Berichten weergeven met het label dames met drinkglas. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label dames met drinkglas. Alle berichten weergeven

woensdag 27 september 2017

gedonder met glazen

Het virusje zeurt voort. Niet leuk. Gisteravond brak er een nare geestestoestand door de barrière heen. Dat je je intens bewust bent van de zinloosheid van dingen is tot daar aan toe, maar als je dan nergens van kunt genieten, niet van muziek, niet van beelden, niet van mooie teksten, niet van mooie fantasieën, je bent op de één of andere manier het contact met jezelf en de werkelijkheid kwijt en er is ook niemand meer tegen wie je je aan kunt vleien in bed, dan rest er nog maar één soort gedachten. Nou niet schrikken, maar dat zijn dus suïcidale gedachten. En voor alle duidelijkheid: terwijl ik dit zit te typen zijn ze weer weg. De anhedonie is immers verdwenen, maar niet nadat ik vanochtend nog even terug in bed ben gekropen en nog twee uurtjes heb geslapen.
Ik word me nu pijnlijk bewust van het feit hoe kwetsbaar ik ben. Eigenlijk begint het nu pas enigszins tot me door te dringen wat het is om een weduwnaar te zijn, hoewel als ik er bij stil probeer te staan het nog steeds heel onwerkelijk kan voelen. Die anhedonie en dat gevoel van zinloosheid had ik vroeger ook af en toe (ik ben niet op mijn zweetvoeten afgekeurd...), maar zolang je met zijn tweeën bent is dat een stuk minder erg: het samenzijn geeft het leven zin. Ik herinnerde me gisteravond dat we vaak tegen elkaar "niet dood gaan, hoor" zeiden (Dat was voor de ALS-diagnose uiteraard). Nu Willeke weg is, is er dus een extra laag bovenop het gevoel van zinloosheid gekomen en het is een zware laag. Ik ga er onder gebukt, soms letterlijk. De laatste tijd betrap ik me er best vaak op dat ik niet rechtop loop, maar ineengedoken, zoals ik zoveel mensen voorbij zie sjokken.
Troost is wèl dat als het ook maar ìetsje beter gaat, ik meteen dingen ga doen die het leven een schijn van zin geven, zoals het typen van dit stukje. Het nadeel van die korte episodes is wel dat hoe vaker je ze achetr elkaar hebt hoe zwaarder ze voelen; lijdensdruk noemt men dat dan ook en ik heb ook steeds concretere ideeën over HOE ik er dan een einde aan zou maken. Wederom ter geruststelling: geen bloederige toestanden, maar adembenemend.
Wat eigenlijk heel vreemd is, is dat ik nu tegelijkertijd een sterke neiging naar hypochondrie heb: bij kleine lichamelijke pijntjes en ongemakken meteen bang zijn voor een ernstige ziekte. En dan denk ik: je wilt toch zo graag dood? Waarom ben je dan bang dat je ongeneeslijk ziek bent? Dan hoef je er zelf helemaal niets aan te doen: hooguit behandeling weigeren en voor palliatie kiezen. Het is waarschijnlijk een soort oerangst of zo.
Een mens zit idioot in elkaar. Als ik straks God tegenkom zal ik hem dat nog eens fijntjes uit de doeken doen: prutser dat je er bent. KIJK nou toch..!

vrijdag 24 juni 2016

verjaardag

Het is vandaag mijn verjaardag, maar ik zit dit typen op 3 juni, 4 dagen nadat de dokter heeft gezegd dat W nog enkele weken heeft en ik weet dus niet of ze zal leven op deze dag. `De dood en het meisje´ heb ik wel redelijk uitputtend behandeld nu. Ik heb er in ieder geval geen zin meer in. Het heeft een soort van therapeutisch doel gediend, meen ik en ik heb zin in weer wat anders. Maar om nu met de gebruikelijke slinges, ballonnen en danseressen jullie beeldscherm binnen te vullen....
update: W. leeft nog en het kunnen zowel weken als maanden worden. Ze zijn zelfs bezig of we met de wensambulance nog een keer naar een concert kunnen. Verder is het geen onbekend fenomeen dat ik me niet jarig voel, omdat ik bijvoorbeeld een goede vriend moet begraven, W. op de PAAZ zit, of omdat ik ziek ben en deze dag past weer prima in dat rijtje... 

dinsdag 24 mei 2016