Posts weergeven met het label gehurkt. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label gehurkt. Alle posts weergeven

woensdag 28 maart 2018

hurken

Het leven blijft moeilijk, hoor... pffff nog eens aan toe zeg... In mijn omgeving zijn er twee mensen aan het dementeren. Twee mensen die ik al langer dan 25 jaar ken en bij één ben ik enigszins betrokken. Aftakeling... hoe zal dat straks met mìj gaan...? Toen ik zo ziek was dacht ik daar wel aan: nu red ik dit nog, maar het gaat al een stuk moeilijker dan vroeger. Er is een tijd geweest dat ik met 39 graden koorts even heen en weer naar de schouwburg ging om twee liedjes van een jeugdkoor te dirigeren... dat zou ik nu niet meer kunnen. De gang naar de supermarkt aan de overkant voelde al als een poolexpeditie. Op zeker moment dacht ik: ik kan het bed niet eens uitkomen om voor een eventuele dokter open te doen... stel je voor dat ik met mijn koortsdronken kop van de trap lazer... lig ik daar... Iemand van mijn stamkroeg heeft twee weken dood in haar huis gelegen. Het is dat er vanuit het café aan de bel werd getrokken anders had ze daar nog langer gelegen... Of had ik dat al verteld? Zie je? het begint al... nee, dat laatste is een geintje, hoor. Ik heb gewoon nog watten in me kop.
Er zitten audiowerken in de pijplijn. Eentje zou volgens Frits weleens een gigantisch succes kunnen worden. Dus we zullen dóórgaan!


woensdag 1 februari 2017

vrijdag 20 januari 2017

hurken (2)

Ik had het toch een beetje verkeerd begrepen of Roel had mij verkeerd begrepen, of allebei, maar ik heb dus gisteren ad hoc en al doende een uitzending met Zwolse muziek samengesteld en ik kreeg er ook weer lol in. De rest van de dag had ik ook meer energie en kwam er meer uit mijn handen dan in de afgelopen dagen bij elkaar. Een vriendin met wie ik ruim een uur (zoals gewoonlijk bij ons) aan de telefoon hing zei: ja, je moet eerst weer een soort opgelegd ritme hebben, voordat je je eigen ritme weer kan vinden. Ik denk dat dat klopt. En wat ook klopt is dat ik dus kennelijk wel zoiets als dat programma er bij nodig heb: iets wat ik niet in de eerste plaats voor mijzelf doe, maar voor de lokale radio die haar bestaansrecht aan dit soort programma's ontleent en dus voor de samenleving waar ik deel van uit maak; het gevoel dat je jezelf nuttig maakt helpt, ondanks dat ik het filosofisch gezien onzin vind: ik word blij als ik mezelf actief onderdeel van het geheel voel. Als je alléén maar bezig bent met zinloze dingen, kom je volgens mij ook weer sneller bij de vraag uit of het dan niet beter is om met bestaan te stoppen en dàn belanden we op een door mijn omgeving en vooralsnog ook door mij ongewenst pad, want de anhedonie treedt dan wel geregeld op, maar dit was toch maar weer een joekel van een dag. Zo lust ik er nòg wel één.