Posts weergeven met het label bondage. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label bondage. Alle posts weergeven

dinsdag 24 maart 2015

tied down

De automatische publicatie heeft al plaatsgevonden, maar ik voeg er toch nog even iets aan toe. Tenslotte zegt de statistiek dat nog niemand het heeft gezien. Een ander mogelijkheid om de neuswegen vrij te houden lijkt mij het inbrengen van een flinterdun slangetje dat je met de druk op een knop kunt laten uitzetten en harder maken, zodat alles open blijft. Het nadeel zal dan wel zijn dat filterende werking van de neus teniet wordt gedaan en dat de slijmvliezen weleens niet tegen bedekking zouden kunnen. Ik kwam op het idee van de slang door een tuinslangreclame in zo'n tellselluitzending. Momenteel lees ik een boek over hersenonderzoek: http://www.nieuwamsterdam.nl/de-toekomst-van-het-brein#.VRFnl-H0-JI
Ergens stond daar dat één van de problemen is dat we nog niet diep genoeg in de hersenen àlles kunnen zien. Zou er geen techniek kunnen worden ontwikkeld waarbij een slechts moleculen dunne naald ingebracht kan worden, met een minimum aan schade en dat je die dan langzaam kunt 'opblazen', zodat er een meetapparaatje door kan. Kijkoperaties kunnen ook met steeds dunnere buisjes, maar ik vraag me af of dat ook nòg beter kan, door die tuinslangtechnologie. Ik heb geen idee. Ik ga ook niet googelen nu. Er zijn genoeg leukere dingen te doen. Het voorjaarsopruimen gaat door. Ik begin steeds beter te begrijpen waarom 50-ers zo makkelijk dingen kunnen wegdoen. Ik begin ook steeds meer de noodzaak van het bewaren van dingen te relativeren. Het heeft enerzijds te maken met het besef van gelimiteerdheid van je bestaan: zie ik mezelf hier ooit nog eens iets mee doen? (soms is het antwoord ook gewoon 'ja', hoor) Het heeft ook te maken, wat mij betreft althans, met het groeiende besef dat alles slechts de betekenis heeft die je er zelf aan geeft. Wat heb ik aan een oude schoolkrant waar een gedicht van mij instaat? Een bewijs dat ik al op jonge leeftijd met taal creatief was? Heb ik dat ergens voor nodig? Soms realiseer ik me dat ik dingen als zo'n schoolkrantje slechts bewaar voor de herinnering, een kortstondig goed gevoel dat ermee wordt opgeroepen. Hoe belangrijk is dat gevoel voor het hier en nu en voor de toekomst? Soms is vergeten beter. In het bovengenoemde boek wordt ook duidelijk dat het vermogen om te vergeten belangrijker is voor je geluk en je succes in het leven dan kunnen onthouden. Sterker nog: kunnen vergeten is noodzakelijk om te overleven.
Het bekijken van video's van optredens van vroeger geeft mij trouwens helemaal geen prettig gevoel. Die van het spaceship-optreden alleen indirect door de toegevoegde betekenis van de erkenning en het succes dat ik er mee had, maar het mezelf zien optreden doet in eerste instantie pijn, in tegenstelling tot het terughoren van een louter auditieve prestatie in mijn studio. Dus waarom bewaar ik die videobanden eigenlijk? Voor het nageslacht? Is dat belangrijker dan mijn verlangen naar rust en overzicht dat ik nu heb? Volgens mij heb ik véél te veel verbindingen tussen mijn neofrontale cortex en de onderliggende processen dan goed voor mij is. Ik vraag mij veel te veel bewust af tijdens het maken van beslissingen.
Ik ben het weer zat voor vandaag. Doehoei!