Berichten weergeven met het label messen. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label messen. Alle berichten weergeven

maandag 15 augustus 2016

messenwerpen (2)

zomaar even een fragment uit iets wat ik onlangs in een 'diep' gesprek te berde bracht:

Ja, maar dàt is niet de God die volgens 80-90% van de kerkhangers bestaat. Die geloven in een alwetende en almachtige God die er voor zorgt dat alles uiteindelijk weer goed komt en DIE God bestaat niet en het is voor mij een hele bevrijding geweest om te beseffen dat dat zo is, dat ik één van de miljarden individuele bewustzijntjes ben die door evolutie zijn ontstaan en dat àl die individuele bewustzijntjes op zeker moment ophouden te bestaan, dat het dus NIET goed afloopt, voor niemand niet en dàt is het atheïsme van waaruit ik op facebook op godsdientige zaken reageer. 

donderdag 25 februari 2016

het hoofd verliezen

Ik zit een klein beetje aan de depressieve kant van het spectrum, niet heel ernstig, maar toch genoeg om wat rustig aan te doen. Het is ook niet de donder-toch-op-met-je-shit-stemming van enige tijd geleden, want dat is toch wel typisch de drinkende chagrijnige Jan. De alcoholvrije Jan is over het algemeen veel toleranter en liever jegens mensen die niet helemaal hetzelfde in elkaar zitten als hijzelf. Dus dat is ook weer mooi meegenomen en ook weer een punt op mijn en-daarom-moet-je-er-niet-meer-aan-beginnen-geheugensteun-lijstje.
Maar om even een bruggetje te maken naar het visuele thema van vandaag: soms kun je (ik heb het nu even over bi-polaire, depressieve, borderline, whatever-mensen in het algemeen, want dit hoor ik vaker) je zó rot voelen dat je wou dat je een guillotine had die jezelf kon bedienen:


Dan ben je er in één keer van af: geen gedoe met pillen sparen, voor treinen springen, wachten tot je stikt, polsen doorsnijden, of dat het niet helemaal lukt en je de rest van je leven zit met de gevolgen.... gewoon tsjak! in één keer, succes gegarandeerd en dan wel zorgen dat je hoofd op een zacht kussentje valt, want je weet maar nooit wat je die paar seconden nog meekrijgt. Je wil niet bewust meemaken dat je hoofd over de grond rolt of zo. Een onthoofde paling vertoont na vele uren nog hersenactiviteit en is daarmee vast niet de enige diersoort, ik moet er nìet aan denken....
Het enige nadeel is dat het tòch een vrij bloederige toestand wordt en dat dat op zijn zachtst gezegd niet zo fijn is voor de mensen (vaak familie) die je vinden. Dat laatste heb ik gelukkig zelf nooit meegemaakt, maar ik weet uit de eerste hand dat dat een niet te onderschatten traumatische ervaring is. Nee, er was vorige week wat te doen over de levenseindekliniek en iedereen vindt daar gelijk wat van, maar ruimdenkend, ruimhartig, doch zéér zorgvuldig is mijn motto hierin. Veel mensen hebben geen idéé wat ondraaglijk vooral in de combinatie met uitzichtloos lijden is. Toch blijven er hoe zorgvuldig je ook oordeelt dilemma's over, bij dementie bijvoorbeeld. Iemand kan vooraf vastleggen dat hij niet verder meer weer wil leven als hij zo dement wordt dat hij niets meer in de gaten heeft, máár... een deel van die mensen wordt "vrolijk dement", wordt een ander persoon, die helemaal geen moeite heeft met het leven in het verpleeghuis met alles erop en eraan... Zelf heb ik zoiets van: laat zo'n persoonlijkheid als die ooit bij mij naar boven komt gerust in leven, euthanasie is in zo'n geval gewoon moord, maar als ik angstig/depressief dement wordt en dood wil: graag! Ik heb al te veel tijd depressief en angstig doorgebracht in mijn leven, ik wéét wel wat lijden is, zo wil ik niet eindigen. Hou mij dan niet suf en kalm met middelen, zoals haldol (schande dat dat nog steeds hiervoor gebruikt wordt...) die niet het lijden wegnemen.