschik dan diverse pagina's achter elkaar. Zo kunnen jullie in november anderhalve week van skeletten genieten.
Er komt een moment dat ik deze activiteiten naar de hospice ga verplaatsen en daar veel langer ga blijven of misschien zal slapen, als Willeke moeite krijgt met op de bel te drukken en haar computer niet meer kan bedienen, maar omdat dat natuurlijk vermoeiender is, wacht ik daar nog even mee. Het is de vraag welke route de ziekte exact gaat nemen en of er nog complicaties komen. Ze wil in ieder geval tot het uiterste gaan. Zolang er nog iets uit het leven te halen is, filosofie, hersenwetenschappeen, latijn, een kaas-croissantje, de herfstkleuren, een hondje op bed,... wil ze door.


vrijdag 14 oktober 2016

geschreeuw

Ik weet niet meteen iets te melden, dat ik niet al tig keer gemeld heb. Nou... die huisgenoot die ik drie weken heb gehad.... die is nu spoorloos ... aan het soort post dat ik bijna dagelijks retour afzender moet sturen valt op te maken dat hij aardig in de shit zit... Dat is toch triest! "What were you thinking?" is de boodschap die ik van sommige mensen krijg, je hebt al problemen genoeg, maar ... wij dachten in juli oprecht dat het een win-win-situatie zou zijn: twee oude vrienden onder één dak die elkaar een beetje helpen. Ik vind nog steeds dat het van cynisme had getuigd als ik het niet geprobeerd had. Het is wèl zo dat ik een volgende keer wel twee keer achter mijn oren zal krabben als zich een soortgelijke situatie zal voordoen. Eigenlijk begint het alleen wonen me ondanks alles steeds beter te bevallen.
Tegelijkertijd denk ik: en wat nou als hij van een flat gesprongen is? Wat nou als ik straks een e-mail van de gemeente krijg, waar ik zijn 'adres in onderzoek' heb laten zetten met een overlijdendsbericht? Ik denk dat ik verdrietig zou worden, maar geen schuldgevoel zou krijgen. Ik heb al meer gedaan dan je redelijkerwijs zou mogen verwachten, of dan menigeen zou doen. Hij is uit eigen beweging weer vertrokken. Hij is nog netjes zijn spulletjes wezen halen. We hebben gemoedelijk koffie gedronken en met wederzijds respect besloten dat het gewoon niet werkte. Maar er werkt wel meer niet: het systeem van onze maatschappij. De mevrouw die mij hielp bij de gemeente zei het ook, nadat ze mijn toelichtend A-4tje had gelezen: We doen binnen de regels ons uiterste best om iemand niet buiten het systeem te laten vallen, maar er is een groep mensen bij wie dat uiteindelijk niet lukt, die geen crimineel of wat dan ook zijn, maar die gewoon niet met instanties kunnen omgaan, als ze in de problemen geraken: ze gedragen zich te opstandig, zijn stronteigenwijs, mijden (gedeeltelijk) hulp en tegenwoordig komt daar ook nog eens bij kijken dat ze nooit de kans/wil hebben gehad zich de digitale vaardigheden eigen te maken, die zo langzamerhand onontbeerlijk zijn geworden.
Dit geldt voor een groot deel ook voor mijn vriend, maar net als ik het schrijnend personeelstekort in de gezondheidszorg, waar W. nu erg onder lijdt niet even in mijn eentje kan oplossen, kan ik ook niets aan het daklozenprobleem doen. Ja, ik koop de daklozenkrant en geef ook regelmatig zomaar wat. Vroeger deelden W. en ik de inhoud van onze kerstpakketten uit aan daklozen in en rond Hoog Catherijne. In Nederland hoeft niemand armoede te lijden hoor ik mensen ook weleens zeggen. Mag ik even lachen? Het risico dat ik af en toe geld aan een bedrieger geef, of dat ik help een soort maffia in stand te houden neem ik op de koop toe. Veel van de bedelende individuen zitten écht flink in de stront.

dinsdag 16 augustus 2016

bang

Vannacht heb ik voor het eerst over de crematieplechtigheid van W. gedroomd. Het was een bizarre droom. Ik zal hem dus niet proberen te beschrijven. De elementen kan ik voor mezelf wel plaatsen. Intussen proberen we W. nog een keer naar een concert te krijgen, is het project rolstoel voor onbepaalde tijd opgegeven en is er nog steeds geen peil op te trekken hoe het verder zal gaan...