Posts weergeven met het label dans. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label dans. Alle posts weergeven

zaterdag 17 februari 2018

feest!

Vandaag was ik voor het eerst sinds de begrafenis van mijn moeder in mijn geboortedorp. Mijn vader was jarig en ik heb ook met mijn bloggende nicht geluncht. Het was best een overwinning op mijzelf dat ik deze reis in mijn eentje maakte. Niet dat dat de eerste keer was, maar de andere keren wachtte Wil thuis op me. Het was surrealistisch, niet in het minst omdat alles er echt heel anders uitziet als in mijn jeugd. Bomen, gebouwen, zelfs hele straten zijn vervangen. Ik was het roerend eens met I. dat één laan wel bijzonder lelijk was geworden. Ik vind het echt heel raar zoals het plaatsje er nu bijligt... Op straat kwam ik nog leeftijdsgenoten tegen vanwie ik me afvroeg: wie ben jij, heb ik jou vroeger gekend en bij jongeren dacht ik: van wie zou jij er eentje zijn?
Met een tas vol Asterixen en LP's keerde ik weer huiswaarts. In de trein een heel gezellig en inspirerend gesprek gehad met een vrouw met wie ik heel veel gemeen had en die raadslid van de PvdA bleek te zijn. Nu ik hoorde waar ze op dit moment voor aan het knokken is overweeg ik sterk om haar mijn stem te geven straks.

Ok, feest dus:

zaterdag 22 juli 2017

dansen

De plaatjesliefhebbers kunnen opgelucht ademhalen. Ik heb in de afgelopen dagen weer voor een maand vooruit gewerkt. Het opruimen van Willeke's spulletjes nadert ook het voorlopige einde. Donderdag kwam een vriendin met een wat oudere dame e.e.a. ophalen en die mevrouw gaf me nog wat goedbedoelde tips over waar ik het allemaal naar toe kon brengen en dat er een rubriek in de Stentor is van 'lezers helpen lezers' waar je alleen maar een mailtje naar toe hoeft te sturen en je bent het zó kwijt. Ze had de rubriek voor me uitgeknipt. Toen ze vertrokken waren was ik behoorlijk van streek. Het deed pijn. Die tips ga ik niet opvolgen. Het is juist nìet fijn om vreemden over de vloer te krijgen die door de spulletjes van Willeke heen gaan, en schiften wat ze wèl en niet kunnen gebruiken ... Ik heb nog één doos gevuld met de resterende wol en katoen voor een zieke vriendin op bijstandsniveau. Dat voelt goed en de rest blijft op zolder. Het is inmiddels een overzichtelijke hoeveelheid geworden die niet in de weg staat. Als ik dood ga, mogen mijn nabestaanden dat opruimen en wie weet kom ik nog eens iemand tegen die ik blij kan maken met vijf grote dozen met de meest uiteenlopende soorten stoffen.
Had ik al verteld dat ik een beetje teleurgesteld ben door het wegblijven van reacties op de verschillende oproepen voor het Zwols Muziekarchief? Ik weet soms niet wat ik hier schrijf en wat in mailtjes en chatberichten, maar volgens mij had ik het hier al aangestipt. Weetje, ik moet tòch een beetje het idee hebben dat ik in een behoefte voorzie met dat programma... Ik ga wel door met verzamelen, maar dat researchen en interviewen van mensen... Vooral wat betreft dat laatste ga ik niet meer actief mensen benaderen. Ik vind het ook moeilijk om vragen te verzinnen, omdat ik volgens mij zèlf andere dingen van mensen wil weten dan de luisteraar, of dan die voor de gebeurtenis relevant zijn.

zaterdag 10 juni 2017

Baila Mi Hermana

Tot zover zat ik er gisteren qua hitsvoorspelling niet ver naast. Als ik dit typ staat de teller op 9. De ervaring leert dat er nu hooguit nog een stuk of drie bij komen. Op zich heb ik een heleboel te vertellen. Ik ben weer met een opruimingsronde van Willeke's spullen bezig en aan bijna alles wat ik door mijn handen laat gaan zit een betekenis of een verhaal. Maar ik hoef die verhalen niet te vertellen. Het blijft rustiger in mijn hoofd als ik alle associaties gewoon laat komen en gaan. Tranen komen en gaan. Vertellen lucht maar tot bepaalde hoogte op. Daarna wordt het cultiveren.