Posts weergeven met het label knees. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label knees. Alle posts weergeven

woensdag 3 januari 2018

opgetrokken knieën

Yep, het waren echt de feestdagen en natuurlijk de herinnering aan vorig jaar die mij zo uit balans brachten. Ik zie het alweer een stuk beter zitten. Het is ook alweer lichter buiten. Dat scheelt ook. vroeger had ik daar niet zo'n last van, of heb ik dat ook al eens verteld? Vannacht heb ik wel weer onrustig gedroomd en zo, maar toch zet ik me daar sneller over heen. Gisteravond heb ik VG192 in elkaar gedraaid. Ik kwam op 59min40sec uit. Momenteel zit ik de praatloze versie te beluisteren en ik vraag me af of er eigenlijk wel presentatie bij moet. Ik had gepland om het om de drie nummers te doen, maar... hij klinkt zo eigenlijk al heel lekker. Misschien doen aan en afkondiging wel afbreuk. Het was goed om even te pauzeren met VG, ook al was dat uit dwangmatigheid: nummer 192 mocht geen december- of feestdagenaflevering worden, want 192 is een bijzonder getal en vraagt om een uitzending met veel ouwe Veronica-jingles. En om nu nummer 192 193 te noemen is het begin van het einde. Er zitten al per ongeluk enkele foutieve nummeringen tussen en teveel is niet leuk. Aanvankelijk wilde ik er ook een soort uitzending uit de zeezendertijd van maken met veel sixties- en vroege seventiesmuziek, maar ineens kreeg ik een ander idee. Hij komt in de loop van de dag wel online, denk ik. Jullie zien hem wel voorbij komen.

vrijdag 15 december 2017

nog meer knieën, nog meer liedjes

Gisteren weer druk met een nieuw liedje geweest: heel even dacht ik een nieuw ruimteschip of Hyperspace in mijn handen had. Da's weer zo'n typisch voorbeeld van dat mijn perceptie van en mijn gevoel over iets extreem kan schommelen. Eerst was ik laaiend enthousiast. Ik zag alweer duizenden hits op youtube voor me, labels die me mailden, etc... en nog geen paar uur later besloot ik dat het een bombastisch pretentieus gedrocht was, dat in ieder geval qua muziek helemaal anders moest.

Toch weer even een kijkje in de keuken: één van mijn manieren om een nieuw liedje te maken is de tekst (want da's het moeilijkste onderdeel) van een bestaand liedje te nemen en daar een hertaling of in ieder geval een hele andere tekst op te maken, die wel qua metrum en rijmschema gelijk is. Daarna probeer ik de oorspronkelijke muziek te vergeten en er iets heel anders mee te doen. Zo gebruik je dus alleen het vormschema van de tekst en wordt het tòch helemaal je eigen liedje. Je moet tòch één of ander kader hebben.
In dit geval was er wèl een hele mooie tekst uit gerold, een gevoelige hertaling van Terug naar de kust in het Engels. Maar eigenlijk klonk die tekst alleen maar op de oorspronkelijk melodie, maar ik heb zoiets van: òf ik maak een cover, òf ik maak een eigen liedje. Hertalingen heb ik wel veel gemaakt, maar er is verder niets mee te beginnen, want dan moet je weer toestemming gaan vragen en zo... gedoe...
 Mijn pogingen er net zo iets groots van te maken als het origineel maar dan van mezelf en dus anders, kregen toch iets gekunstelds en op een bepaald punt ook een beetje een soort Manuela-effect. Tijdens mijn stampot witlof zen-momentje bedacht ik (niet voor het eerst) dat het helemaal niet zo erg zou zijn om de lat wat lager te leggen. Ik heb vervolgens geprobeerd de tekst in een wat meer rock en roll vorm te persen. Hiervoor waren een paar kleine aanpassingen nodig. In sommige regels kwam ik nu twee lettergrepen te kort en in andere had ik er eigenlijk één teveel. Door hier mee te spelen kreeg de tekst ook weer een andere sfeer en kwam het nog meer los van het soort lading van Terug naar de kust. Toch blijft de vorm bijzonder, zodat het nooit een standaard rock en roll-liedje kan worden. En dat is dan toch weer een leuke uitdaging. Ik merk dat het goed is om de koe steeds weer bij de hoorns te vatten en gewoon maar te beginnen. Blijkt het geen koe te willen worden, maar wel een heel aardig schaap, dan heb je toch weer wat gemaakt en je scherpt je vaardigheden weer.  Je herinnert je ineens wielen die je al eerder uitgevonden had en zo. EN ik oefen mijn stem. Na een week merk ik dat ik er al weer ietsje meer controle over heb.


donderdag 14 december 2017

opgetrokken knieën

Shit, had ik een heel verhaal verteld, over muziekjes maken en facebook en zo, druk ik op het verkeerde knopje en daarna nòg een keer op een ander verkeerd knopje, waarmee het definitief weg is.... Nou, ik heb geen zin om die bespiegelingen nogmaals helemaal op te schrijven, hoor. Ik vat het even samen: ik ga nòg meer muziekjes maken, maar twijfel nog héél even wàt voor soort en ik probéér me zo weinig mogelijk aan te trekken van hoe e.e.a. wordt ontvangen, maar stiekem hoop ik dat ik nog eens een keer zo in de roos schiet als met mijn ruimtescheepje. Daarbij spelen echter factoren, die ik niet in de hand heb. Loslaten is dus wederom wijs. Nouja, zeg... zo kan het ook!