Berichten weergeven met het label rennen. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label rennen. Alle berichten weergeven

woensdag 14 december 2016

dinsdag 13 december 2016

Op de vlucht (4)

Willeke had gisteren zo'n slechte dag dat ik weer even dacht: die haalt het einde van de week niet. Dat heb ik al enkele keren eerder ten onrechte gedacht en waarschijnlijk nu ook, maar er komt een moment dat het echt zo is. Hoe vreselijk het is om je geliefde waarmee je ruim 26 jaar samen bent geweest zo te zien lijden dat hoef ik niemand uit te leggen. Je wilt dat lijden met je aanwezigheid verlichten, maar je voelt je machteloos. Je weet ook niet meer zo waar je wel en niet goed aan doet. Aan alle raadgevingen heb je geen reet en die blijven ook steeds meer uit. En ik moet mezelf heel filosofisch en bhoedistisch voorhouden dat alle schepsels lijden bij geboorte en dood. De medische wetenschap is mooi, maar de natuur is soms genadiger. Als Willeke anderhalf jaar geleden niet toevallig in een ziekenhuis was geweest was ze waarschijnlijk toen al overleden. Zonder de geavanceerde apparatuur op de moderne IC's was ze vorig jaar rond deze tijd gestorven en zonder dat ademapparaat was ze er nu in ieder geval ook niet meer geweest. De geneeskunde verlengt niet alleen het leven, maar ook het lijden.
Het klinkt wellicht wreed, maar ik heb in overleg met een op dat moment heldere Willeke besloten niet meer dan drie keer in de week te komen, net als eerder toen ze zichzelf nog bezig kon houden met studeren e.d. Ik ben aan het einde van mijn latijn en ik ervaar af en toe dwars door de medicijnen de voortekenen van een ernstige depressie. Tijdens de laatste heb ik mijzelf streng voorgenomen om dat nooit meer te laten gebeuren, want de volgende zou weleens mijn dood kunnen worden. Mensen die nog nooit depressief zijn geweest kunnen zich dat misschien niet voorstellen, maar er is een grens aan het aantal en de duur van depressies dat/die een mens aankan. Lijdensdruk noemt men dat. Er zijn momenten dat ik een ondraaglijke "ontwrichting" van mij geest ervaar. Ik vond het moeilijk anders onder woorden te brengen, toen mijn psychiater bij mijn intake vroeg of ik dat kon omschrijven: mijn "ik" is dan ontwricht, de vanzelfsprekendheid der dingen, de samenhang van de werkelijkheid, alles waar een gezond mens niet bij stil staat is kapot en de werkelijkheid is oneindig betekenisloos en koud geworden. Tijdens de momenten dat ik dat heb meen ik zeker te weten dat het onomkeerbaar is en als dat gevoel te lang duurt... afijn, ik weet bijna zeker dat het dat is wat mensen als Joost Zwagerman en Wim Brands heeft overvallen. Ik herkende iets van mijzelf in hen, het enthousiasme, het ergens tot op de bodem induiken, alles willen weten en willen delen en als er zóveel in je hoofd zit, kan de schade van een ontwrichting des te groter zijn.

In de serie "de dood en het meisje" zag je vaak plaatjes van een dans met de dood, of van de dood die verliefd wordt op het meisje, omhelzingen, etc... Maar ik denk dat onderstaande plaatjes Willeke's gemoedstoestand op dit moment beter weergeven:

vrijdag 9 september 2016

hollen of stilstaan....

Het bleek toch iets meer dan energieleegloop te zijn, gisteren. Ik heb een 'griepje' te pakken, een luchtweginfectie die een beetje schijnt te heersen, besmettelijk dus... Dat zorgde voor een groot dilemma. W. en ik zouden morgen met de wensambulance naar een voorstelling op een Friese camping gaan van de Zwolse band Blue Dew, waar twee vrienden van ons in spelen. We hebben uiteindelijk besloten om het af te blazen. Het ging er om dat we nog één keertje iets met zijn tweeën zouden doen en zoals ik me nu voel gaat dat morgen niet lukken, afgezien van het infectiegevaar. Een simpele verkoudheid zou W. nu fataal kunnen zijn, want de afgelopen weken is haar ademhaling sowieso zwakker geworden. Ze is sneller benauwd, heeft steeds vaker het beademingsmasker op, etc... We hebben er na het spreekwoordelijke, maar ook letterlijke nachtje slapen, gezamenlijk voor gekozen liever zo lang mogelijk van elkaars aanwezigheid op deze aarde te genieten dan dat we nog één keer iets spectaculairs met elkaar meemaken, met een groot risico op een vervroegd afscheid. De leider van de groep had al eerder aangegeven dat ze desnoods een keer naar de hospice komen om voor ons te spelen, dus daar zetten we nu op in.