Berichten weergeven met het label lotus. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label lotus. Alle berichten weergeven

maandag 21 augustus 2017

lotus 7

Ik heb er geen zin meer in, in radio maken. Afgelopen vrijdag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb ik een ontmoeting gehad met de ingevlogen bestuursvoorzitter die moet zorgen dat het allemaal weer goed komt. Iemand had mij gezegd: ja maar, jij kent het hele verhaal niet. Oké, fair enough... Er waren nog twee medewerkers bij. Op zich is dialoog altijd beter dan hakken in het zand en wat dat betreft waren we na afloop blij. Alleen na twee nachtjes slapen sloeg de twijfel weer toe. Er moet een hele nieuwe organisatie opgetuigd worden, programmamakers moeten hun eigen product tegen het licht houden om te zien of het wel professioneel genoeg is en anders wordt het voor je gedaan. Er moeten goede bekwame mensen gevonden worden en onbekwame mensen verwijderd. We moeten uitvinden wie er apparatuur uit de studio steelt (nou dàt lijkt me vrij logisch, inderdaad) We moeten een "wij-gevoel" gaan creëren, blablabla... Met sommige dingen ben ik het wel eens, hoor, maar de manier waarop alles tot nu toe is gegaan ... en ook het aan zekerheid grenzende gevoel dat deze meneer een paar glasharde leugens aan mij vertelde en het feit dat hij weinig tegenspraak lijkt te dulden. Het feit dat het nog niet naar de rest van de pers is gelekt, komt omdat hij overal vriendjes heeft. In dit geval is dat wel handig, maar ik krijg er een steeds viezere smaak van in mijn mond. Sorry hoor.

Het hele gedoe en de manier waarop mijn hersenen er mee aan de slag gaan is misschien ook een afleidingsmanoeuvre voor mij van waar ik werkelijk mee zit: de leegte en het verdriet dat Willeke achterlaat. Zaterdagmiddag ben ik naar Kranenburg geweest, begraafplaats,uitvaartcentrum, crematorium, etc... om te kijken naar dat verstrooipark, want ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om haar as zomaar ergens in een rivier te verstrooien zoals we half en half hadden afgesproken. Ik merkte daar dat ik eigenlijk wel behoefte heb aan een plek waar ik naar terug kan keren, de plek waar ik definitief sfscheid van haar heb genomen en dan niet dat lullige verstrooiveldje, waar ik Jopie bij vandaan moest trekken, anders ging hij er op piesen... Ook, toen ik al die gedenkplaatjes zag, bedacht ik me ineens dat ik daar ook behoefte aan heb: een tastbaar bewijs, van ze heeft bestaan van die tot die datum en zij heeft er toe gedaan, haar leven is niet onopgemerkt gebleven. Dat is veel belangrijker dan al die radio-shit.
Ik zit met een dilemma, aan de ene kant ben ik een einzelganger in mijn doen en laten, maar zonder gezelschap kan ik niet. Ik moet ook op de één of andere manier ergens bij horen. Op dit moment wil ik eigenlijk niet meer bij onze lokale omroep horen. De sfeer is écht verziekt. Er wordt geroddeld, gefantaseerd, gelogen, mensen doen rare onverstandige dingen en ik voel me er niet meer veilig. Ook over mijn ontmoeting met 'de baas' deed alweer een verhaal de ronde. Ik had besloten in ieder geval tot kerst te blijven, maar ik weet niet of ik het vol hou. En dan moet ik vanmiddag de presentatie op gaan nemen van een lieve mevrouw die zo blij is met haar nieuwe programma en met mij als technicus... Snappez-vous...?

zondag 20 augustus 2017

dinsdag 31 januari 2017

lotus

De afgelopen dagen heb ik besloten om het tòch over iets andere boeg te gooien en mijn leven wat minder vast te leggen. Het 'opgelegde ritme' bijt mijn natuurlijk ritme kennelijk te veel. Deadlines leveren mij teveel stress en vermoeidheid op. We gaan het dus even anders doen. Voor vanavond heb ik een presentatieloze VG opgestuurd. Je kunt hem hier alvast beluisteren:



Maar de muziek komt van deze compilatie-CD die ik volgens mij al eens besproken had hier, maar goed: zie maar. Ik ben wèl van plan vg-uitzendingen te blijven maken, maar dan thuis en zwolsmuziekarchief beslis ik per week. Voor komende donderdag heb ik mij netjes afgemeld.
Verder bekijk ik het per dag. Stilzitten kan ik uiteindelijk tòch niet, maar het idee dat ik ieder moment kan beslissen even op de rem te trappen doet blijkbaar wonderen voor mijn nachtrust, met alle positieve gevolgen overdag vandien. Welnu: "oooohhhm..."