Berichten weergeven met het label splogwork. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label splogwork. Alle berichten weergeven

zaterdag 28 oktober 2017

Magere Hein (3)

Allerzielen, Allerheiligen, Halloween en volgende week ga ik ook nog Willeke's as verstrooien. De thema's van de komende tijd zullen er verband mee houden, maar eerst hoofdstuk 1 van "Pielen met muziek":



Deze krijgt waarschijnlijk nog een verlenging.

donderdag 13 juli 2017

middelvinger (Suzanne 2)

Misschien dat sommigen onder jullie gisteren gedacht hebben: 'jan, wees toch niet zo altijd zo aardig en netjes. Waarom doe je niet hetzelfde als Tim, maak er je eigen kunstwerk van, ongeacht het basismateriaal: strooi nog wat suiker over dat met koffie besmeurde aquarelletje en teken er een doodshoofd in of een middelvinger voor mijn part!'

Oké, ook déze mensen stel ik graag tevreden. Ik zou namelijk nog wat met de verkregen loops doen en ergens maakte Tim's geluidskaart per ongeluk iets van een melodietje en daar heb ik inderdaad flink wat suiker aan toegevoegd. Zet de speakers of je koptelefoon maar lekker hard!



En tòch heb ik het idee dat dit nog te braaf is ...



woensdag 12 juli 2017

samenwerken

Gisteren ben ik dus aan de slag gegaan met wat ik opgestuurd kreeg door Matt. Het heeft een resultaat opgeleverd, maar ik denk dat het duidelijker is als ik even een inkijkje in het proces geef. Dit was dus het opzetje dat Matt had gemaakt voor Tim. Hier even een stukje couplet-refrein:



Hij leverde dus ook de aparte sporen aan.

Wat hij na enkele maanden terugkreeg was in feit twee opnames van Tim die de sporen in schijnbaar willekeurige volgorde, enigszins versneld door een synthesizer of andere elektronische effectenmachine had gegooid. Ik laat het eerst even een klein stukje horen:



En zo gaat dat nog 14 minuten door... Ik vind het ronduit respectloos. Het is alsof je afspreekt met iemand om samen een schilderij te maken. De ander begint en levert een eenvoudige aquarel aan, geen groot talent, maar hij heeft er zichtbaar tijd in gestoken en jij wacht twee maanden, gooit er vervolgens wat koffie overheen en roert er lukraak met een kwast door en stuurt dat terug. Toch?
Natuurlijk is het leuk om te experimenteren met wat een synthesizer allemaal uit zichzelf doet, als je aan de knoppen draait, net als dat het interessant is om kwasten met verf aan een plafondventilator te bevestigen en met het toerental te gaan spelen, maar als iemand jou voorstelt om samen een wandschildering te maken en jij stemt daar mee in, dan is dat niet wat je met de ander zijn eerste opzet doet.
Ik vind dat als je gaat samenwerken dat je je moet proberen in te leven in wat de ander bedoelt, de dingen eruit pikken die jou aanspreken en daar iets mee doen wat jij goed kunt.

Wat ik dus geprobeerd heb is in de geest van beide heren te handelen en het vertrekpunt van Matt niet uit het oog te verliezen: Ik heb zijn gitaartrack genomen, die een beetje gepolijst en daar de basistrack van gemaakt. Vervolgens heb ik uit de track van Tim korte interessante geluidjes geknipt die door zijn werkwijze toevallig ontstaan waren. (Ik heb er ook per ongeluk ontstane loops uit gehaald, maar daar heb ik nog even niets mee gedaan.) Vervolgens heb ik van die snippers weer een beat gemaakt, die past op de gitaartrack. Daarna heb ik heel spaarzaam drum, percussie, keyboard en een koorsample gebruikt en het begin en eind van Tom's langste track als decoratie aan het intro en slot geplakt.

en dan krijg je dit, Matt was er blij mee:



Ik vroeg of hij nog ergens een tekst had liggen, want dat is altijd mijn grootste probleem bij een liedje dat geen kinderliedje is en dat had hij. Wordt vervolgd dus.

vrijdag 7 juli 2017

Eleanor Rugby

Zoals beloofd:

en de luisteraarsvraag voor vandaag: hoeveel versies van het liedje zitten hierin verwerkt?

Ik vind dit toch ongelooflijk fijn om te doen, hoor en ik heb hier nog niet eens alles uit de kast gepakt. Het is het eerste dat ik op deze computer maak en Magix heeft weliswaar altijd bugs, maar in deze configuratie maar één merkwaardige waar ik geen last van heb: hij crasht als je het programma afsluit, waarna het opnieuw opstart en je nog het een keer moet afsluiten. Hij is gisteren niet vastgelopen tijdens het mixen, terwijl ik hem toch extra op de staart heb getrapt qua effect-rekenwerk. Het opnemen van tracks via de microfoon zorgt ook voor vastlopers, maar dat was al moeilijk door het latentie-probleem van de geluidskaart(vertraagde verwerking van live opgenomen geluid, wat onmogelijk inspelen/singen is, omdat je jezelf een halve seconde later in de koptelefoon terughoort. Hier haalden ze vroeger met Een van de Acht leuke grappen mee uit).

zaterdag 3 december 2016

droodle 20161202

Nou, dit is dus wat ik in een avondje in elkaar draai, als ik een paar uur sampletjes heb zitten knippen. Ik zie dat dit mijn eerste droodle sinds praktisch een jaar is... Uiteindelijk moet je goed luisteren waar de Beatles-samples zitten. Wat overheerst is een loop geknipt uit een werk van Simon Fisher Turner, een componist waar ik erg van hou, omdat hij met de combinatie geluidscollages, gesproken woord en "echte" instrumenten een prachtige sfeer en stemming weet te creëren. Je hebt helemaal geen drugs nodig als je naar zijn muziek luistert. Verder nog wat pianosnippers uit Emiel Burian's American Suite en Aaron Coplands' Four Piano blues, een kreet van Little Richard en wat opvulklankjes uit het standaard-archief



Hij is niet af. Ik was gewoon moe en ik heb er letterlijk een "end" aan gebreid. Ik denk dat ik hem nog langer ga maken.

zondag 3 januari 2016

knees

Gisteren ben ik met een neef en nicht, waarvan ik de laatste afgezien van mijn moeder´s begrafenis al 30 jaar niet meer gezien had naar de Bowie-tentoonstelling in Groningen geweest. Het was een mooie ervaring, zowel om elkaar bij te praten over ieders leven in de tussentijd als de multimeediale ervaring van de expositie. We liepen met een soort radiootje om ons nek en een koptelefoon op, waarbij op elke plek de radio automatisch op de bijbehorende zender sprong, althans meestal. Soms moest je best even wachten, maar niettemin typisch Bowie om met nieuwe technieken mee te gaan. Alleen het einde van de ´rondleiding´ vond ik minder: David is Live, met keiharde muziek uit de luidsprekers en vage beelden van concerten overal om je heen op de muren geprojecteerd. Wij hadden het idee dat het idee was, dat je aldaar zo snel mogelijk het restaurant in gejaagd werd.
Uiteraard was er veel aandacht voor het visuele aspect van Boiwe´s kunstenaarsschap: de hoeveelheid pakken/kostuums was indrukwekkend, maar ik had niet de sensatie die ik van vroeger ken, zo van wow, dit heeft hij dus echt aangehad, zo´n connectierealiseergevoel. Waar ik vooral op gefocussed was waren de inkijkjes in de creatieve processen die ten grondslag liggen aan zijn liedjes. En gekgenoeg had ik er heel concreet iets aan. Ofschoon ik wist dat Bowie allerlei onconventionele en door sommigen verguisde methoden toepast om tot teksten te komen, realiseerde ik me dat er een eigenlijk een vrij simpele oplossing bestaat voor het grootste probleem waar ik bij liedjes tegenaanloop. Tot nu toe trad ik altijd in de voetsporen van Boudewijn de Groot en later Spinvis en zo: eerst de tekst voor minstens één mooi couplet, of een gedicht dat helemaal af is en dat als uitgangspunt nemen, maar toen ik er gisteren achter kwam dat Bowie meestal éérst de melodie schrijft en dan allerlei methoden aanwendt om daar een tekst op te verzinnen, was dat een eye-opener voor me. Toen ik ergens las dat hij vooral met zijn latere werk soms maanden wachtte met het schrijven van teksten op liedjes die instrumentaal al helemaal opgenomen waren viel mijn kwartje helemáál... En zo waren er meer dingen die voor inspiratie zorgden. Thuis heb ik in mijn notitieboek een lijstje gemaakt van ´Bowie´s way of working´ wat dan verder uitmondde in een stortvloed aan ideeën voor onderwerpen, leuke zinnetjes, aanvullingen op eerdere brainstormnotities, etc...
Ook heb ik de Bowie-albums die ik zelden draai, omdat ik ze minder vond achter elkaar door de koptelefoon aan een onderzoek onderworpen omdat ik nu het verhaal achter het ontstaan er van kende. Misschien dat je die dingen ook ergens op internet kunt lezen, maar zo'n totaal-ervaring slaat toch beter aan. Ineens vond ik die 'mindere albums' bij nauwkeuriger beluistering een stuk minder minder, om het zo maar eens uit te drukken: ik luisterde er nu analytischer naar en hoorde hoe creatief ze eigenlijk in elkaar zaten. Dat hoor je niet zo als je het als behang op zet... Niet dat ik nu bewust ga imiteren, maar wat bij Bowie zo opvalt is dat hij muzikale grenzen overschrijdt, waarvan je je niet realiseerde dat die er waren, de ongeremdheid aan ideeën en tegelijkertijd het incorporeren en verwijzen naar eerdere vondsten werkt heel geestverruimend op me momenteel.

en dan nu iets heel anders: