Berichten weergeven met het label menselijk naakt. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label menselijk naakt. Alle berichten weergeven

maandag 10 juli 2017

Er zijn perioden dat ik dit soort thema's te banaal vind. En op andere momenten vind ik dat dit ook gewoon een cultureel verschijnsel is. En op wéér andere momenten denk ik: je neemt het leven veel te serieus, Turkenburg.


Verder ben ik tòch een beetje ingestort, geloof ik. Ik herken deze specifieke vorm van uitputting en weet dat het wel enkele weken kan duren en dat 'je er over heen zetten' averechts werkt. Ik ben niet in de gevarenzone, in de zin van wanhopig of suïcidaal en ik kan nog een boek lezen en van muziek genieten (hoewel de voorkeur uitgaat naar zgn. rustgevende klanken)



Het is een relatief milde variant van wat ik al vaker in een zomervakantie heb meegemaakt en waarbij de hoogste activiteit 6 weken lang de gang naar de supermarkt op de hoek was. Het heeft ook iets vertrouwds, waar ik aan toe wil geven. Ik heb net al mijn geplande ontmoetingen voor de komende weken afgezegd.

 Gisteren heb ik zitten zoeken op "suzanne en de ouderlingen".


Ik kwam weleens afbeeldingen daarvan tegen en vermoedde dat het een klassiek thema was. Ik vond dan ook zo'n 80 varianten, die ik verspreid heb over de komende drie dagen. Jullie zien dat ik dus niet helemáál in het putje zit. Het is vooral fysiek... ik voel bijna voortdurend de wallen onder mijn ogen en ik hoef mijn bed maar te zien of er treedt een Pavlov-reactie op: "lame slááápen" (grobbenkuiken).  

zaterdag 14 januari 2017

Ministry of Silly Walks

Volledig ten overvloede allereerst één van de beroemdste monty python sketches ooit, want ik blijf hem leuk vinden:



Maar nu even serieus:

woensdag 23 november 2016

ja, even iets anders....

Dat hoort wel bij een bi-polaire stoornis dat je iets waar je eerst helemaal vol van was ineens niets meer aan vindt. En daar het volstrekt zinloos is wat ik hier op dit blog doe, maakt het ook niet uit dat ik weer even een break van 'de dood en het meisje' neem. Ik word daar in het echt al veel te veel mee geconfronteerd.
Een vriendin vertelde mij gisteren dat ze schrok dat het keelpijn en vermoeidheid was, waardoor ik thuisbleef, want het was haar opgevallen dat mijn langdurige depressies voor zover zij zich kon herinneren altijd zo begonnen. Verrek nu ze dat zo zei... die combinatie hoort een alarmbel te doen rinkelen... Mijn allereerste ernstige depressie begon al toen ik ondanks een keelontsteking tòch aan de driedaagse Pax Christi Voettocht begon en die moest onderbreken omdat ik finaal instortte. Die eerste episode beschouw ik nog altijd als één van de ergsten, zoniet de ergste. In het onderwijs was het ook mijn keel/stem die mij "terugfloot", door simpelweg in staking te gaan. Ik hoor de KNO-arts nog zeggen: "Als je ze blijft overbelasten dan zeggen die stembanden op een dag: doe het zelf maar. Da's logisch..." (ja, hij leek ook wat op Johan Cruijff). Het heeft geen zin om er verder over in detail te treden, maar er zijn meer redenen waarom ik denk dat ik nog beter op mezelf moet passen dan ik dacht dat ik deed (beetje merkwaardige zin, maar u begrijpt wel wat ik bedoel). Jullie vinden het vast ook heel logisch, dat de rek er in deze omstandigheden inmiddels uit is, maar het hoort ook bij een bi-polaire stoornis om jezelf te overschatten en de grens pas te zien nadat je hem al lang en breed overschreden hebt... U moet namelijk weten: iemand met een bi-polaire stoornis verandert soms al dan niet geleidelijk in een superman/vrouw, maar dat ziet de omgeving niet. Onbegrijpelijk dat je vrienden, familie en collega's niet inzien dat je zo'n bijzonder persoon bent die zoveel talent en levenservaring heeft dat 'ie heus wel weet waar 'ie mee bezig is. Buiten deze periodes om (en meestal niet lang daarna) is een bi-polair gestoorde juist heel erg kwetsbaar, maar dat komt omdat ineens alles tegelijk tegenzit; kryptoniet waar je maar kijkt.... maar ook dàt willen de mensen om je heen om de één of andere duistere reden maar niet snappen, dat een normaal persoon daar toch niet tegen kan en daar heb je dan ook vaak ruzie over. Kortom iemand met een BP-stoornis type 2 wordt nooit begrepen... Dat DSM kan veel korter...