Posts weergeven met het label dames met drinkglas. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label dames met drinkglas. Alle posts weergeven

vrijdag 27 oktober 2017

Dames met glas

Gisteren ben ik bij mijn psychiater geweest, voor het eerst sinds mijn intake begin 2015. Dat zal wel raar klinken, maar de zaken kwamen kort daarop in zo'n stroomversnelling dat we wel geregeld e-mail-contact gehad hebben, maar ik moest al zoveel met hulpverleners spreken dat het fijn was als ik gewoon kon mailen als het voor mij het makkelijkste was. Zo heeft hij me bijvoorbeeld medicinaal advies gegeven toen het me niet lukte om op eigen kracht te stoppen met drinken (en dat lukt inmiddels ruim anderhalf jaar) en als er iets heftigs gebeurde, maar sowieso gaf het mij een veilig gevoel om hem op de hoogte te houden van ontwikkelingen. Dat maakte het gisteren onder andere makkelijk om het over de impact van stoppen met mijn werk voor de lokale radio te hebben. Ik hoefde niets meer uit te leggen. Ja, dat was niet alleen een stukje weekinvulling en een sociale kring, maar ook identiteit en toekomstperspectief, dat ik even kwijt raakte. Hakt er toch wel ff in... Toen hij me zo hoorde over dat ik al eens eerder op deze manier ergens ben vertrokken leek het hem ook verstandig om voorlopig, zoals ik van plan was, me nog maar even niet bij een organisatie aan te sluiten, want daar zit kennelijk een allergie en gewoon een tijd lang "lekker- en dat bedoel ik niet oneerbiedig- met muziek te gaan pielen op je computer". Precies, dat dacht ik ook, maar het is wel fijn als de professionals achter je staan.

Het is een ontzettend aardige en begripvolle man (jongen zou ik bijna zeggen, want ik zie mannen van mijn eigen leeftijd nog altijd als jongen, zal wel verdringing van ouderdomsbesef zijn).
Verder heb ik nog één en ander over suïcidaliteit geleerd wat ik nog niet wist, maar ik kreeg de indruk dat dat ook een redelijk recent inzicht is: zelfmoordgedachten kunnen ook verslavend zijn. Er mee bezig zijn kan beloningsstofjes opwekken en mensen kunnen zich verliezen in het steeds dieper in de materie op internet duiken. Zoals ik er deze zomer mee om ben gegaan was dus verstandig, toen ik mezelf betrapte op het doodnuchter uitwerken van een praktisch plan: "hee wacht ff turkie! dat hadden we niet afgesproken, hoor! Gauw een extra kalmeringstabletje erin, waarom denk je daar niet eerder aan, lul! en kijken of er tòch niets is waar je afleiding in kunt vinden."

Verslaafd zijn aan suïcidale gedachten wil nog niet zeggen dat je het ook gaat doen. Ik begreep indertijd van Willeke dat het voor haar als kalmering werkte, het idee dat ze een plan had voor als het "nodig" was en dat dat zoveel rust gaf, dat ze het niet hoefde te doen. Met euthanasie werkte het in het ALS-proces ook zo: nadat de scan-arts toestemming had gegeven, hoefde het niet meer. Ze was gerustgesteld dat het niet langer hoefde te duren dan ze aankon. Sterker nog: vanaf dat moment begon ze pas echt te vechten om in leven te blijven.
Maar blijft staan dat zelfmoordgedachten, of de processen die er toe leiden voor mij in eerste instantie bijzonder onprettig zijn. Ik kan me voorstellen dat het rust geeft en dat je aan die opluchting verslaafd kan raken, eerlijk gezegd voelde ik dat deze zomer ook, maar het is niet wenselijk. Het is zonde van je tijd en om met Will Wheaton te spreken: je depressie liegt! keer op keer op keer.

Ja en dan heb ik ineens geen zin meer om er over verder te schrijven. Dat is ook mijn redding. Vroeg of laat, zie ik het ineens anders en als het wel èrg laat is roep ik heel hard help.
Nee, op zich zit er een stijgende lijn in. Ik kan weer steeds meer en vaker van dingen genieten, de herstelperiode na een dipje wordt korter en ik krijg meer controle over de stemmingswisselingen. Tot zover deze lezing.


woensdag 27 september 2017

gedonder met glazen

Het virusje zeurt voort. Niet leuk. Gisteravond brak er een nare geestestoestand door de barrière heen. Dat je je intens bewust bent van de zinloosheid van dingen is tot daar aan toe, maar als je dan nergens van kunt genieten, niet van muziek, niet van beelden, niet van mooie teksten, niet van mooie fantasieën, je bent op de één of andere manier het contact met jezelf en de werkelijkheid kwijt en er is ook niemand meer tegen wie je je aan kunt vleien in bed, dan rest er nog maar één soort gedachten. Nou niet schrikken, maar dat zijn dus suïcidale gedachten. En voor alle duidelijkheid: terwijl ik dit zit te typen zijn ze weer weg. De anhedonie is immers verdwenen, maar niet nadat ik vanochtend nog even terug in bed ben gekropen en nog twee uurtjes heb geslapen.
Ik word me nu pijnlijk bewust van het feit hoe kwetsbaar ik ben. Eigenlijk begint het nu pas enigszins tot me door te dringen wat het is om een weduwnaar te zijn, hoewel als ik er bij stil probeer te staan het nog steeds heel onwerkelijk kan voelen. Die anhedonie en dat gevoel van zinloosheid had ik vroeger ook af en toe (ik ben niet op mijn zweetvoeten afgekeurd...), maar zolang je met zijn tweeën bent is dat een stuk minder erg: het samenzijn geeft het leven zin. Ik herinnerde me gisteravond dat we vaak tegen elkaar "niet dood gaan, hoor" zeiden (Dat was voor de ALS-diagnose uiteraard). Nu Willeke weg is, is er dus een extra laag bovenop het gevoel van zinloosheid gekomen en het is een zware laag. Ik ga er onder gebukt, soms letterlijk. De laatste tijd betrap ik me er best vaak op dat ik niet rechtop loop, maar ineengedoken, zoals ik zoveel mensen voorbij zie sjokken.
Troost is wèl dat als het ook maar ìetsje beter gaat, ik meteen dingen ga doen die het leven een schijn van zin geven, zoals het typen van dit stukje. Het nadeel van die korte episodes is wel dat hoe vaker je ze achetr elkaar hebt hoe zwaarder ze voelen; lijdensdruk noemt men dat dan ook en ik heb ook steeds concretere ideeën over HOE ik er dan een einde aan zou maken. Wederom ter geruststelling: geen bloederige toestanden, maar adembenemend.
Wat eigenlijk heel vreemd is, is dat ik nu tegelijkertijd een sterke neiging naar hypochondrie heb: bij kleine lichamelijke pijntjes en ongemakken meteen bang zijn voor een ernstige ziekte. En dan denk ik: je wilt toch zo graag dood? Waarom ben je dan bang dat je ongeneeslijk ziek bent? Dan hoef je er zelf helemaal niets aan te doen: hooguit behandeling weigeren en voor palliatie kiezen. Het is waarschijnlijk een soort oerangst of zo.
Een mens zit idioot in elkaar. Als ik straks God tegenkom zal ik hem dat nog eens fijntjes uit de doeken doen: prutser dat je er bent. KIJK nou toch..!

vrijdag 24 juni 2016

verjaardag

Het is vandaag mijn verjaardag, maar ik zit dit typen op 3 juni, 4 dagen nadat de dokter heeft gezegd dat W nog enkele weken heeft en ik weet dus niet of ze zal leven op deze dag. `De dood en het meisje´ heb ik wel redelijk uitputtend behandeld nu. Ik heb er in ieder geval geen zin meer in. Het heeft een soort van therapeutisch doel gediend, meen ik en ik heb zin in weer wat anders. Maar om nu met de gebruikelijke slinges, ballonnen en danseressen jullie beeldscherm binnen te vullen....
update: W. leeft nog en het kunnen zowel weken als maanden worden. Ze zijn zelfs bezig of we met de wensambulance nog een keer naar een concert kunnen. Verder is het geen onbekend fenomeen dat ik me niet jarig voel, omdat ik bijvoorbeeld een goede vriend moet begraven, W. op de PAAZ zit, of omdat ik ziek ben en deze dag past weer prima in dat rijtje...