Berichten weergeven met het label eigen foto's. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label eigen foto's. Alle berichten weergeven

woensdag 9 november 2016

De dood en het meisje (37)

Gisteren waren er allerlei activiteiten voor mantelzorgers in ZWolle. Ik had mij voorgenomen om daar dit jaar eens aan mee te doen, maar onder de gegeven omstandigheden lukt dat niet. Zelfs de natuurwandeling rond het verzorgingshuis liet ik letterlijk aan mij voorbijgaan. Ik koos mijn eigen route en betrad wat ongebruikelijke paden, wat wijder om het bos heen. Jopie was enthousiast aan het snuffelen, alhoewel zijn blijheid op deze foto niet zo te zien is.



Ik heb weer wat paddenstoelplaatjes gemaakt en voor de verandering heb ik daar een beetje met irfanview aan zitten prutsen. Ik heb daar natuurlijk helemaal geen verstand van, maar met nèt wat meer contrast vond ik sommige mooier:



Ik zit dit gisteren te typen op de hospice op de laptop van Willeke. Vanavond een optreden van een bevriende folk-band. 


Het ging bijna niet door vanwege iemand die op sterven lag... Dat gebeurt hier aan de lopende band, hè... (update: en Willeke voelde zich vlak voor het optreden niet goed, had veel pijn, moest tijdens het eerste nummer 'verlegd' worden, waardoor ik me ook gespannen en opgelaten ging voelen... Dit is wel het laatste dat we nog 'organiseren'. Maar uiteindelijk vond ze het fantastisch.)  Mensen hier vinden dat Wil toch wel erg achteruit gaat, maar ik zie dat maar ten dele. Ik heb het idee dat ze het nog weken uit kan houden zo. Zelf voelt ze zich ook prima, maar het maakt wèl een beetje uit of je dat vraagt vóór of een kwartiertje na de morfine-bolus...  De figuur met de zeis nadert nog steeds, maar we kennen de details van zijn plannen niet. Ik vind hem in ieder geval héél gemeen.

zondag 23 januari 2011

Fietstochtje

Het weer nodigde er niet echt toe uit, maar voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid ben ik toch even op de fiets gestapt. Ik moest maar weer eens naar mijn favoriete vogelkijkhut. Tja, dat was dus een beetje naïef van me:







Dat het water de afgelopen tijd nog veel hoger heeft gestaan was o.a. te merken aan het afval tegen de dijk.



Erg veel bijzondere vogels heb ik niet gezien, wel gehoord overigens. Het was wilde eenden en grijze ganzen wat de klok sloeg en ze waren te ver verwijderd om te zien of er nog minder algemene soorten tussen zaten



Onderweg heb ik nog wel over facebook nagedacht. (Ja, over dat soort dingen denk ik na op de fiets, ja. Als je ergens wekenlang twee uur per dag mee bezig bent, is dat wel enige reflectie waard.) Ik heb mijn account wèl weer geactiveerd, maar heel symbolisch van het oude TV-testbeeld als profielfoto voorzien en ik heb als status dat geïnteresseerden naar dit blog toe kunnen.
Al fietsend drong ineens tot me door, waarom ik precies dit blog prefereer boven facebook, ook al is dit helemaal open en bloot en met Google voor iedereen traceerbaar en is facebook afgeschermd, althans zo lijkt het.



Op facebook komen al mijn uploads e.d. op ieders wall en al die 200 mensen krijgen dat te zien, of ze nu geïnteresseerd zijn of niet. Al die mensen die ik nog nooit ontmoet heb, maar ook mensen die mij wèl kennen van school, van werk etc.. maar die ik anders hooguit ééns per jaar op straat, in de bibliotheek of een verjaardag tegenkom en die dan in twee tot tien minuten een samenvatting van mijn leven en welzijn krijgen en ik van hen. Wellicht bezoeken ze een keer mijn website en klikken de link naar dit weblog aan, maar die kans is toch klein. Er zijn er die het doen, dat weet ik, maar echt niet meer dan één op de tien.
Op facebook krijgen ze dan ineens iedere dag een update van mij en ontvangen ze de video's, composities en andere zaken waar ik vol van ben. Dat is eigenlijk meer exposure dan mij lief is. Op dit blog weet ik dat 90% van bezoekers doelbewust deze site bezoekt en intrinsiek in mij geïnteresseerd is.



Daar komt dan nog bij dat facebook minder afgesloten is van de boze buitenwereld dan je gevoelsmatig meent. Iemand kan àltijd over jou uit de school klappen. Ik merkte dit toen een ex-facebook friend na mij ontvriend te hebben, toen ik een kritische comment had geplaatst op een stukje van hem, mij met facebook-citaten van mij bij mijn werkgever zwart probeerde te maken via e-mail. Nu zeg ik gelukkig niet zulke heel erg schokkende dingen en is mijn baas niet zo snel onder de indruk van mensen die personeelsleden in diskrediet trachten te brengen, maar het was mij in één klap pijnlijk duidelijk hoe kwetsbaar je ook op facebook bent. Eigenlijk ben je nog kwetsbaarder dan op een googlebaar blog als dit. Je waant je namelijk veilig en je gedraagt je vrijer in een social network, althans die neiging had ik zelf en ik bespeurde dat ook bij anderen. Van mensen die ik nog nooit heb ontmoet, maar die vrienden van vrienden zijn weet ik inmiddels zoveel persoonlijke dingen, ik weet waar ze zich druk om maken, wat hun zwakke kanten zijn, hoe hun gezondheid is, wat ze van hun buren denken, hoe moeilijk het op het werk is, etc..



Om nog weer even terug te komen op de legalisering van de 27 mc, de bakkies, begin jaren tachtig: dat was toen ook zo. Ik kwam dingen aan de weet over mensen in het dorp die ik soms niet wilde weten en ik realiseerde me ook op zeker ogenblik als er reacties tussendoor kwamen (breekie, breekie!) in een on air gesprek, dat er véél meer mensen meeluisterden dan ik dacht en dat die op hun beurt véél meer van mij wisten dan ik mij bewust was.
Naïef, ok ... guilty as charged...