Posts weergeven met het label vallende mensen. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label vallende mensen. Alle posts weergeven

zondag 8 april 2018

de val

Ik schrijf dit dus gisteren. Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik terug bij af ben, zo kut voelt het momenteel. Het verdriet en de pijn zijn in volle hevigheid terug. Deels chemisch, invoering zomertijd, vermoeidheid en nazeurende griep en deels door indalend besef, recente gebeurtenissen en hun betekenis, etc... De tranen zaten heel dicht achter mijn ogen de afgelopen dag. Ik heb mij naar de HB gesleept, omdat ik anders vrijwel zeker de hele middag in bed mezelf de put in had zitten filosoferen. Op het terras voor het raam, in de zon stil voor me uit zitten staren met een koud geworden kop thee in mijn handen, fijn dat ik dat daar durf, omdat ze me kennen. Ik ben ook weer niet bot, dus wel hier en daar beleefd geconverseerd als ik werd aangesproken met o.a. een goed gesitueerd echtpaar met een woning aan de gracht, waarvan de man één klas hoger had gezeten dan Herman Brood op de school in het gebouw waar wij nu op uit keken en dat ze ook een hond hadden gehad en die had eens een ivoren kunstwerkje vernield, hadden ze helemaal mee naar ikweetnietwaar gemoeten voor een reperateur ohja en ook een keer een nertsmantel van mevrouw... de haren zweefden nog in de lucht toen ze thuiskwamen. Erg interessant. Wat een leven hebben sommige mensen toch. I.C. wenkte me naar binnen. Dat was wel even leuk, al willen mijn hersenen niet zo werken als ìk wil. Ik had het gisteren ook: ik wil op iets reageren, vraag me iets af en ik krijg de zin niet geformuleerd en laat het dan maar bij een grinnikje. Ik heb macaroni met verse groenten gemaakt... dat dan weer wel en Bowie schreeuwt het weer uit door de speakers. Hier volgen een aantal verwensingen: G#@*v-^%♫↓*ek&^%(/:-( of zo...