Berichten weergeven met het label elo. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label elo. Alle berichten weergeven

maandag 15 september 2014

het gesproken boek

Je ziet ze steeds vaker in de bibliotheek, maar vroeger had je ze ook al:



Ik doe het vandaag nog steeds een beetje rustig aan. Gisteren heb ik de hele dag naar BBC radio 2 geluisterd via internet en de hooggespannen verwachtingen voor het sluitstuk van het jaarlijkse Hyde Park concert werden wat mij betreft volledig waargemaakt. Ofschoon er ook deze keer gebruik werd gemaakt van de modernste electronische geluidstechnieken, werden nu voor het eerst sinds ik weet een hele set lang de liedjes van Jeff Lynne ten gehore gebracht zoals hij en zijn medearrangeurs Richard Tandy en Louis Clarck ze bedoeld hadden. Jeff lichtte dat bij één nummer `Stepping Out´ ook uit. `I never got that one right` Het waren niet alleen de violen en de electronische geluiden, maar ook de backing vocals die nu eens niet schreeuwerig en uit balans klonken. Volgens mij kwamen ze gedeeltelijk uit een doosje, maar dat is wat mij betreft toegestaan. Wat wel hinderlijk was, was de hi-hatt van de drummer die ook bij de rustige gedeelten te hard te horen was. De ervaring met de live-uitvoering van In My Spaceship doet mij echter vermoeden dat de drummer in zijn éne oor de puls van de meelopende geluidstrack met de op het podium te moeilijk reproduceerbare klanken hoorde en dat hij dus band, orkest en tape synchroon moest houden.
Geeft niets, mensen die hier kritiek op hebben wijs ik altijd op de vele composities voor akoestisch instrument en tape, van serieuze 20-ste en 21-ste eeuwse componisten. Het klonk gewoon geweldig, zelfs in gecomprimeerde streamkwaliteit en ik word er heel blij van:

donderdag 9 januari 2014

dingen met tentakels

Allereerst een mooie meermin die vandaag op mijn pad kwam, mèt schedel EN octopus (had ik toch al geïntroduceerd, of vergis ik me?).



Hij is uit 1939 van Dorothy Lathrop

At the mere sight of the bright liquid which sparkled in her hands like a shining star, they drew back in terror.

Ik voel me soms ongemakkelijk over het al dan niet noemen van de namen van artiesten. Op het moment dat het over officiële kunst gaat, zet ik ineens wèl de namen erbij... Het probleem is dat bij sites als tumblr en bij wat je zoal bij google vindt, er vaak geen naam bij staat, vooral bij covers. Ik zal mijn best doen om er als het ff kan wat credits bij te geven, al is het alleen maar dat geïnteresseerden meer kunnen opzoeken.
Gisteren heb ik overigens een opmerkelijke documentaire gezien over een schilderij dat volgens de eigenaar van Van Gogh is, maar volgens het Van Gogh Museum 'overduidelijk' een vervalsing, die geen nader onderzoek behoefte. De man was al meer dan 100.000 euro aan proceskosten kwijt en was bijna bankroet. Doch als een ware Don Quichotte gaf hij de strijd niet op. Verschillende dingen vind ik interessant hieraan: allereerst is hetzelfde schilderij véél meer waard als het van de ene ipv de andere schilder is. Gek, toch? als je er bij nadenkt: het hangt van dingen af die niets met de afbeelding te maken hebben. Het zou zo maar kunnen dat uiteindelijk in hoger beroep bepaald wordt dat het tòch van Van Gogh is en dan is de eigenaar ineens schatrijk door hetzelfde schilderij dat hem nu aan de rand van de afgrond brengt.
Daarnaast, maar met dit laatste verband houdend vraag ik mij af of de man niet véél gelukkiger zou zijn als het schilderij het schilderij had gelaten en zijn energie in andere zaken had gestoken, in zijn persoonlijke ontwikkeling, zijn (kennelijk) mooie bedrijf dat nu bijna failliet is. Als dit schilderij er niet was geweest, was hij misschien niet zo verbitterd en ongelukkig geweest (of hij had een andere obsessie een andere blokkade voor zichzelf geschapen) We komen hier toch weer een beetje bij het Boedhisme uit en de zin van het leven in het algemeen. Ach ja ... de zin van het leven...

Ook vandaag op tumblr gevonden, tòch een fraaie damseldrager die ik jullie niet wil onthouden:



en hieronder weer een aanleiding om hebberig van te worden. Ik zag deze dopy videoclip bij Mister Blue Sky op de fb-pagina van Jeff Lynne:


Eindelijk de clip die het liedje toekomt! Het viel mij meteen op dat deze opname net iets anders was dan de oorspronkelijke. Nu blijkt dat Jeff Lynne in 2012 zijn favoriete liedjes nog eens helemaal overnieuw heeft opgenomen, maar nu met de tijd en de mogelijkheid om het helemaal te laten klinken zoals hij het in zijn hoofd had. Nu is dit natuurlijk ook een reclamepraatje om alle ELO-fans vooral toch deze CD te laten kopen met liedjes die ze al hebben, maar ik val ervoor. Als het weer deze koopavond een beetje meevalt dan ga ik mijn laatse kadobonnen aan deze cd besteden. Nee, nee, online kopen probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. Ik ben meer voor het steunen van de plaatselijke middenstand. Bovendien is het beter voor mijn conditie. 

Rest mij niets meer dan de introductie van een nieuw thema: "dingen met tentakels die geen octopus zijn".

Subcategorie 1


Wellicht dat ik in een update nog wat namen van tekenaars/schilders kan geven van deze covers.